LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

concessiō

concessiō f (genitive concessiōnis)
Classical[kɔŋˈkɛs.si.oː]Ecclesiastical[kon̠ʲˈt͡ʃɛs.si.o]

Meaning

  1. permission
  2. grant, concession

Declension

declension
formsingularplural
nominativeconcessiōconcessiōnēs
genitiveconcessiōnisconcessiōnum
dativeconcessiōnīconcessiōnibus
accusativeconcessiōnemconcessiōnēs
ablativeconcessiōneconcessiōnibus
vocativeconcessiōconcessiōnēs

concessĭo, ōnis, f. concedo, I. B. 3.,
I. an allowing, granting, conceding, permission, leave (rare, but in good prose).
I. In gen.: agrorum, Cic. Agr. 3, 3, 11; Tac. A. 3, 73: praemiorum, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 8, 3: concessio, ut peculiare aliquid in fundo pascere liceat, Varr. R. R. 1, 17, 7: vestra, Cic. Att. 3, 24, 1: competitorum, id. Tog. Cand. Fragm. 5 (8, 5, p. 21 B. and K.).—
B. A yielding, retiring: legis, Tert. adv. Marc. 5, 13.—
II. Esp., in rhet., a figure of speech, concession: cum aliquid etiam iniquum videmur causae fiduciā pati, * Quint. 9, 2, 51.—
2. Jurid. t. t., a plea of confession and excuse or mitigation: concessio est, per quam non factum ipsum probatur ab reo, sed ut ignoscatur, id petitur, Cic. Inv. 2, 31, 94; 1, 11, 15; Auct. Her. 1, 14, 24.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latinconcessiō

Latin cēdō Latin concēdō Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin concessiō From concēdō + -tiō.

Descendants
  • Catalanconcessió
  • Englishconcession
  • Frenchconcession
  • Italianconcessione
  • Portugueseconcessão
  • Romanianconcesie
  • Romanianconcesiune
  • Spanishconcesión
  • Galicianconcesión
  • Russianконце́ссия

Quick answers

What does concessiō mean in Latin?
concessiō, a noun, means “permission; grant, concession”.
What is the genitive of concessiō?
The genitive singular is concessiōnis. concessiō is feminine, third declension.
How do you pronounce concessiō?
In classical Latin, [kɔŋˈkɛs.si.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [kon̠ʲˈt͡ʃɛs.si.o].
Where does concessiō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin concessiō.