LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

cōnfringō

cōnfringō (present infinitive cōnfringere, perfect active cōnfrēgī, supine cōnfrāctum)
Classical[kõːˈfrɪŋ.ɡoː]Ecclesiastical[koɱˈfriŋ.ɡo]

Meaning

  1. to break into pieces
  2. to destroy

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.cōnfringōcōnfringēbamcōnfringamcōnfrēgīcōnfrēgeramcōnfrēgerō
2nd sg.cōnfringiscōnfringēbāscōnfringēscōnfrēgistīcōnfrēgerāscōnfrēgeris
3rd sg.cōnfringitcōnfringēbatcōnfringetcōnfrēgitcōnfrēgeratcōnfrēgerit
1st pl.cōnfringimuscōnfringēbāmuscōnfringēmuscōnfrēgimuscōnfrēgerāmuscōnfrēgerimus
2nd pl.cōnfringitiscōnfringēbātiscōnfringētiscōnfrēgistiscōnfrēgerātiscōnfrēgeritis
3rd pl.cōnfringuntcōnfringēbantcōnfringentcōnfrēgērunt
cōnfrēgēre
cōnfrēgerantcōnfrēgerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.cōnfringamcōnfringeremcōnfrēgerimcōnfrēgissem
2nd sg.cōnfringāscōnfringerēscōnfrēgerīscōnfrēgissēs
3rd sg.cōnfringatcōnfringeretcōnfrēgeritcōnfrēgisset
1st pl.cōnfringāmuscōnfringerēmuscōnfrēgerīmuscōnfrēgissēmus
2nd pl.cōnfringātiscōnfringerētiscōnfrēgerītiscōnfrēgissētis
3rd pl.cōnfringantcōnfringerentcōnfrēgerintcōnfrēgissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.cōnfringorcōnfringēbarcōnfringar
2nd sg.cōnfringeris
cōnfringere
cōnfringēbāris
cōnfringēbāre
cōnfringēris
cōnfringēre
3rd sg.cōnfringiturcōnfringēbāturcōnfringētur
1st pl.cōnfringimurcōnfringēbāmurcōnfringēmur
2nd pl.cōnfringiminīcōnfringēbāminīcōnfringēminī
3rd pl.cōnfringunturcōnfringēbanturcōnfringentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.cōnfringarcōnfringerer
2nd sg.cōnfringāris
cōnfringāre
cōnfringerēris
cōnfringerēre
3rd sg.cōnfringāturcōnfringerētur
1st pl.cōnfringāmurcōnfringerēmur
2nd pl.cōnfringāminīcōnfringerēminī
3rd pl.cōnfringanturcōnfringerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.cōnfringecōnfringere
pres. 2nd pl.cōnfringitecōnfringiminī
fut. 2nd sg.cōnfringitōcōnfringitor
fut. 3rd sg.cōnfringitōcōnfringitor
fut. 2nd pl.cōnfringitōte—
fut. 3rd pl.cōnfringuntōcōnfringuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecōnfringerecōnfringī
perfect infinitivecōnfrēgissecōnfrāctum esse
future infinitivecōnfrāctūrum essecōnfrāctum īrī
present participlecōnfringēns—
perfect participle—cōnfrāctus
cōnfrācta, cōnfrāctā, cōnfrāctae, cōnfrāctam, cōnfrāctārum, cōnfrāctās, cōnfrācte, cōnfrāctī, cōnfrāctīs, cōnfrāctō, cōnfrāctōrum, cōnfrāctōs
future participlecōnfrāctūrus
cōnfrāctūra, cōnfrāctūrā, cōnfrāctūrae, cōnfrāctūram, cōnfrāctūrārum, cōnfrāctūrās, cōnfrāctūre, cōnfrāctūrī, cōnfrāctūrīs, cōnfrāctūrō, cōnfrāctūrōrum, cōnfrāctūrōs, cōnfrāctūrum
cōnfringendus
cōnfringundus, cōnfringenda, cōnfringendā, cōnfringendae, cōnfringendam, cōnfringendārum, cōnfringendās, cōnfringende, cōnfringendīs, cōnfringendōrum, cōnfringendōs
gerundcōnfringendī, cōnfringendō, cōnfringendumsupinecōnfrāctum, cōnfrāctū

confringo, frēgi, fractum, 3, v. a. frango,
I. to break in pieces (class. in prose and poetry).
I. Prop.: hirneam, Cato, R. R. 81: pultando pedibus paene confregi hasce ambas (fores), Plaut. Most. 2, 2, 25: fores caedendo, Liv. 26, 46, 6: portarum claustra, Lucr. 1, 71: imbrices et tegulas, Plaut. Mil. 2, 6, 24; id. Capt. 4, 4, 8: digitos, Cic. Fl. 30, 73: ossa, Plin. 28, 10, 45, § 159: arbores vi tempestatis, Dig. 39, 2, 24: enses ensibus, Luc. 7, 573: turres valli impetu, id. 6, 123: confracta navis, Plaut. Rud. 1, 2, 64; cf. * Suet. Ner. 34: scaeptra manu, Sen. Herc. Fur. 272.—Prov.: tesseram (hospitalem), to break friendship, violate faith, Plaut. Cist. 2, 1, 36.—
II. Trop., to break, bring to naught, destroy: rem, to dissipate, run through property, Plaut. Stich. 4, 2, 49; id. Trin. 1, 2, 71: superbiam, Titin. ap. Non. p. 316, 3: consilia senatoria, Cic. Verr. 2, 1, 5, § 13: vires hostium, Val. Max. 7, 2, ext. 17: rem publicam, id. 4, 5, 2; Claud. Laud. Stil. 2, 69.—Hence, confractus, a, um, P. a., broken, uneven: in confracto (opp. in aequo), Plin. 35, 11, 40, § 127.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincōnfringō

Proto-Indo-European *bʰreg- Proto-Indo-European *-né- Latin frangō Latin cōnfringō From con- + frangō (“to break”).

Descendants
  • Portugueseconfrangerfrom Vulgar Latin *cōnfrangere
  • Romaniancufrângefrom Vulgar Latin *cōnfrangere

Quick answers

What does cōnfringō mean in Latin?
cōnfringō, a verb, means “to break into pieces; to destroy”.
What are the principal parts of cōnfringō?
cōnfringō, cōnfringere, cōnfrēgī, cōnfrāctum (third conjugation).
How do you pronounce cōnfringō?
In classical Latin, [kõːˈfrɪŋ.ɡoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [koɱˈfriŋ.ɡo].
Where does cōnfringō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin cōnfringō.