noun · femininethird declension
concessiō
concessiō f (genitive concessiōnis)
Classical[kɔŋˈkɛs.si.oː]Ecclesiastical[kon̠ʲˈt͡ʃɛs.si.o]
Meaning
- permission
- grant, concession
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | concessiō | concessiōnēs |
| genitive | concessiōnis | concessiōnum |
| dative | concessiōnī | concessiōnibus |
| accusative | concessiōnem | concessiōnēs |
| ablative | concessiōne | concessiōnibus |
| vocative | concessiō | concessiōnēs |
concessĭo, ōnis, f. concedo, I. B. 3.,
I. an allowing, granting, conceding, permission, leave (rare, but in good prose).
I. In gen.:
agrorum, Cic. Agr. 3, 3, 11; Tac. A. 3, 73: praemiorum, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 8, 3: concessio, ut peculiare aliquid in fundo pascere liceat, Varr. R. R. 1, 17, 7: vestra, Cic. Att. 3, 24, 1: competitorum, id. Tog. Cand. Fragm. 5 (8, 5, p. 21 B. and K.).— B. A yielding, retiring:
legis, Tert. adv. Marc. 5, 13.—II. Esp., in rhet., a figure of speech, concession: cum aliquid etiam iniquum videmur causae fiduciā pati, * Quint. 9, 2, 51.—
2. Jurid. t. t., a plea of confession and excuse or mitigation:
concessio est, per quam non factum ipsum probatur ab reo, sed ut ignoscatur, id petitur, Cic. Inv. 2, 31, 94; 1, 11, 15; Auct. Her. 1, 14, 24.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
concessiō ōnis, f
concedo, a granting, conceding: nostra: agrorum.—In rhet., a plea of confession and excuse.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latinconcessiō
Latin cēdō Latin concēdō Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin concessiō From concēdō + -tiō.
Descendants
- Catalanconcessió
- Englishconcession
- Frenchconcession
- Italianconcessione
- Portugueseconcessão
- Romanianconcesie
- Romanianconcesiune
- Spanishconcesión
- Galicianconcesión
- Russianконце́ссия