verbsecond conjugation
condoceō
condoceō (present infinitive condocēre, perfect active condocuī, supine condoctum)
Classical[kɔnˈdɔ.ke.oː]Ecclesiastical[konˈdɔː.t͡ʃe.o]
Meaning
- transitiveto train, instruct, exercise
Conjugation conjugation 2
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | condoceō | condocēbam | condocēbō | condocuī | condocueram | condocuerō |
| 2nd sg. | condocēs | condocēbās | condocēbis | condocuistī | condocuerās | condocueris |
| 3rd sg. | condocet | condocēbat | condocēbit | condocuit | condocuerat | condocuerit |
| 1st pl. | condocēmus | condocēbāmus | condocēbimus | condocuimus | condocuerāmus | condocuerimus |
| 2nd pl. | condocētis | condocēbātis | condocēbitis | condocuistis | condocuerātis | condocueritis |
| 3rd pl. | condocent | condocēbant | condocēbunt | condocuērunt condocuēre | condocuerant | condocuerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | condoceam | condocērem | condocuerim | condocuissem |
| 2nd sg. | condoceās | condocērēs | condocuerīs | condocuissēs |
| 3rd sg. | condoceat | condocēret | condocuerit | condocuisset |
| 1st pl. | condoceāmus | condocērēmus | condocuerīmus | condocuissēmus |
| 2nd pl. | condoceātis | condocērētis | condocuerītis | condocuissētis |
| 3rd pl. | condoceant | condocērent | condocuerint | condocuissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | condoceor | condocēbar | condocēbor |
| 2nd sg. | condocēris condocēre | condocēbāris condocēbāre | condocēberis condocēbere |
| 3rd sg. | condocētur | condocēbātur | condocēbitur |
| 1st pl. | condocēmur | condocēbāmur | condocēbimur |
| 2nd pl. | condocēminī | condocēbāminī | condocēbiminī |
| 3rd pl. | condocentur | condocēbantur | condocēbuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | condocear | condocērer |
| 2nd sg. | condoceāris condoceāre | condocērēris condocērēre |
| 3rd sg. | condoceātur | condocērētur |
| 1st pl. | condoceāmur | condocērēmur |
| 2nd pl. | condoceāminī | condocērēminī |
| 3rd pl. | condoceantur | condocērentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | condocē | condocēre |
| pres. 2nd pl. | condocēte | condocēminī |
| fut. 2nd sg. | condocētō | condocētor |
| fut. 3rd sg. | condocētō | condocētor |
| fut. 2nd pl. | condocētōte | — |
| fut. 3rd pl. | condocentō | condocentor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | condocēre | condocērī |
| perfect infinitive | condocuisse | condoctum esse |
| future infinitive | condoctūrum esse | condoctum īrī |
| present participle | condocēns | — |
| perfect participle | — | condoctus condocta, condoctā, condoctae, condoctam, condoctārum, condoctās, condocte, condoctī, condoctīs, condoctō, condoctōrum, condoctōs |
| future participle | condoctūrus condoctūra, condoctūrā, condoctūrae, condoctūram, condoctūrārum, condoctūrās, condoctūre, condoctūrī, condoctūrīs, condoctūrō, condoctūrōrum, condoctūrōs, condoctūrum | condocendus condocenda, condocendā, condocendae, condocendam, condocendārum, condocendās, condocende, condocendīs, condocendōrum, condocendōs |
gerundcondocendī, condocendō, condocendumsupinecondoctum, condoctū
con-dŏcĕo, cŭi, ctum, 2,
I. v. a., to exercise, train, instruct (very rare; perh. only in the foll. exs.): (milites) equo uti frenato, Auct. B. Afr. 19 dub. (al. condocefecerat or constituerat): Mi. Fac modo, ut condocta tibi sint dicta ad hanc fallaciam. Co. Quin edepol condoctior sum, quam tragoedi et comici, Plaut. Poen. 3, 2, 3 sq.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincondoceō
Proto-Indo-European *deḱ- Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éyeti Proto-Indo-European *doḱ-éye-ti Proto-Italic *dokejō Proto-Italic *dokeō Ancient Greek διδάσκω (didáskō)sl. Latin doceō Latin condoceō From con- + doceō (“teach”).