noun · masculinethird declension
cōnfessor
cōnfessor m (genitive cōnfessōris)
Classical[kõːˈfɛs.sɔr]Ecclesiastical[koɱˈfɛs.sor]
Meaning
- confessor of the Christian faith
- martyr
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | cōnfessor | cōnfessōrēs |
| genitive | cōnfessōris | cōnfessōrum |
| dative | cōnfessōrī | cōnfessōribus |
| accusative | cōnfessōrem | cōnfessōrēs |
| ablative | cōnfessōre | cōnfessōribus |
| vocative | cōnfessor | cōnfessōrēs |
confessor, ōris, m. confiteor (only in eccl. Lat.;
I.
opp. negator), a confessor of Christianity, a martyr, Lact. Mort. Pers. 35; Sid. Ep. 7, 17 al.Origins
Descendants
- Catalanconfessor
- Englishconfessor
- Frenchconfesseur
- Italianconfessore
- Portugueseconfessor
- Spanishconfesor