LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

concinnus

concinnus (feminine concinna, neuter concinnum, comparative concinnior, adverb concinnē)
Classical[kɔŋˈkɪn.nʊs]Ecclesiastical[kon̠ʲˈt͡ʃin.nus]

Meaning

  1. adjectiveneat, elegant, clever
  2. adjectivepretty, pleasing

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeconcinnusconcinnaconcinnum
genitiveconcinnīconcinnaeconcinnī
dativeconcinnōconcinnaeconcinnō
accusativeconcinnumconcinnamconcinnum
ablativeconcinnōconcinnāconcinnō
vocativeconcinneconcinnaconcinnum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeconcinnīconcinnaeconcinna
genitiveconcinnōrumconcinnārumconcinnōrum
dativeconcinnīsconcinnīsconcinnīs
accusativeconcinnōsconcinnāsconcinna
ablativeconcinnīsconcinnīsconcinnīs
vocativeconcinnīconcinnaeconcinna

con-cinnus, a, um, adj. etym. dub.; acc. to Non. p. 43, 21, and p. 59, 30, from cinnus,
I. fitly, skilfully put together or joined, well adjusted, beautiful (class.; esp. freq. in Cic. of discourse).
I. Object.
A. Prop.: sat edepol concinna est (virgo) facie, Plaut. Pers. 4, 3, 77: Samos ( = venusta, elegans), pretty, Hor. Ep. 1, 11, 2: tectorium, Cic. Q. Fr. 3, 1, 1, § 1: helicis folia angulosa et concinniora (for εὐρυθμότερα, in Theophr. H. P. 3, 18), Plin. 16, 34, 62, § 148: heluo, elegant, Cic. Pis. 10, 22.—
B. Trop., of discourse, beautiful, elegant, polishcd, neat, striking, etc.: (oratio) concinna, distincta, ornata, festiva, etc., Cic. de Or. 3, 25, 100: sententiae non tam graves et severae quam concinnae et venustae, id. Brut. 95, 325; cf.: concinnae sententiae (opp. probabiles), id. Or. 19, 65; and: concinnae acutaeque sententiae, id. Brut. 78, 272: versus, Hor. Ep. 2, 1, 74: sermo, id. S. 1, 10, 23: reditus ad rem aptus et concinnus, Cic. de Or. 3, 53, 203: transgressio verborum, id est hyperbaton, Quint. 9, 3, 91.—
2. Transf. to the person: alii in eādem jejunitate concinniores, id est, faceti, florentes etiam et leviter ornati, Cic. Or. 6, 20; Nep. Epam. 5, 1: concinnus et elegans Aristo, Cic. Fin. 5, 5, 13; cf. also of the painter Nicophanes: elegans et concinnus (pictor), Plin. 35, 10, 36, § 111. —
II. Subject. ( = commodus, II.): concinnus alicui, suited to, fit, appropriate for; of persons, suiting one's self to, courteous, pleasing, etc. (rare): viris Venus ut concinnior esset, * Lucr. 4, 1276: concinnus amicis, Hor. S. 1, 3, 50.—*
B. Concinnum est = commodum est: age, age, ut tibi maxime concinnum est, it is pleasing, agreeable, Plaut. Mil. 4, 2, 33.—Adv.
1. In the form concinnē, fitly, beautifully: concinne et lepide vestita, Plaut. Ep. 2, 2, 38. —Of discourse, elegantly, neatly, etc., Cic. de Or. 2, 19, 81; id. N. D. 2, 27, 69; id. Rosc. Com. 16, 49.—Comp.: eloqui, Aus. Grat. Act. ad Gratian. 8: saliunt aquae, Fronto de Orat. 1, p. 242 Mai.—Sup. of the adj. and adv. apparently not in use.—
2. In the form concinnĭter, Gell. 18, 2.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latinconcinnus

Latin cinnus Latin concinnus From con- + cinnus.

Descendants
  • TranslingualRhododendron concinnum

In English words that came into English from concinnus

  • concinnousconcinnus
  • inconcinnityinconcinnitas
  • concinnityconcinnitās
  • inconcinnousinconcinnus

Quick answers

What does concinnus mean in Latin?
concinnus, a adjective, means “neat, elegant, clever; pretty, pleasing”.
How do you pronounce concinnus?
In classical Latin, [kɔŋˈkɪn.nʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [kon̠ʲˈt͡ʃin.nus].
Where does concinnus come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin concinnus.
Which English words come from concinnus?
English words that go back to Latin concinnus include concinnous, concinnity, inconcinnous and inconcinnity.