noun · femininethird declension
concertātiō
concertātiō f (genitive concertātiōnis)
Classical[kɔŋ.kɛrˈtaː.ti.oː]Ecclesiastical[kon̠ʲ.t͡ʃerˈtat.t͡si.o]
Meaning
- controversy, dispute
- wrangling
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | concertātiō | concertātiōnēs |
| genitive | concertātiōnis | concertātiōnum |
| dative | concertātiōnī | concertātiōnibus |
| accusative | concertātiōnem | concertātiōnēs |
| ablative | concertātiōne | concertātiōnibus |
| vocative | concertātiō | concertātiōnēs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- verborum concertatio
- an altercation, debate.
concertātĭo, ōnis, f. concerto,
I. a strife of words, a disputation, dispute, controversy (several times in Cic.;
elsewhere rare): contentiones concertationesque in disputando pertinaces, Cic. Fin. 1, 8, 27; cf.: concertationum plenae disputationes, id. de Or. 1, 43, 194: concertationis studium, id. Div. 1, 30, 62: imitatur disputandi prudentiam concertatio captatioque verborum, a love of disputation (the ἐριστική of the sophists), id. Part. Or. 23, 81: jejuna verborum, id. de Or. 2, 16, 68: magistratuum, id. Sest. 36, 77: sententiarum circa aegros (of the physicians at the sick-bed), Plin. 29, 1, 5, § 11; cf. id. 20, 18, 76, § 200.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
concertātiō ōnis, f
concerto, a disputation, dispute, controversy: concertationum plenae disputationes: concertationis studium.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin concertātiō From concertō + -tiō.
In English words that came into English from concertātiō
- concertationconcertātiō