noun · femininethird declension
congrātulātiō
congrātulātiō f (genitive congrātulātiōnis)
Classical[kɔŋ.ɡraː.tʊˈɫaː.ti.oː]Ecclesiastical[koŋ.ɡra.tuˈlat.t͡si.o]
Meaning
- a wishing of congratulations
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | congrātulātiō | congrātulātiōnēs |
| genitive | congrātulātiōnis | congrātulātiōnum |
| dative | congrātulātiōnī | congrātulātiōnibus |
| accusative | congrātulātiōnem | congrātulātiōnēs |
| ablative | congrātulātiōne | congrātulātiōnibus |
| vocative | congrātulātiō | congrātulātiōnēs |
congrātŭlātĭo, ōnis, f. congratulor,
I. a wishing of joy; congratulation, Val. Max. 9, 3, 5; Don. Vit. Verg. 24.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin congrātulātiō From congrātulor (“to congratulate”) + -tiō.