LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

concarnō

concarnō (present infinitive concarnāre, perfect active concarnāvī, supine concarnātum)
Classical[kɔŋˈkar.noː]Ecclesiastical[koŋˈkar.no]

Meaning

  1. to incarnate, unite with flesh
    c. 155c. 240 AD, Tertullian, De Carne Christi, 20
    c. 360 CE – 400 CE, Vegetius, Mulomedicina 2.22.3

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.concarnōconcarnābamconcarnābōconcarnāvīconcarnāveramconcarnāverō
2nd sg.concarnāsconcarnābāsconcarnābisconcarnāvistīconcarnāverāsconcarnāveris
3rd sg.concarnatconcarnābatconcarnābitconcarnāvitconcarnāveratconcarnāverit
1st pl.concarnāmusconcarnābāmusconcarnābimusconcarnāvimusconcarnāverāmusconcarnāverimus
2nd pl.concarnātisconcarnābātisconcarnābitisconcarnāvistisconcarnāverātisconcarnāveritis
3rd pl.concarnantconcarnābantconcarnābuntconcarnāvērunt
concarnāvēre
concarnāverantconcarnāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.concarnemconcarnāremconcarnāverimconcarnāvissem
2nd sg.concarnēsconcarnārēsconcarnāverīsconcarnāvissēs
3rd sg.concarnetconcarnāretconcarnāveritconcarnāvisset
1st pl.concarnēmusconcarnārēmusconcarnāverīmusconcarnāvissēmus
2nd pl.concarnētisconcarnārētisconcarnāverītisconcarnāvissētis
3rd pl.concarnentconcarnārentconcarnāverintconcarnāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.concarnorconcarnābarconcarnābor
2nd sg.concarnāris
concarnāre
concarnābāris
concarnābāre
concarnāberis
concarnābere
3rd sg.concarnāturconcarnābāturconcarnābitur
1st pl.concarnāmurconcarnābāmurconcarnābimur
2nd pl.concarnāminīconcarnābāminīconcarnābiminī
3rd pl.concarnanturconcarnābanturconcarnābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.concarnerconcarnārer
2nd sg.concarnēris
concarnēre
concarnārēris
concarnārēre
3rd sg.concarnēturconcarnārētur
1st pl.concarnēmurconcarnārēmur
2nd pl.concarnēminīconcarnārēminī
3rd pl.concarnenturconcarnārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.concarnāconcarnāre
pres. 2nd pl.concarnāteconcarnāminī
fut. 2nd sg.concarnātōconcarnātor
fut. 3rd sg.concarnātōconcarnātor
fut. 2nd pl.concarnātōte—
fut. 3rd pl.concarnantōconcarnantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveconcarnāreconcarnārī
perfect infinitiveconcarnāvisseconcarnātum esse
future infinitiveconcarnātūrum esseconcarnātum īrī
present participleconcarnāns—
perfect participle—concarnātus
future participleconcarnātūrusconcarnandus
gerundconcarnandī, concarnandō, concarnandumsupineconcarnātum, concarnātū

con-carno, āre,
I. v. a., to unite or clothe with flesh, to incarnate (post-class. and very rare), Tert. Carn. Christ. 20; Veg. Art. Vet. 2, 22, 3.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latinconcarnō

Proto-Indo-European *(s)ker(H)- Proto-Indo-European *-ō Proto-Indo-European *(s)kér(H)ō Proto-Italic *karō Latin carō Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin concarnō From con- + carō + -ō.

Quick answers

What does concarnō mean in Latin?
concarnō, a verb, means “to incarnate, unite with flesh”.
What are the principal parts of concarnō?
concarnō, concarnāre, concarnāvī, concarnātum (first conjugation).
How do you pronounce concarnō?
In classical Latin, [kɔŋˈkar.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [koŋˈkar.no].
Where does concarnō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin concarnō.