LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, deponent

conqueror

conqueror (present infinitive conquerī, perfect active conquestus sum)
Classical[ˈkɔŋ.kʷɛ.rɔr]Ecclesiastical[ˈkɔŋ.kʷe.ror]

Meaning

  1. ambitransitivedeponentto complain
    conqueri fortunam adversam, non lamentari decet: id viri est officium, fletus muliebri ingenio additusIt is proper to complain about adverse fortune, but not to bewail it. This is a man's duty: Weeping is characteristic of a woman's nature.220 BCE – c. 130 BCE, Marcus Pacuvius, Tragedies tr7
    cum maxime conquereretur apud patres vim atque iniuriam dictatoriswhen he was complaining amongst the senators of the violence and wrongding of the dictator27 BCE – 25 BCE, Titus Livius, Ab urbe condita 8.33

Conjugation conjugation 3 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.conquerorconquerēbarconquerar———
2nd sg.conquereris
conquerere
conquerēbāris
conquerēbāre
conquerēris
conquerēre
———
3rd sg.conqueriturconquerēbāturconquerētur———
1st pl.conquerimurconquerēbāmurconquerēmur———
2nd pl.conqueriminīconquerēbāminīconquerēminī———
3rd pl.conquerunturconquerēbanturconquerentur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.conquerarconquererer——
2nd sg.conquerāris
conquerāre
conquererēris
conquererēre
——
3rd sg.conquerāturconquererētur——
1st pl.conquerāmurconquererēmur——
2nd pl.conquerāminīconquererēminī——
3rd pl.conqueranturconquererentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.conquerere—
pres. 2nd pl.conqueriminī—
fut. 2nd sg.conqueritor—
fut. 3rd sg.conqueritor—
fut. 3rd pl.conqueruntor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveconquerī—
perfect infinitiveconquestum esse—
future infinitiveconquestūrum esse—
present participleconquerēns—
perfect participleconquestus—
future participleconquestūrus
conquestūra, conquestūrā, conquestūrae, conquestūram, conquestūrārum, conquestūrās, conquestūre, conquestūrī, conquestūrīs, conquestūrō, conquestūrōrum, conquestūrōs, conquestūrum
conquerendus
conquerundus
gerundconquerendī, conquerendō, conquerendumsupineconquestum, conquestū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

conqueri, expostulare cum aliquo de aliqua re
to expostulate with a person about a thing.

con-quĕror, questus, 3,
I. v. dep. a. and n., to complain of a thing, or to bewail, lament passionately or much (class. in prose and poetry).
(a). With acc.: conqueri fortunam adversam non lamentari decet, Pac. ap. Cic. Tusc. 2, 21, 50: res suas adversum illum (mulier), Titin. ap. Non. p. 232, 22; cf.: fortunas suas mecum (mulier), Plaut. Mil. 2, 1, 47: decumarum imperia, bonorum direptiones, iniqua judicia, etc., Cic. Verr. 2, 4, 50, § 111; cf.: vim atque injuriam dictatoris apud patres, Liv. 8, 33, 4; 1, 53, 5; 40, 24, 6 al.; Auct. Her. 2, 31, 50; * Quint. 6, 1, 18; Tac. H. 1, 54 bis; Suet. Aug. 66; Tib. 1, 10, 54; Ov. M. 14, 243 al.: aliquid pro re publicā, Cic. Sest. 2, 3.—
(b). With acc. and inf.: se dissolvi, Lucr. 3, 612; so Suet. Tib. 10; 34; id. Claud. 2.—
(g). With de or cur: de alicujus improbitate deplorare et conqueri, Cic. Verr. 2, 3, 18, § 45: de alicujus injuriā, id. Fam. 5, 2, 6: uti conquereretur, cur Pisonem aditu arceret, Tac. A. 15, 60: quod, id. ib. 15, 61: Tiberio de eādem re ... apud se per epistulam conquerenti ita rescripsit, Suet. Aug. 51 fin.: eos apud se de collegarum judicio fuisse conquestos, Aug. Ep. 53, 5.—
(d). Absol.: aliā voce ac res monebat, Ter. Hec. 3, 3, 15: conquerar an sileam? Ov. M. 9, 147: quid ego ignaris nequiquam conqueror auris, Cat. 64, 164: alicui, Sil. 8, 94.—Impers.: postero die in senatu conquestum, Suet. Caes. 20.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latinconqueror

Latin queror Latin conqueror From con- + queror.

Quick answers

What does conqueror mean in Latin?
conqueror, a verb, means “to complain”.
What are the principal parts of conqueror?
conqueror, conquerī, conquestus sum (third conjugation, deponent).
How do you pronounce conqueror?
In classical Latin, [ˈkɔŋ.kʷɛ.rɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈkɔŋ.kʷe.ror].
Where does conqueror come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin conqueror.