verbfirst conjugation
conculcō
conculcō (present infinitive conculcāre, perfect active conculcāvī, supine conculcātum)
Classical[kɔŋˈkʊɫ.koː]Ecclesiastical[koŋˈkul.ko]
Meaning
- to trample down
- to crush or oppress
- to despise or disregard
Debita Episcopis oboedientia infringitur, eorumque iura conculcantur.
The obedience due bishops is denied and their rights are trampled underfoot.1832, Gregory XVI, Mirari Vos:
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | conculcō | conculcābam | conculcābō | conculcāvī | conculcāveram | conculcāverō conculcārō |
| 2nd sg. | conculcās | conculcābās | conculcābis | conculcāvistī conculcāstī | conculcāverās conculcārās | conculcāveris |
| 3rd sg. | conculcat | conculcābat | conculcābit | conculcāvit | conculcāverat conculcārat | conculcāverit conculcārit |
| 1st pl. | conculcāmus | conculcābāmus | conculcābimus | conculcāvimus | conculcāverāmus | conculcāverimus conculcārimus |
| 2nd pl. | conculcātis | conculcābātis | conculcābitis | conculcāvistis conculcāstis | conculcāverātis conculcārātis | conculcāveritis conculcāritis |
| 3rd pl. | conculcant | conculcābant | conculcābunt | conculcāvērunt conculcāvēre, conculcārunt | conculcāverant conculcārant | conculcāverint conculcārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | conculcem | conculcārem | conculcāverim conculcārim | conculcāvissem conculcāssem |
| 2nd sg. | conculcēs | conculcārēs | conculcāverīs | conculcāvissēs conculcāssēs |
| 3rd sg. | conculcet | conculcāret | conculcāverit conculcārit | conculcāvisset conculcāsset |
| 1st pl. | conculcēmus | conculcārēmus | conculcāverīmus conculcārīmus | conculcāvissēmus conculcāssēmus |
| 2nd pl. | conculcētis | conculcārētis | conculcāverītis conculcārītis | conculcāvissētis conculcāssētis |
| 3rd pl. | conculcent | conculcārent | conculcāverint conculcārint | conculcāvissent conculcāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | conculcor | conculcābar | conculcābor |
| 2nd sg. | conculcāris conculcāre | conculcābāris conculcābāre | conculcāberis conculcābere |
| 3rd sg. | conculcātur | conculcābātur | conculcābitur |
| 1st pl. | conculcāmur | conculcābāmur | conculcābimur |
| 2nd pl. | conculcāminī | conculcābāminī | conculcābiminī |
| 3rd pl. | conculcantur | conculcābantur | conculcābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | conculcer | conculcārer |
| 2nd sg. | conculcēris conculcēre | conculcārēris conculcārēre |
| 3rd sg. | conculcētur | conculcārētur |
| 1st pl. | conculcēmur | conculcārēmur |
| 2nd pl. | conculcēminī | conculcārēminī |
| 3rd pl. | conculcentur | conculcārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | conculcā | conculcāre |
| pres. 2nd pl. | conculcāte | conculcāminī |
| fut. 2nd sg. | conculcātō | conculcātor |
| fut. 3rd sg. | conculcātō | conculcātor |
| fut. 2nd pl. | conculcātōte | — |
| fut. 3rd pl. | conculcantō | conculcantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | conculcāre | conculcārī |
| perfect infinitive | conculcāvisse conculcāsse | conculcātum esse |
| future infinitive | conculcātūrum esse | conculcātum īrī |
| present participle | conculcāns | — |
| perfect participle | — | conculcātus conculcāta, conculcātā, conculcātae, conculcātam, conculcātārum, conculcātās, conculcātī, conculcātōrum, conculcātōs |
| future participle | conculcātūrus conculcātūra, conculcātūrā, conculcātūrae, conculcātūram, conculcātūrārum, conculcātūrās, conculcātūre, conculcātūrī, conculcātūrīs, conculcātūrō, conculcātūrōrum, conculcātūrōs, conculcātūrum | conculcandus conculcanda, conculcandā, conculcandae, conculcandam, conculcandārum, conculcandās, conculcande, conculcandīs, conculcandōrum, conculcandōs |
gerundconculcandī, conculcandō, conculcandumsupineconculcātum, conculcātū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- pedibus obterere, conculcare
- to trample under foot.
con-culco, āvi, ātum, 1, v. a. calco,
I. to tread under foot, to crush or bruise by treading. *
I. Prop.:
vinaceos in dolia picata, Cato, R. R. 25.—More freq., II. Trop. (cf. calco, I. B.).
A. To tread down, trample upon in a hostile manner, to abuse:
istum semper illi ipsi domi proterendum et conculcandum putaverunt, Cic. Fl. 22, 53: adversarios tuos, Hier. in Isa. 14, 51, 14: miseram Italiam, Cic. Att. 8, 11, 4.—B. To tread under foot, i. e. to despise, treat with contempt:
nam cupide conculcatur nimis ante metutum, Lucr. 5, 1140: lauream, Cic. Pis. 35, 61: pontificem a pedisequis conculcari, id. Dom. 42, 110: disice et conculca ista quae extrinsecus splendent, Sen. Ep. 23, 6.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
conculcō āvī, ātus, āre
com- + calco, to tread upon, trample: virum.—Fig., to tread down, trample, abuse, despise, contemn: istum conculcandum putaverunt: huic conculcandam Italiam tradere: lauream: rem p. conculcatam ridere.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latinconculcō
Latin calx Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin calcō Latin conculcō From con- + calcō.
Descendants
- Englishconculcate
- Italianconculcare
- Spanishconculcar