noun · neutersecond declension
cōnfīnium
cōnfīnium n (genitive cōnfīniī or cōnfīnī)
Meaning
- confine
- border
- limit
Latīnē defined in Latin in our graded readers
locus contiguus, līmescōnfīnium -ī (n) — in IVLIANVS III: Persia, ch. 15
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | cōnfīnium | cōnfīnia |
| genitive | cōnfīniī cōnfīnī | cōnfīniōrum |
| dative | cōnfīniō | cōnfīniīs |
| accusative | cōnfīnium | cōnfīnia |
| ablative | cōnfīniō | cōnfīniīs |
| vocative | cōnfīnium | cōnfīnia |
confīnĭum, ii, n. confinis,
I. a confine, common boundary, limit, border (of lands;
on the contr., vicinitas, of houses, Dig. 10, 1, 4; class. in prose and poetry; most freq. after the Aug. per.; in Cic. perh. only once; not in Quint.). I. Prop.
(a). Sing.:
in confinio consitus ager, Varr. R. R. 1, 16, 6; id. L. L. 5, § 74 Müll.; Caes. B. G. 5, 24; Liv. 33, 3, 8; 37, 23, 1; Tac. H. 4, 72; id. G. 3 al.: ad confinium, Plin. 6, 9, 10, § 27: per confinium, id. 6, 9, 10, § 28: ex confinis, id. 12, 20, 44, § 98: ad usque confinium cervicis, App. M. 4, p. 149, 11.—(b). Plur.:
vicinitatibus et confiniis, Cic. Off. 2, 18, 64.— More freq. in nom. and acc. confinia, Ov. M. 12, 40; 14, 7 al.; Luc. 3, 275 et saep.— II. Trop., neighborhood, nearness, close connection.
(a). Sing.:
in quam arto salutis exitiique fuerimus confinio, Vell. 2, 124, 2; so, boni malique, Col. 3, 5, 2: breve artis et falsi, Tac. A. 4, 58: nullum vitiorum (et virtutum), Plin. Pan. 4, 5.—(b). Plur., confines, boundaries:
confinia lucis, noctis, Ov. M. 7, 706; 4, 401; 13, 592; id. F. 5, 187; Tib. 4, 1, 70: virtutum, Gell. 1, 2, 4.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
cōnfīnium ī, n
confinis, a confine, common boundary, limit, border: Treverorum, Cs.: Germaniae Raetiaeque, Ta.: in vicinitatibus et confiniis aequus, in questions of: triplicis confinia mundi, O.—Fig., a confine, boundary: breve artis et falsi, Ta.—Usu. plur: lucis, noctis, dawn, O.: cum luce dubiae noctis, i. e. twilight, O.: mensum, O.: mortis, Tb.
Origins
Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -iusnom. Latin -ium Latin cōnfīnium From cōnfīnis (“bordering on, adjoining”) + -ium.
Descendants
- Welshcyffin
In English words that came into English from cōnfīnium
- confineconfines