LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

conquīrō

conquīrō (present infinitive conquīrere, perfect active conquīsīvī, supine conquīsītum)
Classical[kɔŋˈkʷiː.roː]Ecclesiastical[koŋˈkʷiː.ro]

Meaning

  1. to seek for, hunt up, search out eagerly or carefully, go in quest of
  2. to collect, bring together
  3. to investigate, search out

Latīnē defined in Latin in our graded readers

undique quaerō, vēnor
conquīrō -ere — in Epistulae, ch. 21

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.conquīrōconquīrēbamconquīramconquīsīvīconquīsīveramconquīsīverō
2nd sg.conquīrisconquīrēbāsconquīrēsconquīsīvistīconquīsīverāsconquīsīveris
3rd sg.conquīritconquīrēbatconquīretconquīsīvitconquīsīveratconquīsīverit
conquīsīerit
1st pl.conquīrimusconquīrēbāmusconquīrēmusconquīsīvimusconquīsīverāmusconquīsīverimus
2nd pl.conquīritisconquīrēbātisconquīrētisconquīsīvistisconquīsīverātisconquīsīveritis
3rd pl.conquīruntconquīrēbantconquīrentconquīsīvērunt
conquīsīvēre
conquīsīverantconquīsīverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.conquīramconquīreremconquīsīverimconquīsīvissem
2nd sg.conquīrāsconquīrerēsconquīsīverīsconquīsīvissēs
3rd sg.conquīratconquīreretconquīsīverit
conquīsīerit
conquīsīvisset
conquīsīsset
1st pl.conquīrāmusconquīrerēmusconquīsīverīmusconquīsīvissēmus
2nd pl.conquīrātisconquīrerētisconquīsīverītisconquīsīvissētis
3rd pl.conquīrantconquīrerentconquīsīverintconquīsīvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.conquīrorconquīrēbarconquīrar
2nd sg.conquīreris
conquīrere
conquīrēbāris
conquīrēbāre
conquīrēris
conquīrēre
3rd sg.conquīriturconquīrēbāturconquīrētur
1st pl.conquīrimurconquīrēbāmurconquīrēmur
2nd pl.conquīriminīconquīrēbāminīconquīrēminī
3rd pl.conquīrunturconquīrēbanturconquīrentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.conquīrarconquīrerer
2nd sg.conquīrāris
conquīrāre
conquīrerēris
conquīrerēre
3rd sg.conquīrāturconquīrerētur
1st pl.conquīrāmurconquīrerēmur
2nd pl.conquīrāminīconquīrerēminī
3rd pl.conquīranturconquīrerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.conquīreconquīrere
pres. 2nd pl.conquīriteconquīriminī
fut. 2nd sg.conquīritōconquīritor
fut. 3rd sg.conquīritōconquīritor
fut. 2nd pl.conquīritōte—
fut. 3rd pl.conquīruntōconquīruntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveconquīrereconquīrī
perfect infinitiveconquīsīvisseconquīsītum esse
future infinitiveconquīsītūrum esseconquīsītum īrī
present participleconquīrēns—
perfect participle—conquīsītus
conquīsīta, conquīsītā, conquīsītae, conquīsītam, conquīsītārum, conquīsītās, conquīsīte, conquīsītī, conquīsītīs, conquīsītō, conquīsītōrum, conquīsītōs
future participleconquīsītūrus
conquīsītūra, conquīsītūrā, conquīsītūrae, conquīsītūram, conquīsītūrārum, conquīsītūrās, conquīsītūre, conquīsītūrī, conquīsītūrīs, conquīsītūrō, conquīsītūrōrum, conquīsītūrōs, conquīsītūrum
conquīrendus
conquīrundus, conquīrenda, conquīrendā, conquīrendae, conquīrendam, conquīrendārum, conquīrendās, conquīrende, conquīrendīs, conquīrendōrum, conquīrendōs, conquīrunda, conquīrundā, conquīrundae, conquīrundam, conquīrundārum, conquīrundās, conquīrunde, conquīrundī, conquīrundīs, conquīrundō, conquīrundōrum, conquīrundōs, conquīrundum
gerundconquīrendī, conquīrendō, conquīrendumsupineconquīsītum, conquīsītū

conquīro (-quaero), quīsīvi (arch. form CONQVAESEIVEI in inscrr.:
I. conquisierit, Cic. Verr. 2, 4, 1, § 1; id. Rab. Perd. 5, 15), quīsītum, 3, v. a. quaero, to seek or search for, to procure, bring together, collect (class.; esp. freq. in the histt.).
I. In gen.
A. Lit.: naves toto flumine Ibero, Caes. B. C. 1, 61: Lisso Parthinisque et omnibus castellis quod esset frumenti conquiri jussit, id. ib. 3, 42: haec (cornua) studiose conquisita, id. B. G. 6, 28: quam plurimum domiti pecoris ex agris, Sall. J. 75, 4: ea (sc. obsides, arma, servos), Caes. B. G. 1, 27 and 28: socios ad eum interficiendum, Nep. Dion, 8, 3: pecuniam, Liv. 29, 18, 6; cf.: dona ac pecunias acerbe per municipia, Tac. H. 3, 76 fin.: conquirere et comburere vaticinos libros, Liv. 39, 16, 8: desertores de exercitu volonum, id. 25, 22, 3: sacra, id. 25, 7, 5 Duker: virgines sibi undique, Suet. Aug. 71; 83: vulgo amantes, Prop. 1, 2, 23: duces, Curt. 9, 9, 1: fabros undique, Dig. 45, 1, 137, § 3.—
B. Trop., to seek after, search for, go in quest of, to make search for (esp. freq. in Cic. and Tac.): conquisita diu dulcique reperta labore carmina, Lucr. 3, 419: suavitates undique, Cic. Off. 3, 33, 117: voluptates, Caes. B. C. 3, 96; cf.: conquirere et comparare voluptatem, Cic. Fin. 1, 13, 42; id. Ac. 2, 27, 87: vetera exempla, id. de Or. 3, 8, 29: piacula irae deum, Liv. 40, 37, 2: impedimenta, Tac. A. 1, 47: solacia, id. ib. 12, 68: argumenta, id. ib. 14, 44: causas, id. Or. 15: naturae primas causas, Cic. Univ. 14 med.: omnes artes ad opprimendum eum, Tac. A. 15, 56.—
II. Esp. (con intens.), to seek for with earnestness, to search out eagerly or carefully (rare but class.).
A. Lit.: Diodorum tota provincia, Cic. Verr. 2, 4, 19, § 39: (Liberam) investigare et conquirere, id. ib. 2, 4, 48, § 106: terrā marique conquiri, Vatin. ap. Cic. Fam. 5, 9, 2: conquirere consulem et sepelire, Liv. 22, 52, 6: eum ad necem, Vell. 2, 41, 2; Nep. Timol. 3, 1; Suet. Vit. 10.—
B. Trop.: aliquid sceleris et flagitii, to seek to commit, Cic. Agr. 2, 35, 96.—Hence, conquīsītus, a, um, P. a. (acc. to II.), sought out, chosen, costly: conquisiti atque electi coloni, Cic. Agr. 2, 35, 96: peregrina et conquisita medicamenta, Cels. 5, 26, 23: figurae (opp. obviae dicenti), * Quint. 9, 3, 5.—Sup.: mensae conquisitissimis epulis exstruebantur, Cic. Tusc. 5, 21, 62.—Comp. prob. not in use.—Adv.: conquīsītē, carefully, with much pains (ante- and post-class., and only in posit.): conquisite commercata edulia, Afran. ap. Non. p. 28, 30: conquisite admodum scripsit Varro, Gell. 3, 10, 16; cf.: conquisite conscripsimus (corresp. with diligenter), Auct. Her. 2, 31, 50.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latinconquīrō

Latin quaerō Latin conquīrō From con- + quaerō.

Descendants
  • Catalanconquerir
  • Frenchconquérirfrom Old French conquerre
  • Englishconquerfrom Old French conquerre
  • Italianconquidere
  • Occitanconquerir
  • Romaniancuceri
  • Spanishconquerir
  • Dalmatiancončaro
  • Middle Scotsconquerfrom Old French conquerre
  • Middle Scotsconquerefrom Old French conquerre

Quick answers

What does conquīrō mean in Latin?
conquīrō, a verb, means “to seek for, hunt up, search out eagerly or carefully, go in quest of; to collect, bring together; to investigate, search out”.
What are the principal parts of conquīrō?
conquīrō, conquīrere, conquīsīvī, conquīsītum (third conjugation).
How do you pronounce conquīrō?
In classical Latin, [kɔŋˈkʷiː.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [koŋˈkʷiː.ro].
Where does conquīrō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin conquīrō.