verbthird (-iō variant) conjugation
concutiō
concutiō (present infinitive concutere, perfect active concussī, supine concussum)
Classical[kɔŋˈkʊ.ti.oː]Ecclesiastical[koŋˈkut.t͡si.o]
Meaning
- to shake violently (or together)
- to agitate
- to terrify or alarm
Conjugation
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | concutiō | concutiēbam | concutiam | concussī | concusseram | concusserō |
| 2nd sg. | concutis | concutiēbās | concutiēs | concussistī | concusserās | concusseris |
| 3rd sg. | concutit | concutiēbat | concutiet | concussit | concusserat | concusserit |
| 1st pl. | concutimus | concutiēbāmus | concutiēmus | concussimus | concusserāmus | concusserimus |
| 2nd pl. | concutitis | concutiēbātis | concutiētis | concussistis | concusserātis | concusseritis |
| 3rd pl. | concutiunt | concutiēbant | concutient | concussērunt concussēre | concusserant | concusserint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | concutiam | concuterem | concusserim | concussissem |
| 2nd sg. | concutiās | concuterēs | concusserīs | concussissēs |
| 3rd sg. | concutiat | concuteret | concusserit | concussisset |
| 1st pl. | concutiāmus | concuterēmus | concusserīmus | concussissēmus |
| 2nd pl. | concutiātis | concuterētis | concusserītis | concussissētis |
| 3rd pl. | concutiant | concuterent | concusserint | concussissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | concutior | concutiēbar | concutiar |
| 2nd sg. | concuteris concutere | concutiēbāris concutiēbāre | concutiēris concutiēre |
| 3rd sg. | concutitur | concutiēbātur | concutiētur |
| 1st pl. | concutimur | concutiēbāmur | concutiēmur |
| 2nd pl. | concutiminī | concutiēbāminī | concutiēminī |
| 3rd pl. | concutiuntur | concutiēbantur | concutientur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | concutiar | concuterer |
| 2nd sg. | concutiāris concutiāre | concuterēris concuterēre |
| 3rd sg. | concutiātur | concuterētur |
| 1st pl. | concutiāmur | concuterēmur |
| 2nd pl. | concutiāminī | concuterēminī |
| 3rd pl. | concutiantur | concuterentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | concute | concutere |
| pres. 2nd pl. | concutite | concutiminī |
| fut. 2nd sg. | concutitō | concutitor |
| fut. 3rd sg. | concutitō | concutitor |
| fut. 2nd pl. | concutitōte | — |
| fut. 3rd pl. | concutiuntō | concutiuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | concutere | concutī |
| perfect infinitive | concussisse | concussum esse |
| future infinitive | concussūrum esse | concussum īrī |
| present participle | concutiēns | — |
| perfect participle | — | concussus concussa, concussā, concussae, concussam, concussārum, concussās, concusse, concussīs, concussō, concussōrum, concussōs |
| future participle | concussūrus concussūra, concussūrā, concussūrae, concussūram, concussūrārum, concussūrās, concussūre, concussūrī, concussūrīs, concussūrō, concussūrōrum, concussūrōs, concussūrum | concutiendus concutiundus |
gerundconcutiendī, concutiendō, concutiendumsupineconcussum, concussū
con-cŭtĭo, cussi, cussum, 3, v. a. quatio, as cur = quāre.
I. To strike one upon another, to strike together (rare): utrum cavae manus concutiantur, an planae, Sen. Q. N. 2, 28, 1:
concussā manu dare signa, Ov. M. 11, 465: frameas, Tac. G. 11.—II. To shake violently, to shake, agitate (freq. and class. in prose and poetry).
A. Lit. (mostly poet.): concutit ungula terram, Enn. ap. Macr. S. 6, 1 (Ann. v. 419 Vahl.): tonitru concussa aequora caeli, Att. ap. Non. p. 505, 8 (Trag. Rel. v. 224 Rib.); cf.:
templa caeli summa sonitu (in a parodying of pathos), Ter. Eun. 3, 5, 42; cf.: serena caeli sonitu, Lucr. 2, 1101; 6, 358: grandi tonitru concussa repente Terra, id. 5, 551; cf. id. 6, 544: terra ingenti motu concussa est, Liv. 3, 10, 6; Ov. M. 8, 781: concussae cadunt urbes, Lucr. 5, 1236: concusso terrae motu theatro, * Suet. Ner. 20: moenia, Ov. M. 13, 175: freta, id. ib. 6, 691; 7, 201: undas, id. ib. 8, 605: artus, Lucr. 5, 1076; 6, 595; cf. id. 2, 949: corpora risu, id. 1, 918; 2, 976; cf. Juv. 3, 101; Quint. 6, 3, 9: caput, Ov. M. 2, 50: caesariem, id. ib. 1, 179; cf. comam, id. F. 2, 846: tempora, id. M. 13, 644: manum, id. ib. 11, 465: pectus, id. ib. 2, 755: arma manu, to hurl, id. ib. 1, 143; 7, 130; cf.: tela lacertis, id. ib. 12, 79: te certo arcu, to hit surely, Prop. 1, 7, 15: inmissis aurigae undantia lora Concussere jugis, Verg. A. 5, 147: in calicibus concussis, Plin. 35, 16, 55, § 193 Sillig N. cr.: munimenta arietibus admotis, Curt. 8, 2, 22: aures Caesaris concutit fragor, Luc. 6, 163: corpus concutit gestatio, Sen. Ep. 15, 6: pectora planctu, Stat. S. 5, 1, 179.—Pass.: quorum (ignium) ictu concuti aera verum est, Plin. 2, 43, 43, § 112: corpus concutitur gestatione, Cels. 3, 21: majore cachinno Concutitur, Juv. 3, 100: concutitur sanguis, Lucr. 3, 249.—Esp. in part. perf.: mugitibus aether, Verg. G. 3, 151: risu tremulo (ora), Lucr. 1, 919; 2, 976: rates, shattered, Ov. P. 2, 3, 59: coma, id. F. 2, 846: corpus vulnere, Stat. S. 3, 4, 70: fores, Ov. Am. 1, 6, 50: ilex, Verg. G. 4, 81: quercus, id. ib. 1, 159: materies per artus, Lucr. 2, 949: Lyrnesia moenia dextrā, Ov. M. 13, 175: mons, Prop. 3, 13 (4, 12), 53: paries, Dig. 39, 2, 18, § 11: remo concusso tollere ratem, Val. Fl. 1, 340.— With Gr. acc.: pectus concussa crebris verberibus, Luc. 2, 335.—2. Se, to examine by shaking one's self; the figure taken from the searching of a thief, etc., by shaking his garments; hence, trop. equiv. to search, examine (cf. excutio):
te ipsum Concute, num qua tibi vitiorum inseverit olim Natura, Hor. S. 1, 3, 35 Orell. ad loc. and cf. B. 3. infra.—B. Trop.
1. To shake the power of, shake to its foundation, to shatter, cause to waver, to impair, disturb, distract:
rem publicam, Cic. Phil. 2, 42, 109; Plin. Pan. 6, 3: provincias magnis momentis, Vell. 2, 78: regnum, Liv. 33, 19, 1: orbem, Tac. H. 1, 16: opes Lacedaemoniorum, Nep. Epam. 6, 4: provincias magnis molimentis, Vell. 2, 78, 1: concusso jam et paene fracto Hannibale, Liv. 28, 44, 11: domum, Tac. H. 3, 45: concussā Transrhenanorum fide, id. ib. 5, 25: nondum concusso senatusconsulto, id. A. 14, 43: imperium Persarum, Curt. 4, 14, 20; cf. Plin. Ep. 10, 114 (115), 3: concussa fides, Luc. 1, 182.— 2. To shake in feeling, to agitate violently.
a. Usually, to put in fear, terror, or anxiety, to terrify, alarm, trouble:
terrorem metum concutientem definiunt, Cic. Tusc. 4, 8, 19: consules declarantur M. Tullius et C. Antonius, quod factum primo populares conjurationis concusserat, Sall. C. 24, 1: populum Romanum terrore Numantini belli, Vell. 2, 90, 3; Quint. 4, 2, 37: urbem, Verg. A. 4, 666: totam Asiam, Curt. 4, 1, 20: ingens barbaros pavor concusserat, id. 8, 2, 24: casu concussus acerbo, Verg. A. 5, 700; Tac. H. 2, 99 fin.: extemplo turbati animi concussaque vulgi Pectora, Verg. A. 11, 451. —Poet. in a Greek constr.: casu animum concussus amici, Verg. A. 5, 869: hoc concussa metu mentem Juturna virago, id. ib. 12, 468; so Hor. S. 2, 3, 295.—(b). In the jurists: aliquem, to terrify one by threats, etc., in order to extort money from him, Dig. 1, 18, 6, § 3; Paul. Sent. 5, 25, 12; Cod. Th. 9, 27, 6; cf. concussio, II., concussor, and concussura.—
b. In gen., of any excitement of the passions: magnum et summum est deoque vicinum, non concuti. Hanc stabilem animi sedem Graeci εὐθυμίαν vocant ... ego tranquillitatem voco, Sen. Tranq. 2, 3:
hoc agite: Poenas petite violatae Stygis: Concutite pectus, Sen. Herc. Fur. 105.—3. To urge, excite, rouse to activity, = excitare, commovere (rare and not ante-Aug.):
fecundum concute pectus, Verg. A. 7, 338: tu concute plebem, Petr. Poet. 124, 288: se concussere ambae, Juv. 10, 328: non leviter se Numidia concussit, Flor. 3, 1, 2.—Hence, * concussus, a, um, P. a., stirred up, restless: Pallas aliquanto concussior, Mart. Cap. 4, § 332.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
concutiō cussī, cussus, ere
com- + quatio, to strike together: frameas, Ta.—To shake violently, shake, agitate, smite, shock: templa sonitu, T.: terra ingenti motu concussa, L.: oneratos messibus agros, O.: moenia, O.: caput, O.: manum, to wave, O.: manu arma, to brandish, O.: lora, V.: ea frena furenti concutit, with such a bit drives her in her frenzy, V.: maiore cachinno Concutitur, Iu.—P. perf.: mugitibus aether, V.: coma, O.: quercus, V.: patuere fores, O.—Fig., to shake out, search, ransack, examine: te ipsum, num, etc., H.: fecundum pectus, i. e. exhaust your ingenuity, V. — To shake, shatter, cause to waver, impair, disturb, shock, distract: rem p.: regnum, L.: opes, N.: concusso iam et paene fracto Hannibale, L. — To shake, agitate, excite, terrify, alarm, trouble: quod factum primo popularīs coniurationis concusserat, S.: casu concussus acerbo, V.: se concussere ambae, spurred themselves, Iu.: casu animum concussus amici, V.: Quone malo mentem concussa? H.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latinconcutiō
Latin quatiō Latin concutiō From con- + quatiō (“shake, hit”).
Descendants
- Englishconcuss