verbfirst conjugation
congeminō
congeminō (present infinitive congemināre, perfect active congemināvī, supine congeminātum)
Classical[kɔŋˈɡɛ.mɪ.noː]Ecclesiastical[kon̠ʲˈd͡ʒɛː.mi.no]
Meaning
- to redouble
- to repeat
- to reduplicate
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | congeminō | congeminābam | congeminābō | congemināvī | congemināveram | congemināverō |
| 2nd sg. | congeminās | congeminābās | congeminābis | congemināvistī | congemināverās | congemināveris |
| 3rd sg. | congeminat | congeminābat | congeminābit | congemināvit | congemināverat | congemināverit |
| 1st pl. | congemināmus | congeminābāmus | congeminābimus | congemināvimus | congemināverāmus | congemināverimus |
| 2nd pl. | congeminātis | congeminābātis | congeminābitis | congemināvistis | congemināverātis | congemināveritis |
| 3rd pl. | congeminant | congeminābant | congeminābunt | congemināvērunt congemināvēre | congemināverant | congemināverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | congeminem | congeminārem | congemināverim | congemināvissem |
| 2nd sg. | congeminēs | congeminārēs | congemināverīs | congemināvissēs |
| 3rd sg. | congeminet | congemināret | congemināverit | congemināvisset |
| 1st pl. | congeminēmus | congeminārēmus | congemināverīmus | congemināvissēmus |
| 2nd pl. | congeminētis | congeminārētis | congemināverītis | congemināvissētis |
| 3rd pl. | congeminent | congeminārent | congemināverint | congemināvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | congeminor | congeminābar | congeminābor |
| 2nd sg. | congemināris congemināre | congeminābāris congeminābāre | congemināberis congeminābere |
| 3rd sg. | congeminātur | congeminābātur | congeminābitur |
| 1st pl. | congemināmur | congeminābāmur | congeminābimur |
| 2nd pl. | congemināminī | congeminābāminī | congeminābiminī |
| 3rd pl. | congeminantur | congeminābantur | congeminābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | congeminer | congeminārer |
| 2nd sg. | congeminēris congeminēre | congeminārēris congeminārēre |
| 3rd sg. | congeminētur | congeminārētur |
| 1st pl. | congeminēmur | congeminārēmur |
| 2nd pl. | congeminēminī | congeminārēminī |
| 3rd pl. | congeminentur | congeminārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | congeminā | congemināre |
| pres. 2nd pl. | congemināte | congemināminī |
| fut. 2nd sg. | congeminātō | congeminātor |
| fut. 3rd sg. | congeminātō | congeminātor |
| fut. 2nd pl. | congeminātōte | — |
| fut. 3rd pl. | congeminantō | congeminantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | congemināre | congeminārī |
| perfect infinitive | congemināvisse | congeminātum esse |
| future infinitive | congeminātūrum esse | congeminātum īrī |
| present participle | congemināns | — |
| perfect participle | — | congeminātus |
| future participle | congeminātūrus | congeminandus |
gerundcongeminandī, congeminandō, congeminandumsupinecongeminātum, congeminātū
con-gĕmĭno, āvi, ātum, 1,
I. v. a., to double, redouble, repeat, reduplicate (poet.):
nunc si pateram patera peperit, omnes congeminavimus, i. e. have produced our like, doubled ourselves, Plaut. Am. 2, 2, 154: L (litteram), Lucil. S. 9, 9: crebros ictus ensibus, Verg. A. 12, 714; in the same sense, securim, id. ib. 11, 698: suspiria rauco fremitu, Sil. 16, 267: paeana, Val. Fl. 6, 512: vocem, id. 2, 201; App. Dogm. Plat. p. 6, 20.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
con-geminō āvī, ātus, āre,
to redouble, multiply: ensibus ictūs, V.: securim, ply, V.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincongeminō
Latin geminō Latin congeminō From con- + geminō (“double”).
Descendants
- Catalanconjuminar