verbfirst conjugation
concarnō
concarnō (present infinitive concarnāre, perfect active concarnāvī, supine concarnātum)
Classical[kɔŋˈkar.noː]Ecclesiastical[koŋˈkar.no]
Meaning
- to incarnate, unite with flesh
c. 155
c. 240 AD, Tertullian, De Carne Christi, 20c. 360 CE – 400 CE, Vegetius, Mulomedicina 2.22.3
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | concarnō | concarnābam | concarnābō | concarnāvī | concarnāveram | concarnāverō |
| 2nd sg. | concarnās | concarnābās | concarnābis | concarnāvistī | concarnāverās | concarnāveris |
| 3rd sg. | concarnat | concarnābat | concarnābit | concarnāvit | concarnāverat | concarnāverit |
| 1st pl. | concarnāmus | concarnābāmus | concarnābimus | concarnāvimus | concarnāverāmus | concarnāverimus |
| 2nd pl. | concarnātis | concarnābātis | concarnābitis | concarnāvistis | concarnāverātis | concarnāveritis |
| 3rd pl. | concarnant | concarnābant | concarnābunt | concarnāvērunt concarnāvēre | concarnāverant | concarnāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | concarnem | concarnārem | concarnāverim | concarnāvissem |
| 2nd sg. | concarnēs | concarnārēs | concarnāverīs | concarnāvissēs |
| 3rd sg. | concarnet | concarnāret | concarnāverit | concarnāvisset |
| 1st pl. | concarnēmus | concarnārēmus | concarnāverīmus | concarnāvissēmus |
| 2nd pl. | concarnētis | concarnārētis | concarnāverītis | concarnāvissētis |
| 3rd pl. | concarnent | concarnārent | concarnāverint | concarnāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | concarnor | concarnābar | concarnābor |
| 2nd sg. | concarnāris concarnāre | concarnābāris concarnābāre | concarnāberis concarnābere |
| 3rd sg. | concarnātur | concarnābātur | concarnābitur |
| 1st pl. | concarnāmur | concarnābāmur | concarnābimur |
| 2nd pl. | concarnāminī | concarnābāminī | concarnābiminī |
| 3rd pl. | concarnantur | concarnābantur | concarnābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | concarner | concarnārer |
| 2nd sg. | concarnēris concarnēre | concarnārēris concarnārēre |
| 3rd sg. | concarnētur | concarnārētur |
| 1st pl. | concarnēmur | concarnārēmur |
| 2nd pl. | concarnēminī | concarnārēminī |
| 3rd pl. | concarnentur | concarnārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | concarnā | concarnāre |
| pres. 2nd pl. | concarnāte | concarnāminī |
| fut. 2nd sg. | concarnātō | concarnātor |
| fut. 3rd sg. | concarnātō | concarnātor |
| fut. 2nd pl. | concarnātōte | — |
| fut. 3rd pl. | concarnantō | concarnantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | concarnāre | concarnārī |
| perfect infinitive | concarnāvisse | concarnātum esse |
| future infinitive | concarnātūrum esse | concarnātum īrī |
| present participle | concarnāns | — |
| perfect participle | — | concarnātus |
| future participle | concarnātūrus | concarnandus |
gerundconcarnandī, concarnandō, concarnandumsupineconcarnātum, concarnātū
con-carno, āre,
I. v. a., to unite or clothe with flesh, to incarnate (post-class. and very rare), Tert. Carn. Christ. 20; Veg. Art. Vet. 2, 22, 3.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latinconcarnō
Proto-Indo-European *(s)ker(H)- Proto-Indo-European *-ō Proto-Indo-European *(s)kér(H)ō Proto-Italic *karō Latin carō Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin concarnō From con- + carō + -ō.