adjectivefirst/second-declension adjective
condignus
condignus (feminine condigna, neuter condignum)
Classical[kɔnˈdɪŋ.nʊs]Ecclesiastical[konˈdiɲ.ɲus]
Meaning
- adjectiveappropriate, entirely worthy, befitting, wholly deserved, condign
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | condignus | condigna | condignum |
| genitive | condignī | condignae | condignī |
| dative | condignō | condignae | condignō |
| accusative | condignum | condignam | condignum |
| ablative | condignō | condignā | condignō |
| vocative | condigne | condigna | condignum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | condignī | condignae | condigna |
| genitive | condignōrum | condignārum | condignōrum |
| dative | condignīs | condignīs | condignīs |
| accusative | condignōs | condignās | condigna |
| ablative | condignīs | condignīs | condignīs |
| vocative | condignī | condignae | condigna |
con-dignus, a, um,
I. adj., wholly deserving, very worthy (very rare; mostly anteand post-class.).
(g). With dat.: ultio condigna crimini, Cod. Th. 9, 28, 1; cf. Non. p. 35, 1.—
(d). With gen.:
providentiae divinae condignus exitus, App. M. 10, p. 244, 21. —Adv.: condignē, very worthily. (a). Absol.:
condigne facere, Plaut. Men. 5, 5, 8; id. Aul. 3, 4, 6: condigne atque recte loqui, Gell. 1, 6, 4: condigne et cum decore depingere, id. 14, 4, 1.—(b). With abl.:
condigne te cubare, Plaut. Cas. 1, 43; id. Capt. 1, 1, 39.—Comp. and sup. are not in use.Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincondignus
Latin dignus Latin condignus From con- (emphatic) + dignus.
Descendants
- Frenchcondigne
- Spanishcondigno