LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, semi-deponent

cōnfīdō

cōnfīdō (present infinitive cōnfīdere, perfect active cōnfīsus sum)
Classical[kõːˈfiː.doː]Ecclesiastical[koɱˈfiː.do]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. intransitive(+ Dative of the person and e + ablative of the thing or in/de + ablative) to be confident or assured of, confide in, believe, trust, place or put confidence in; rely upon
    causae suae confidereto have confidence in its cause

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Mille Verba cover
fidem habeō, crēdō; amīcō vērō cōnfīdō.
cōnfīdō -ere -fīsus — in Mille Verba, Castra in Aegyptō

Conjugation conjugation 3 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.cōnfīdōcōnfīdēbamcōnfīdam———
2nd sg.cōnfīdiscōnfīdēbāscōnfīdēs———
3rd sg.cōnfīditcōnfīdēbatcōnfīdet———
1st pl.cōnfīdimuscōnfīdēbāmuscōnfīdēmus———
2nd pl.cōnfīditiscōnfīdēbātiscōnfīdētis———
3rd pl.cōnfīduntcōnfīdēbantcōnfīdent———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.cōnfīdamcōnfīderem——
2nd sg.cōnfīdāscōnfīderēs——
3rd sg.cōnfīdatcōnfīderet——
1st pl.cōnfīdāmuscōnfīderēmus——
2nd pl.cōnfīdātiscōnfīderētis——
3rd pl.cōnfīdantcōnfīderent——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.cōnfīde—
pres. 2nd pl.cōnfīdite—
fut. 2nd sg.cōnfīditō—
fut. 3rd sg.cōnfīditō—
fut. 2nd pl.cōnfīditōte—
fut. 3rd pl.cōnfīduntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecōnfīdere—
perfect infinitivecōnfīsum esse—
future infinitivecōnfīsūrum esse—
present participlecōnfīdēns—
perfect participlecōnfīsus—
future participlecōnfīsūruscōnfīdendus
cōnfīdundus
gerundcōnfīdendī, cōnfīdendō, cōnfīdendumsupinecōnfīsum, cōnfīsū

Lewis & Short A Latin Dictionary, 1879

con-fīdo, fīsus sum, 3,
I. v. n., to trust confidently in something, confide in, rely firmly upon, to believe, be assured of (as an enhancing of sperare, Cic. Att. 6, 9, 1; Nep. Milt. 1, 1; freq. and class. in prose and poetry); constr. with abl., acc. and inf., with dat., rarely with de, ut, or absol.
(a). With abl. (in verb. finit. very rare with personal object): aut corporis firmitate aut fortunae stabilitate, Cic. Tusc. 5, 14, 40: copiā et facultate causae, id. Rosc. Com. 1, 2; id. Tusc. 5, 3, 8: illum, quo antea confidebant, metuunt, id. Att. 8, 13, 2; id. Clu. 1, 1: naturā loci, Caes. B. G. 3, 9; 7, 68; id. B. C. 1, 58: castrorum propinquitate, id. ib. 1, 75 fin.; 3, 83; Lentul. ap. Cic. Fam. 12, 14, 4: jurejurando, Suet. Caes. 86; cf.: neque milites alio duce plus confidere aut audere, Liv. 21, 4, 4: socio Ulixe, Ov. M. 13, 240 (v. also under γ).—So esp. with part. pass.: confisus, a, um: neque Caesar opus intermittit confisus praesidio legionum trium, Caes. B. C. 1, 42; 1, 75; 3, 106; Auct. B. Alex. 10, 5, Auct. B. G. 8, 3; 8, 15; Auct. B. Afr. 49: tam potenti duce confisus, Liv. 24, 5, 12; 28, 42, 12: nullā aliā urbe, Cic. Fam. 12, 14, 4; Lentul. ib. 12, 15, 3: patientiā nostrā, Plin. Pan. 68, 2: senatus consulto, Suet. Caes. 86.—
(b). With acc. and inf. (so most freq. in all per.), Plaut. Stich. 3, 2, 1; Ter. Heaut. 1, 1, 108; id. Ad. 5, 3, 40; Cic. Verr. 2, 5, 69, § 177; id. Off. 3, 2, 5; id. Att. 1, 10, 2; 6, 7, 1; 6, 9, 1 al.; Caes. B. G. 1, 23 fin.; id. B. C. 2, 10; Sall. C. 17, 7; id. J. 26, 1; Nep. Milt. 1, 1; Liv. 4, 32, 6; 36, 40, 2; 44, 13, 7; Quint. 5, 12, 17; 11, 1, 92; Suet. Caes. 29; id. Oth. 10; Ov. M. 9, 256: (venti et sol) siccare prius confidunt omnia posse Quam, etc., Lucr. 5, 391.—
(g). With dat. (very freq.; and so almost always of personal objects): me perturbasset ejus sententia, nisi vestrae virtuti constantiaeque confiderem, Cic. Phil. 5, 1, 2; cf. id. Att. 16, 16, A, 5; 1, 9, 2: cui divinationi, id. Fam. 6, 6, 4: his rebus magis quam causae suae, id. Inv. 1, 16, 22; Cic. Verr. 2, 2, 28, § 69; id. Sest. 64, 135; id. Mil. 23, 61; id. Fin. 1, 9, 31; Liv. 38, 48, 13: virtuti militum, Caes. B. C. 3, 24: cui (peditum parti) maxime confidebat, id. ib. 2, 40: equitatui, id. ib. 3, 94; Auct. B. Afr. 60: fidei Romanae, Liv. 21, 19, 10; 22, 18, 8; 29, 12, 1; 40, 12, 15 al.: huic legioni Caesar confidebat maxime, Caes. B. G. 1, 40; 1, 42. —Esp. freq. with sibi, to rely on one's self, have confidence in one's self: neque illi sibi confisi ex portā prodire sunt ausi, Caes. B. C. 3, 7: dum sibi uterque confideret, id. ib. 3, 10; Cic. Fl. 1, 5; id. Clu. 23, 63; id. Har. Resp. 16, 35; id. Ac. 2, 11, 36; id. Fin. 3, 8, 29; id. Lael. 5, 17; 9, 30; id. Rep. 3, 13, 23; Brut. ap. Cic. Ep. ad Brut. 1, 16, 6; Auct. B. Afr. 19; Sen. Tranq. 14, 2; id. Ep. 72, 2; Liv. 4, 18, 1: fidei legionum, Auct. B. Alex. 6, 2: suae virtuti, Liv. 3, 67, 5; 21, 57, 12: felicitati regis sui, Curt. 3, 14, 4: Graecorum erga se benevolentiae, id. 4, 10, 16; 7, 7, 28; 7, 9, 1; 9, 2, 25; Tac. A. 1, 81; 14, 36; id. H. 1, 14; Sen. Ep. 4, 7.—Dub. whether dat. or abl. (cf. supra α): suis bonis. Cic. Tusc. 5, 13, 40: viribus, Caes. B. G. 1, 53: dis immortalibus, Sall. C. 52, 28: his amicis sociisque, id. ib. 16, 4; id. J. 112, 2: suis militibus, Liv. 2, 45, 4: quibus (rebus), Quint. 3, 6, 8: ostento, Suet. Tib. 19 al.—
(d). With de: externis auxiliis de salute urbis confidere, Caes. B. C. 2, 5 fin.: de consuetudine civitatis, Dig. 1, 3, 34; Nep. Milt. 1, 1.—(ε) With acc.: confisus avos, Stat. Th. 2, 573; cf. Prisc. 18, p. 1185 P.; cf.: nihil nimis oportet confidere, Cic. Tusc. 1, 32, 78.—(ζ) With ut, Plin. Ep. 2, 5, 7 (but in Cic. Q. Fr. 1, 2, 5, § 16, confido is prob. a gloss; v. Orell. N. cr.).—(η) Absol.: non confidit, Plaut. Ps. 4, 7, 107: ubi legati satis confidunt, die constituto, Senatus utrisque datur, Sall. J. 13, 9.—*
II. Poet. with inanim. subjects: remis confisa minutis parvula cymba, Prop. 1, 11, 9.—Hence, confīdens, entis, P. a. (lit. confident, trusting to something; hence with exclusive ref. to one's self), selfconfident; in a good and (more freq.) in a bad sense (class.).
A. In a good sense (perh. only ante-class.), bold, daring, undaunted: decet innocentem servum atque innoxium Confidentem esse, Plaut. Capt. 3, 5, 8: qui me alter est audacior homo? aut qui me confidentior? id. Am. 1, 1, 1: senex, ellum, confidens, catus, Ter. And. 5, 2, 14.— Comp.: quod est nimio confidentius, Gell. 10, 26, 9.—
B. In a bad sense, shameless, audacious, impudent: qui fortis est, idem est fidens, quoniam confidens malā consuetudine loquendi in vitio ponitur, ductum verbum a confidendo, quod laudis est, etc., Cic. Tusc. 3, 7, 14: improbus, confidens, nequam, malus videatur, Lucil. ap. Non. p. 262, 11; Turp. ib. p. 262, 13: homo, Ter. Phorm. 1, 2, 73 (cf. Cic. Caecin. 10, 27); Cic. Phil. 7, 1, 3; * Hor. S. 1, 7, 7; Quint. 9, 3, 65; Suet. Dom. 12.—Sup.: juvenum confidentissime, Verg. G. 4, 445: mendacium, App. Mag. p. 318, 27.—Hence, adv.: confīdenter.
1. In a good sense, boldly, daringly: confidenter hominem contra colloqui, Plaut. Am. 1, 1, 183; 2, 2, 207; id. Capt. 3, 5, 6.— Comp.: dicere, Cic. Cael. 19, 44: loqui, id. de Or. 2, 7, 28.—
2. In a bad sense, audaciously, impudently, Afran. ap. Non. p. 262, 17; Ter. Heaut. 5, 3, 7.—Sup.: confidentissime resistens, Auct. Her. 2, 5, 8 fin.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincōnfīdō

Proto-Indo-European *bʰeydʰ- Proto-Indo-European *bʰéydʰeti Proto-Italic *feiðō Latin fīdō Latin cōnfīdō From con- (“with, together”) + fīdō (“trust; rely upon”).

Descendants
  • Catalanconfiar
  • Englishconfide
  • Frenchconfier
  • Italianconfidare
  • Portugueseconfiarfrom Old Galician-Portuguese confiar
  • Romanianconfia
  • Spanishconfiar
  • Galicianconfiarfrom Old Galician-Portuguese confiar
  • Siciliancunfidari