verbthird conjugation, deponent
conqueror
conqueror (present infinitive conquerī, perfect active conquestus sum)
Classical[ˈkɔŋ.kʷɛ.rɔr]Ecclesiastical[ˈkɔŋ.kʷe.ror]
Meaning
- ambitransitivedeponentto complain
conqueri fortunam adversam, non lamentari decet: id viri est officium, fletus muliebri ingenio additus
It is proper to complain about adverse fortune, but not to bewail it. This is a man's duty: Weeping is characteristic of a woman's nature.220 BCE – c. 130 BCE, Marcus Pacuvius, Tragedies tr7cum maxime conquereretur apud patres vim atque iniuriam dictatoris
when he was complaining amongst the senators of the violence and wrongding of the dictator27 BCE – 25 BCE, Titus Livius, Ab urbe condita 8.33
Conjugation conjugation 3 deponent
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | conqueror | conquerēbar | conquerar | — | — | — |
| 2nd sg. | conquereris conquerere | conquerēbāris conquerēbāre | conquerēris conquerēre | — | — | — |
| 3rd sg. | conqueritur | conquerēbātur | conquerētur | — | — | — |
| 1st pl. | conquerimur | conquerēbāmur | conquerēmur | — | — | — |
| 2nd pl. | conqueriminī | conquerēbāminī | conquerēminī | — | — | — |
| 3rd pl. | conqueruntur | conquerēbantur | conquerentur | — | — | — |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | conquerar | conquererer | — | — |
| 2nd sg. | conquerāris conquerāre | conquererēris conquererēre | — | — |
| 3rd sg. | conquerātur | conquererētur | — | — |
| 1st pl. | conquerāmur | conquererēmur | — | — |
| 2nd pl. | conquerāminī | conquererēminī | — | — |
| 3rd pl. | conquerantur | conquererentur | — | — |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | conquerere | — |
| pres. 2nd pl. | conqueriminī | — |
| fut. 2nd sg. | conqueritor | — |
| fut. 3rd sg. | conqueritor | — |
| fut. 3rd pl. | conqueruntor | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | conquerī | — |
| perfect infinitive | conquestum esse | — |
| future infinitive | conquestūrum esse | — |
| present participle | conquerēns | — |
| perfect participle | conquestus | — |
| future participle | conquestūrus conquestūra, conquestūrā, conquestūrae, conquestūram, conquestūrārum, conquestūrās, conquestūre, conquestūrī, conquestūrīs, conquestūrō, conquestūrōrum, conquestūrōs, conquestūrum | conquerendus conquerundus |
gerundconquerendī, conquerendō, conquerendumsupineconquestum, conquestū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- conqueri, expostulare cum aliquo de aliqua re
- to expostulate with a person about a thing.
con-quĕror, questus, 3,
I. v. dep. a. and n., to complain of a thing, or to bewail, lament passionately or much (class. in prose and poetry).
(a). With acc.: conqueri fortunam adversam non lamentari decet, Pac. ap. Cic. Tusc. 2, 21, 50: res suas adversum illum (mulier), Titin. ap. Non. p. 232, 22; cf.:
fortunas suas mecum (mulier), Plaut. Mil. 2, 1, 47: decumarum imperia, bonorum direptiones, iniqua judicia, etc., Cic. Verr. 2, 4, 50, § 111; cf.: vim atque injuriam dictatoris apud patres, Liv. 8, 33, 4; 1, 53, 5; 40, 24, 6 al.; Auct. Her. 2, 31, 50; * Quint. 6, 1, 18; Tac. H. 1, 54 bis; Suet. Aug. 66; Tib. 1, 10, 54; Ov. M. 14, 243 al.: aliquid pro re publicā, Cic. Sest. 2, 3.—(b). With acc. and inf.:
se dissolvi, Lucr. 3, 612; so Suet. Tib. 10; 34; id. Claud. 2.—(g). With de or cur:
de alicujus improbitate deplorare et conqueri, Cic. Verr. 2, 3, 18, § 45: de alicujus injuriā, id. Fam. 5, 2, 6: uti conquereretur, cur Pisonem aditu arceret, Tac. A. 15, 60: quod, id. ib. 15, 61: Tiberio de eādem re ... apud se per epistulam conquerenti ita rescripsit, Suet. Aug. 51 fin.: eos apud se de collegarum judicio fuisse conquestos, Aug. Ep. 53, 5.—(d). Absol.:
aliā voce ac res monebat, Ter. Hec. 3, 3, 15: conquerar an sileam? Ov. M. 9, 147: quid ego ignaris nequiquam conqueror auris, Cat. 64, 164: alicui, Sil. 8, 94.—Impers.: postero die in senatu conquestum, Suet. Caes. 20.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
con-queror questus, ī, dep.,
to complain, bewail, lament, deplore: voce aliā, T.: temporis ad conquerendum parum: Conquerar an sileam? O.: fortunam: bonorum direptiones: patris in se saevitiam, L.: ignaris nequiquam auris, Ct.: multa conquesti, O.: pauca de fortunā: ad saxa haec, make these complaints: his de rebus: apud patres vim dictatoris: alqd pro re p.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latinconqueror
Latin queror Latin conqueror From con- + queror.