LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

concertātiō

concertātiō f (genitive concertātiōnis)
Classical[kɔŋ.kɛrˈtaː.ti.oː]Ecclesiastical[kon̠ʲ.t͡ʃerˈtat.t͡si.o]

Meaning

  1. controversy, dispute
  2. wrangling

Declension

declension
formsingularplural
nominativeconcertātiōconcertātiōnēs
genitiveconcertātiōnisconcertātiōnum
dativeconcertātiōnīconcertātiōnibus
accusativeconcertātiōnemconcertātiōnēs
ablativeconcertātiōneconcertātiōnibus
vocativeconcertātiōconcertātiōnēs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

verborum concertatio
an altercation, debate.

concertātĭo, ōnis, f. concerto,
I. a strife of words, a disputation, dispute, controversy (several times in Cic.; elsewhere rare): contentiones concertationesque in disputando pertinaces, Cic. Fin. 1, 8, 27; cf.: concertationum plenae disputationes, id. de Or. 1, 43, 194: concertationis studium, id. Div. 1, 30, 62: imitatur disputandi prudentiam concertatio captatioque verborum, a love of disputation (the ἐριστική of the sophists), id. Part. Or. 23, 81: jejuna verborum, id. de Or. 2, 16, 68: magistratuum, id. Sest. 36, 77: sententiarum circa aegros (of the physicians at the sick-bed), Plin. 29, 1, 5, § 11; cf. id. 20, 18, 76, § 200.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin concertātiō From concertō + -tiō.

In English words that came into English from concertātiō

  • concertationconcertātiō

Quick answers

What does concertātiō mean in Latin?
concertātiō, a noun, means “controversy, dispute; wrangling”.
What is the genitive of concertātiō?
The genitive singular is concertātiōnis. concertātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce concertātiō?
In classical Latin, [kɔŋ.kɛrˈtaː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [kon̠ʲ.t͡ʃerˈtat.t͡si.o].