LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation

concutiō

concutiō (present infinitive concutere, perfect active concussī, supine concussum)
Classical[kɔŋˈkʊ.ti.oː]Ecclesiastical[koŋˈkut.t͡si.o]

Meaning

  1. to shake violently (or together)
  2. to agitate
  3. to terrify or alarm

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.concutiōconcutiēbamconcutiamconcussīconcusseramconcusserō
2nd sg.concutisconcutiēbāsconcutiēsconcussistīconcusserāsconcusseris
3rd sg.concutitconcutiēbatconcutietconcussitconcusseratconcusserit
1st pl.concutimusconcutiēbāmusconcutiēmusconcussimusconcusserāmusconcusserimus
2nd pl.concutitisconcutiēbātisconcutiētisconcussistisconcusserātisconcusseritis
3rd pl.concutiuntconcutiēbantconcutientconcussērunt
concussēre
concusserantconcusserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.concutiamconcuteremconcusserimconcussissem
2nd sg.concutiāsconcuterēsconcusserīsconcussissēs
3rd sg.concutiatconcuteretconcusseritconcussisset
1st pl.concutiāmusconcuterēmusconcusserīmusconcussissēmus
2nd pl.concutiātisconcuterētisconcusserītisconcussissētis
3rd pl.concutiantconcuterentconcusserintconcussissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.concutiorconcutiēbarconcutiar
2nd sg.concuteris
concutere
concutiēbāris
concutiēbāre
concutiēris
concutiēre
3rd sg.concutiturconcutiēbāturconcutiētur
1st pl.concutimurconcutiēbāmurconcutiēmur
2nd pl.concutiminīconcutiēbāminīconcutiēminī
3rd pl.concutiunturconcutiēbanturconcutientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.concutiarconcuterer
2nd sg.concutiāris
concutiāre
concuterēris
concuterēre
3rd sg.concutiāturconcuterētur
1st pl.concutiāmurconcuterēmur
2nd pl.concutiāminīconcuterēminī
3rd pl.concutianturconcuterentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.concuteconcutere
pres. 2nd pl.concutiteconcutiminī
fut. 2nd sg.concutitōconcutitor
fut. 3rd sg.concutitōconcutitor
fut. 2nd pl.concutitōte—
fut. 3rd pl.concutiuntōconcutiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveconcutereconcutī
perfect infinitiveconcussisseconcussum esse
future infinitiveconcussūrum esseconcussum īrī
present participleconcutiēns—
perfect participle—concussus
concussa, concussā, concussae, concussam, concussārum, concussās, concusse, concussīs, concussō, concussōrum, concussōs
future participleconcussūrus
concussūra, concussūrā, concussūrae, concussūram, concussūrārum, concussūrās, concussūre, concussūrī, concussūrīs, concussūrō, concussūrōrum, concussūrōs, concussūrum
concutiendus
concutiundus
gerundconcutiendī, concutiendō, concutiendumsupineconcussum, concussū

con-cŭtĭo, cussi, cussum, 3, v. a. quatio, as cur = quāre.
I. To strike one upon another, to strike together (rare): utrum cavae manus concutiantur, an planae, Sen. Q. N. 2, 28, 1: concussā manu dare signa, Ov. M. 11, 465: frameas, Tac. G. 11.—
II. To shake violently, to shake, agitate (freq. and class. in prose and poetry).
A. Lit. (mostly poet.): concutit ungula terram, Enn. ap. Macr. S. 6, 1 (Ann. v. 419 Vahl.): tonitru concussa aequora caeli, Att. ap. Non. p. 505, 8 (Trag. Rel. v. 224 Rib.); cf.: templa caeli summa sonitu (in a parodying of pathos), Ter. Eun. 3, 5, 42; cf.: serena caeli sonitu, Lucr. 2, 1101; 6, 358: grandi tonitru concussa repente Terra, id. 5, 551; cf. id. 6, 544: terra ingenti motu concussa est, Liv. 3, 10, 6; Ov. M. 8, 781: concussae cadunt urbes, Lucr. 5, 1236: concusso terrae motu theatro, * Suet. Ner. 20: moenia, Ov. M. 13, 175: freta, id. ib. 6, 691; 7, 201: undas, id. ib. 8, 605: artus, Lucr. 5, 1076; 6, 595; cf. id. 2, 949: corpora risu, id. 1, 918; 2, 976; cf. Juv. 3, 101; Quint. 6, 3, 9: caput, Ov. M. 2, 50: caesariem, id. ib. 1, 179; cf. comam, id. F. 2, 846: tempora, id. M. 13, 644: manum, id. ib. 11, 465: pectus, id. ib. 2, 755: arma manu, to hurl, id. ib. 1, 143; 7, 130; cf.: tela lacertis, id. ib. 12, 79: te certo arcu, to hit surely, Prop. 1, 7, 15: inmissis aurigae undantia lora Concussere jugis, Verg. A. 5, 147: in calicibus concussis, Plin. 35, 16, 55, § 193 Sillig N. cr.: munimenta arietibus admotis, Curt. 8, 2, 22: aures Caesaris concutit fragor, Luc. 6, 163: corpus concutit gestatio, Sen. Ep. 15, 6: pectora planctu, Stat. S. 5, 1, 179.—Pass.: quorum (ignium) ictu concuti aera verum est, Plin. 2, 43, 43, § 112: corpus concutitur gestatione, Cels. 3, 21: majore cachinno Concutitur, Juv. 3, 100: concutitur sanguis, Lucr. 3, 249.—Esp. in part. perf.: mugitibus aether, Verg. G. 3, 151: risu tremulo (ora), Lucr. 1, 919; 2, 976: rates, shattered, Ov. P. 2, 3, 59: coma, id. F. 2, 846: corpus vulnere, Stat. S. 3, 4, 70: fores, Ov. Am. 1, 6, 50: ilex, Verg. G. 4, 81: quercus, id. ib. 1, 159: materies per artus, Lucr. 2, 949: Lyrnesia moenia dextrā, Ov. M. 13, 175: mons, Prop. 3, 13 (4, 12), 53: paries, Dig. 39, 2, 18, § 11: remo concusso tollere ratem, Val. Fl. 1, 340.— With Gr. acc.: pectus concussa crebris verberibus, Luc. 2, 335.—
2. Se, to examine by shaking one's self; the figure taken from the searching of a thief, etc., by shaking his garments; hence, trop. equiv. to search, examine (cf. excutio): te ipsum Concute, num qua tibi vitiorum inseverit olim Natura, Hor. S. 1, 3, 35 Orell. ad loc. and cf. B. 3. infra.—
B. Trop.
1. To shake the power of, shake to its foundation, to shatter, cause to waver, to impair, disturb, distract: rem publicam, Cic. Phil. 2, 42, 109; Plin. Pan. 6, 3: provincias magnis momentis, Vell. 2, 78: regnum, Liv. 33, 19, 1: orbem, Tac. H. 1, 16: opes Lacedaemoniorum, Nep. Epam. 6, 4: provincias magnis molimentis, Vell. 2, 78, 1: concusso jam et paene fracto Hannibale, Liv. 28, 44, 11: domum, Tac. H. 3, 45: concussā Transrhenanorum fide, id. ib. 5, 25: nondum concusso senatusconsulto, id. A. 14, 43: imperium Persarum, Curt. 4, 14, 20; cf. Plin. Ep. 10, 114 (115), 3: concussa fides, Luc. 1, 182.—
2. To shake in feeling, to agitate violently.
a. Usually, to put in fear, terror, or anxiety, to terrify, alarm, trouble: terrorem metum concutientem definiunt, Cic. Tusc. 4, 8, 19: consules declarantur M. Tullius et C. Antonius, quod factum primo populares conjurationis concusserat, Sall. C. 24, 1: populum Romanum terrore Numantini belli, Vell. 2, 90, 3; Quint. 4, 2, 37: urbem, Verg. A. 4, 666: totam Asiam, Curt. 4, 1, 20: ingens barbaros pavor concusserat, id. 8, 2, 24: casu concussus acerbo, Verg. A. 5, 700; Tac. H. 2, 99 fin.: extemplo turbati animi concussaque vulgi Pectora, Verg. A. 11, 451. —Poet. in a Greek constr.: casu animum concussus amici, Verg. A. 5, 869: hoc concussa metu mentem Juturna virago, id. ib. 12, 468; so Hor. S. 2, 3, 295.—
(b). In the jurists: aliquem, to terrify one by threats, etc., in order to extort money from him, Dig. 1, 18, 6, § 3; Paul. Sent. 5, 25, 12; Cod. Th. 9, 27, 6; cf. concussio, II., concussor, and concussura.—
b. In gen., of any excitement of the passions: magnum et summum est deoque vicinum, non concuti. Hanc stabilem animi sedem Graeci εὐθυμίαν vocant ... ego tranquillitatem voco, Sen. Tranq. 2, 3: hoc agite: Poenas petite violatae Stygis: Concutite pectus, Sen. Herc. Fur. 105.—
3. To urge, excite, rouse to activity, = excitare, commovere (rare and not ante-Aug.): fecundum concute pectus, Verg. A. 7, 338: tu concute plebem, Petr. Poet. 124, 288: se concussere ambae, Juv. 10, 328: non leviter se Numidia concussit, Flor. 3, 1, 2.—Hence, * concussus, a, um, P. a., stirred up, restless: Pallas aliquanto concussior, Mart. Cap. 4, § 332.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latinconcutiō

Latin quatiō Latin concutiō From con- + quatiō (“shake, hit”).

Descendants
  • Englishconcuss

Quick answers

What does concutiō mean in Latin?
concutiō, a verb, means “to shake violently (or together); to agitate; to terrify or alarm”.
What are the principal parts of concutiō?
concutiō, concutere, concussī (third (-iō variant) conjugation).
How do you pronounce concutiō?
In classical Latin, [kɔŋˈkʊ.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [koŋˈkut.t͡si.o].
Where does concutiō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin concutiō.