noun · femininethird declension
conclūsiō
conclūsiō f (genitive conclūsiōnis)
Classical[kɔŋˈkɫuː.si.oː]Ecclesiastical[koŋˈkluː.s̬i.o]
Meaning
- blockade, siege
- conclusion
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | conclūsiō | conclūsiōnēs |
| genitive | conclūsiōnis | conclūsiōnum |
| dative | conclūsiōnī | conclūsiōnibus |
| accusative | conclūsiōnem | conclūsiōnēs |
| ablative | conclūsiōne | conclūsiōnibus |
| vocative | conclūsiō | conclūsiōnēs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- ratio or rationis conclusio efficit
- the conclusion proves that...
conclūsĭo, ōnis, f. concludo.
I. A shutting up, closing (rare, not in Cic.).
A. Abstr.:
palpebrarum, Cael. Aur. Acut. 2, 3 and 10.—2. In milit. lang., a hostile shutting in, a siege, blockade:
diutina, Caes. B. C. 2, 22; so Nep. Eum. 5, 7.—In plur., Vitr. 5, 9 fin.—* B. Concr.:
portuum, an enclosure, Vitr. 5, 12.—II. (Acc. to concludo, II. B. and D.; freq. in Cic. and Quint.) A conclusion, end:
in extremā parte et conclusione muneris ac negotii, Cic. Q. Fr. 1, 1, 16, § 46.—B. The conclusion of a discourse, peroration:
conclusio est exitus et determinatio totius orationis, Cic. Inv. 1, 52, 98: tum autem alii conclusionem orationis et quasi perorationem collocant, id. de Or. 2, 19, 80; Auct. Her. 2, 30, 47; cf.: perorationem conclusionem alii vocant, Quint. 6, 1, 1; cf. also id. 8, 5, 13.—C. In rhet. lang., a period, Cic. de Or. 2, 8, 34; 3, 44, 174; id. Brut. 8, 33; id. Or. 50, 169; 51 init.; Quint. 9, 4, 22; 9, 4, 57; 9, 4, 123 et saep.—
D. In philos., the conclusion in a syllogism, the consequence:
conclusio est, quae brevi argumentatione ex eis, quae ante dicta sunt aut facta, conficit, quid necessario consequatur, Auct. Her. 4, 30, 41; Cic. Inv. 1, 29, 44 and 45; id. Div. 2, 49, 103; Quint. 5, 14, 1; 5, 14, 20; 7, 3, 14; 5, 10, 2; 5, 10, 7; 9, 3, 98 Cornif.; Gell. 2, 8, 8.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
conclūsiō ōnis
concludo, a shutting up, shutting in, siege, blockade: diutina, Cs.: in hac conclusione, during this siege, N.—Fig., a conclusion, end: muneris. — In discourse, a conclusion, close, peroration: orationis. — A period, complete sentence: verborum. — A conclusion, inference: mea: rationis.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin conclūsiō From conclūdō (“to conclude, close”) + -tiō (noun formation suffix).
Descendants
- Catalanconclusió
- Englishconclusion
- Frenchconclusion
- GermanKonklusion
- Italianconclusione
- Occitanconclusion
- Portugueseconclusão
- Romanianconcluzie
- Spanishconclusión
- Asturianconclusión