verbthird conjugation
concrēdō
concrēdō (present infinitive concrēdere, perfect active concrēdidī, supine concrēditum)
Classical[kɔŋˈkreː.doː]Ecclesiastical[koŋˈkrɛː.do]
Meaning
- to entrust, consign, commit
- to confide
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | concrēdō | concrēdēbam | concrēdam | concrēdidī | concrēdideram | concrēdiderō |
| 2nd sg. | concrēdis | concrēdēbās | concrēdēs | concrēdidistī | concrēdiderās | concrēdideris |
| 3rd sg. | concrēdit | concrēdēbat | concrēdet | concrēdidit | concrēdiderat | concrēdiderit |
| 1st pl. | concrēdimus | concrēdēbāmus | concrēdēmus | concrēdidimus | concrēdiderāmus | concrēdiderimus |
| 2nd pl. | concrēditis | concrēdēbātis | concrēdētis | concrēdidistis | concrēdiderātis | concrēdideritis |
| 3rd pl. | concrēdunt | concrēdēbant | concrēdent | concrēdidērunt concrēdidēre | concrēdiderant | concrēdiderint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | concrēdam | concrēderem | concrēdiderim | concrēdidissem |
| 2nd sg. | concrēdās | concrēderēs | concrēdiderīs | concrēdidissēs |
| 3rd sg. | concrēdat | concrēderet | concrēdiderit | concrēdidisset |
| 1st pl. | concrēdāmus | concrēderēmus | concrēdiderīmus | concrēdidissēmus |
| 2nd pl. | concrēdātis | concrēderētis | concrēdiderītis | concrēdidissētis |
| 3rd pl. | concrēdant | concrēderent | concrēdiderint | concrēdidissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | concrēdor | concrēdēbar | concrēdar |
| 2nd sg. | concrēderis concrēdere | concrēdēbāris concrēdēbāre | concrēdēris concrēdēre |
| 3rd sg. | concrēditur | concrēdēbātur | concrēdētur |
| 1st pl. | concrēdimur | concrēdēbāmur | concrēdēmur |
| 2nd pl. | concrēdiminī | concrēdēbāminī | concrēdēminī |
| 3rd pl. | concrēduntur | concrēdēbantur | concrēdentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | concrēdar | concrēderer |
| 2nd sg. | concrēdāris concrēdāre | concrēderēris concrēderēre |
| 3rd sg. | concrēdātur | concrēderētur |
| 1st pl. | concrēdāmur | concrēderēmur |
| 2nd pl. | concrēdāminī | concrēderēminī |
| 3rd pl. | concrēdantur | concrēderentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | concrēde | concrēdere |
| pres. 2nd pl. | concrēdite | concrēdiminī |
| fut. 2nd sg. | concrēditō | concrēditor |
| fut. 3rd sg. | concrēditō | concrēditor |
| fut. 2nd pl. | concrēditōte | — |
| fut. 3rd pl. | concrēduntō | concrēduntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | concrēdere | concrēdī |
| perfect infinitive | concrēdidisse | concrēditum esse |
| future infinitive | concrēditūrum esse | concrēditum īrī |
| present participle | concrēdēns | — |
| perfect participle | — | concrēditus concrēdita, concrēditā, concrēditae, concrēditam, concrēditārum, concrēditās, concrēditī, concrēditōrum, concrēditōs |
| future participle | concrēditūrus concrēditūra, concrēditūrā, concrēditūrae, concrēditūram, concrēditūrārum, concrēditūrās, concrēditūre, concrēditūrī, concrēditūrīs, concrēditūrō, concrēditūrōrum, concrēditūrōs, concrēditūrum | concrēdendus concrēdundus, concrēdenda, concrēdendā, concrēdendae, concrēdendam, concrēdendārum, concrēdendās, concrēdende, concrēdendīs, concrēdendōrum, concrēdendōs |
gerundconcrēdendī, concrēdendō, concrēdendumsupineconcrēditum, concrēditū
con-crēdo, dĭdi, dĭtum, 3, v. a. (anteclass. form,
I. pres. concrēdŭo, Plaut. Aul. 3, 6, 49; hence perf. concredui, id. Cas. 2, 8, 43; cf. credo), to intrust, consign, commit to, = commendo (class.; very freq. in Plaut.; in Cic. perh. only twice; never in Quint.).
(a). With acc. and dat.:
mihi avus hujus concredidit Thesaurum auri, Plaut. Aul. prol. 6; cf.: aurum tuae fidei, id. ib. 4, 2, 8: aurum alicui, id. ib. 3, 6, 45; id. Bacch. 4, 9, 141; id. Men. 5, 1, 2: rem et famam suam alicui commendare et concredere, Cic. Quint. 20, 62: famam mortui, fortunas vivi alicui commendare atque concredere, id. Rosc. Am. 39, 113: gnatum ventis, * Cat. 64, 213: vites teneriores calido caelo, Col. 3, 1, 7: aliquid meae taciturnitati, Plaut. Trin. 1, 2, 105: nugas alicui, * Hor. S. 2, 6, 43.—(b). With in and acc.:
capram in custodelam simiae, Plaut. Merc. 2, 1, 9; cf. the foll.—(g). Without dat.:
hoc, quod modo concreditumst, Plaut. Poen. 4, 2, 104.—(d). Without acc.:
concredam tibi, Plaut. Rud. 4, 4, 83: in manum concredere, id. Pers. 3, 3, 36: alicui (sc.: munera laetitiae), Prop. 1, 10, 11.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
con-crēdō didī, ditus, ere,
to intrust, consign, commit: rem suam alicui: quibus obsessos muros, V.: alicui nugas, H.: gnatum ventis, Ct.: nobis, to make me your confidant, Pr.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latinconcrēdō
Latin crēdō Latin concrēdō From con- + crēdō (“to trust”).
Descendants
- Old Frenchconcreidre