noun · masculinefourth declension
concessus
concessus m (genitive concessūs)
Meaning
- masculineconcession
- masculineagreement
- masculinepermission
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | concessus | concessūs |
| genitive | concessūs | concessuum |
| dative | concessuī | concessibus |
| accusative | concessum | concessūs |
| ablative | concessū | concessibus |
| vocative | concessus | concessūs |
concessus, a, um, Part., from concedo.
concessus, ūs, m. concedo,
I. a permitting, conceding, concession, permission, leave (in good prose, but used only in abl. sing.):
Caesaris concessu, Caes. B. G. 7, 20: datur concessu omnium huic aliquis ludus aetati, Cic. Cael. 12, 28: concessu et beneficio illius, id. Fam. 4, 6, 3: concessu et munere deorum, id. Tim. 14 fin.: ipsorum inter ipsos, id. Brut. 21, 84: fratrum, Tac. A. 12, 44.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
concessus adj.
P. of concedo, lawful, permitted (rare): Martem concessis animalibus placant, Ta.—Plur n. as subst: abhorrere a maiorum concessis, i. e. the liberty followed by, etc.: concessa petere, lawful objects, V.: amare, O.
(concessus ūs),m
concedo, a concession, permission, leave; only abl sing.: Caesaris concessu, Cs.: concessu omnium.
Origins
Perfect passive participle of concēdō.