noun · masculinethird declension
cōnfector
cōnfector m (genitive cōnfectōris, feminine cōnfectrīx)
Classical[kõːˈfɛk.tɔr]Ecclesiastical[koɱˈfɛk.tor]
Meaning
- maker, preparer
- consumer, destroyer, slayer
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | cōnfector | cōnfectōrēs |
| genitive | cōnfectōris | cōnfectōrum |
| dative | cōnfectōrī | cōnfectōribus |
| accusative | cōnfectōrem | cōnfectōrēs |
| ablative | cōnfectōre | cōnfectōribus |
| vocative | cōnfector | cōnfectōrēs |
confector, ōris, m. id..
I. A maker, preparer, finisher (rare): coriorum, i. e. a tanner, Firm. Math. 3, 9, 7:
purpurae, i. e. a dyer, Vop. Aur. 29: negotiorum, Cic. Verr. 2, 2, 44, § 108: totius belli, id. Fam. 10, 20, 3: dux et exercitus tanti belli confector, Tac. A. 14, 39 al.—II. A destroyer, consumer: cardinum, he who breaks them, Lucil. ap. Non. p. 268, 33:
confector et consumptor omnium ignis, Cic. N. D. 2, 15, 41: ferarum, a slayer, Suet. Aug. 43; id. Ner. 12; cf. conficio, II.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
cōnfector ōris, m
conficio, an accomplisher, finisher: negotiorum, chargé d'affaires: belli.— A destroyer, consumer: omnium ignis.
Origins
Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin cōnfector From cōnficiō + -tor.