LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

conclūsiō

conclūsiō f (genitive conclūsiōnis)
Classical[kɔŋˈkɫuː.si.oː]Ecclesiastical[koŋˈkluː.s̬i.o]

Meaning

  1. blockade, siege
  2. conclusion

Declension

declension
formsingularplural
nominativeconclūsiōconclūsiōnēs
genitiveconclūsiōnisconclūsiōnum
dativeconclūsiōnīconclūsiōnibus
accusativeconclūsiōnemconclūsiōnēs
ablativeconclūsiōneconclūsiōnibus
vocativeconclūsiōconclūsiōnēs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

ratio or rationis conclusio efficit
the conclusion proves that...

conclūsĭo, ōnis, f. concludo.
I. A shutting up, closing (rare, not in Cic.).
A. Abstr.: palpebrarum, Cael. Aur. Acut. 2, 3 and 10.—
2. In milit. lang., a hostile shutting in, a siege, blockade: diutina, Caes. B. C. 2, 22; so Nep. Eum. 5, 7.—In plur., Vitr. 5, 9 fin.—*
B. Concr.: portuum, an enclosure, Vitr. 5, 12.—
II. (Acc. to concludo, II. B. and D.; freq. in Cic. and Quint.) A conclusion, end: in extremā parte et conclusione muneris ac negotii, Cic. Q. Fr. 1, 1, 16, § 46.—
B. The conclusion of a discourse, peroration: conclusio est exitus et determinatio totius orationis, Cic. Inv. 1, 52, 98: tum autem alii conclusionem orationis et quasi perorationem collocant, id. de Or. 2, 19, 80; Auct. Her. 2, 30, 47; cf.: perorationem conclusionem alii vocant, Quint. 6, 1, 1; cf. also id. 8, 5, 13.—
C. In rhet. lang., a period, Cic. de Or. 2, 8, 34; 3, 44, 174; id. Brut. 8, 33; id. Or. 50, 169; 51 init.; Quint. 9, 4, 22; 9, 4, 57; 9, 4, 123 et saep.—
D. In philos., the conclusion in a syllogism, the consequence: conclusio est, quae brevi argumentatione ex eis, quae ante dicta sunt aut facta, conficit, quid necessario consequatur, Auct. Her. 4, 30, 41; Cic. Inv. 1, 29, 44 and 45; id. Div. 2, 49, 103; Quint. 5, 14, 1; 5, 14, 20; 7, 3, 14; 5, 10, 2; 5, 10, 7; 9, 3, 98 Cornif.; Gell. 2, 8, 8.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin conclūsiō From conclūdō (“to conclude, close”) + -tiō (noun formation suffix).

Descendants
  • Catalanconclusió
  • Englishconclusion
  • Frenchconclusion
  • GermanKonklusion
  • Italianconclusione
  • Occitanconclusion
  • Portugueseconclusão
  • Romanianconcluzie
  • Spanishconclusión
  • Asturianconclusión

Quick answers

What does conclūsiō mean in Latin?
conclūsiō, a noun, means “blockade, siege; conclusion”.
What is the genitive of conclūsiō?
The genitive singular is conclūsiōnis. conclūsiō is feminine, third declension.
How do you pronounce conclūsiō?
In classical Latin, [kɔŋˈkɫuː.si.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [koŋˈkluː.s̬i.o].