verbthird conjugation
conquīrō
conquīrō (present infinitive conquīrere, perfect active conquīsīvī, supine conquīsītum)
Classical[kɔŋˈkʷiː.roː]Ecclesiastical[koŋˈkʷiː.ro]
Meaning
- to seek for, hunt up, search out eagerly or carefully, go in quest of
- to collect, bring together
- to investigate, search out
Latīnē defined in Latin in our graded readers
undique quaerō, vēnorconquīrō -ere — in Epistulae, ch. 21
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | conquīrō | conquīrēbam | conquīram | conquīsīvī | conquīsīveram | conquīsīverō |
| 2nd sg. | conquīris | conquīrēbās | conquīrēs | conquīsīvistī | conquīsīverās | conquīsīveris |
| 3rd sg. | conquīrit | conquīrēbat | conquīret | conquīsīvit | conquīsīverat | conquīsīverit conquīsīerit |
| 1st pl. | conquīrimus | conquīrēbāmus | conquīrēmus | conquīsīvimus | conquīsīverāmus | conquīsīverimus |
| 2nd pl. | conquīritis | conquīrēbātis | conquīrētis | conquīsīvistis | conquīsīverātis | conquīsīveritis |
| 3rd pl. | conquīrunt | conquīrēbant | conquīrent | conquīsīvērunt conquīsīvēre | conquīsīverant | conquīsīverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | conquīram | conquīrerem | conquīsīverim | conquīsīvissem |
| 2nd sg. | conquīrās | conquīrerēs | conquīsīverīs | conquīsīvissēs |
| 3rd sg. | conquīrat | conquīreret | conquīsīverit conquīsīerit | conquīsīvisset conquīsīsset |
| 1st pl. | conquīrāmus | conquīrerēmus | conquīsīverīmus | conquīsīvissēmus |
| 2nd pl. | conquīrātis | conquīrerētis | conquīsīverītis | conquīsīvissētis |
| 3rd pl. | conquīrant | conquīrerent | conquīsīverint | conquīsīvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | conquīror | conquīrēbar | conquīrar |
| 2nd sg. | conquīreris conquīrere | conquīrēbāris conquīrēbāre | conquīrēris conquīrēre |
| 3rd sg. | conquīritur | conquīrēbātur | conquīrētur |
| 1st pl. | conquīrimur | conquīrēbāmur | conquīrēmur |
| 2nd pl. | conquīriminī | conquīrēbāminī | conquīrēminī |
| 3rd pl. | conquīruntur | conquīrēbantur | conquīrentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | conquīrar | conquīrerer |
| 2nd sg. | conquīrāris conquīrāre | conquīrerēris conquīrerēre |
| 3rd sg. | conquīrātur | conquīrerētur |
| 1st pl. | conquīrāmur | conquīrerēmur |
| 2nd pl. | conquīrāminī | conquīrerēminī |
| 3rd pl. | conquīrantur | conquīrerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | conquīre | conquīrere |
| pres. 2nd pl. | conquīrite | conquīriminī |
| fut. 2nd sg. | conquīritō | conquīritor |
| fut. 3rd sg. | conquīritō | conquīritor |
| fut. 2nd pl. | conquīritōte | — |
| fut. 3rd pl. | conquīruntō | conquīruntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | conquīrere | conquīrī |
| perfect infinitive | conquīsīvisse | conquīsītum esse |
| future infinitive | conquīsītūrum esse | conquīsītum īrī |
| present participle | conquīrēns | — |
| perfect participle | — | conquīsītus conquīsīta, conquīsītā, conquīsītae, conquīsītam, conquīsītārum, conquīsītās, conquīsīte, conquīsītī, conquīsītīs, conquīsītō, conquīsītōrum, conquīsītōs |
| future participle | conquīsītūrus conquīsītūra, conquīsītūrā, conquīsītūrae, conquīsītūram, conquīsītūrārum, conquīsītūrās, conquīsītūre, conquīsītūrī, conquīsītūrīs, conquīsītūrō, conquīsītūrōrum, conquīsītūrōs, conquīsītūrum | conquīrendus conquīrundus, conquīrenda, conquīrendā, conquīrendae, conquīrendam, conquīrendārum, conquīrendās, conquīrende, conquīrendīs, conquīrendōrum, conquīrendōs, conquīrunda, conquīrundā, conquīrundae, conquīrundam, conquīrundārum, conquīrundās, conquīrunde, conquīrundī, conquīrundīs, conquīrundō, conquīrundōrum, conquīrundōs, conquīrundum |
gerundconquīrendī, conquīrendō, conquīrendumsupineconquīsītum, conquīsītū
conquīro (-quaero), quīsīvi (arch. form CONQVAESEIVEI in inscrr.:
I.
conquisierit, Cic. Verr. 2, 4, 1, § 1; id. Rab. Perd. 5, 15), quīsītum, 3, v. a. quaero, to seek or search for, to procure, bring together, collect (class.; esp. freq. in the histt.). I. In gen.
A. Lit.:
naves toto flumine Ibero, Caes. B. C. 1, 61: Lisso Parthinisque et omnibus castellis quod esset frumenti conquiri jussit, id. ib. 3, 42: haec (cornua) studiose conquisita, id. B. G. 6, 28: quam plurimum domiti pecoris ex agris, Sall. J. 75, 4: ea (sc. obsides, arma, servos), Caes. B. G. 1, 27 and 28: socios ad eum interficiendum, Nep. Dion, 8, 3: pecuniam, Liv. 29, 18, 6; cf.: dona ac pecunias acerbe per municipia, Tac. H. 3, 76 fin.: conquirere et comburere vaticinos libros, Liv. 39, 16, 8: desertores de exercitu volonum, id. 25, 22, 3: sacra, id. 25, 7, 5 Duker: virgines sibi undique, Suet. Aug. 71; 83: vulgo amantes, Prop. 1, 2, 23: duces, Curt. 9, 9, 1: fabros undique, Dig. 45, 1, 137, § 3.—B. Trop., to seek after, search for, go in quest of, to make search for (esp. freq. in Cic. and Tac.):
conquisita diu dulcique reperta labore carmina, Lucr. 3, 419: suavitates undique, Cic. Off. 3, 33, 117: voluptates, Caes. B. C. 3, 96; cf.: conquirere et comparare voluptatem, Cic. Fin. 1, 13, 42; id. Ac. 2, 27, 87: vetera exempla, id. de Or. 3, 8, 29: piacula irae deum, Liv. 40, 37, 2: impedimenta, Tac. A. 1, 47: solacia, id. ib. 12, 68: argumenta, id. ib. 14, 44: causas, id. Or. 15: naturae primas causas, Cic. Univ. 14 med.: omnes artes ad opprimendum eum, Tac. A. 15, 56.—II. Esp. (con intens.), to seek for with earnestness, to search out eagerly or carefully (rare but class.).
A. Lit.:
Diodorum tota provincia, Cic. Verr. 2, 4, 19, § 39: (Liberam) investigare et conquirere, id. ib. 2, 4, 48, § 106: terrā marique conquiri, Vatin. ap. Cic. Fam. 5, 9, 2: conquirere consulem et sepelire, Liv. 22, 52, 6: eum ad necem, Vell. 2, 41, 2; Nep. Timol. 3, 1; Suet. Vit. 10.—B. Trop.:
aliquid sceleris et flagitii, to seek to commit, Cic. Agr. 2, 35, 96.—Hence, conquīsītus, a, um, P. a. (acc. to II.), sought out, chosen, costly: conquisiti atque electi coloni, Cic. Agr. 2, 35, 96: peregrina et conquisita medicamenta, Cels. 5, 26, 23: figurae (opp. obviae dicenti), * Quint. 9, 3, 5.—Sup.: mensae conquisitissimis epulis exstruebantur, Cic. Tusc. 5, 21, 62.—Comp. prob. not in use.—Adv.: conquīsītē, carefully, with much pains (ante- and post-class., and only in posit.): conquisite commercata edulia, Afran. ap. Non. p. 28, 30: conquisite admodum scripsit Varro, Gell. 3, 10, 16; cf.: conquisite conscripsimus (corresp. with diligenter), Auct. Her. 2, 31, 50.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
conquīrō quīsīvī (sierit, C.), quīsītus, ere
com- + quaero, to seek for, hunt up, search out, procure, bring together, collect: toto flumine navīs, Cs.: iubet omnia conquiri: quam plurimum pecoris ex agris, S.: Diodorum totā provinciā: quos potuit (colonos), N.: his ut conquirerent (sc. homines) imperavit, Cs.: pecuniam, L.: quem quisque notum habebat, Cs.: triumviri sacris conquirendis, L. — Fig., to seek after, search for, go in quest of: suavitates undique: voluptates, Cs.: litterae cogitatione conquirendae: artīs ad alqm opprimendum, Ta.: omnia contra sensūs: aliquid sceleris, to seek to commit.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latinconquīrō
Latin quaerō Latin conquīrō From con- + quaerō.
Descendants
- Catalanconquerir
- Frenchconquérirfrom Old French conquerre
- Englishconquerfrom Old French conquerre
- Italianconquidere
- Occitanconquerir
- Romaniancuceri
- Spanishconquerir
- Dalmatiancončaro
- Middle Scotsconquerfrom Old French conquerre
- Middle Scotsconquerefrom Old French conquerre