LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

compugnō

compugnō (present infinitive compugnāre, perfect active compugnāvī, supine compugnātum)
Classical[kɔmˈpʊŋ.noː]Ecclesiastical[komˈpuɲ.ɲo]

Meaning

  1. intransitiveto fight or contend with or alongside another or others
    compugnantēs philosophus et dolor
  2. transitiveto fight or combat with (someone or something)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.compugnōcompugnābamcompugnābōcompugnāvīcompugnāveramcompugnāverō
compugnārō
2nd sg.compugnāscompugnābāscompugnābiscompugnāvistī
compugnāstī
compugnāverās
compugnārās
compugnāveris
3rd sg.compugnatcompugnābatcompugnābitcompugnāvitcompugnāverat
compugnārat
compugnāverit
compugnārit
1st pl.compugnāmuscompugnābāmuscompugnābimuscompugnāvimuscompugnāverāmuscompugnāverimus
compugnārimus
2nd pl.compugnātiscompugnābātiscompugnābitiscompugnāvistis
compugnāstis
compugnāverātis
compugnārātis
compugnāveritis
compugnāritis
3rd pl.compugnantcompugnābantcompugnābuntcompugnāvērunt
compugnāvēre, compugnārunt
compugnāverant
compugnārant
compugnāverint
compugnārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.compugnemcompugnāremcompugnāverim
compugnārim
compugnāvissem
compugnāssem
2nd sg.compugnēscompugnārēscompugnāverīscompugnāvissēs
compugnāssēs
3rd sg.compugnetcompugnāretcompugnāverit
compugnārit
compugnāvisset
compugnāsset
1st pl.compugnēmuscompugnārēmuscompugnāverīmus
compugnārīmus
compugnāvissēmus
compugnāssēmus
2nd pl.compugnētiscompugnārētiscompugnāverītis
compugnārītis
compugnāvissētis
compugnāssētis
3rd pl.compugnentcompugnārentcompugnāverint
compugnārint
compugnāvissent
compugnāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.compugnorcompugnābarcompugnābor
2nd sg.compugnāris
compugnāre
compugnābāris
compugnābāre
compugnāberis
compugnābere
3rd sg.compugnāturcompugnābāturcompugnābitur
1st pl.compugnāmurcompugnābāmurcompugnābimur
2nd pl.compugnāminīcompugnābāminīcompugnābiminī
3rd pl.compugnanturcompugnābanturcompugnābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.compugnercompugnārer
2nd sg.compugnēris
compugnēre
compugnārēris
compugnārēre
3rd sg.compugnēturcompugnārētur
1st pl.compugnēmurcompugnārēmur
2nd pl.compugnēminīcompugnārēminī
3rd pl.compugnenturcompugnārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.compugnācompugnāre
pres. 2nd pl.compugnātecompugnāminī
fut. 2nd sg.compugnātōcompugnātor
fut. 3rd sg.compugnātōcompugnātor
fut. 2nd pl.compugnātōte—
fut. 3rd pl.compugnantōcompugnantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecompugnārecompugnārī
perfect infinitivecompugnāvisse
compugnāsse
compugnātum esse
future infinitivecompugnātūrum essecompugnātum īrī
present participlecompugnāns—
perfect participle—compugnātus
compugnāta, compugnātā, compugnātae, compugnātam, compugnātārum, compugnātās, compugnātī, compugnātōrum, compugnātōs
future participlecompugnātūrus
compugnātūra, compugnātūrā, compugnātūrae, compugnātūram, compugnātūrārum, compugnātūrās, compugnātūre, compugnātūrī, compugnātūrīs, compugnātūrō, compugnātūrōrum, compugnātūrōs, compugnātūrum
compugnandus
compugnanda, compugnandā, compugnandae, compugnandam, compugnandārum, compugnandās, compugnande, compugnandīs, compugnandōrum, compugnandōs
gerundcompugnandī, compugnandō, compugnandumsupinecompugnātum, compugnātū

com-pugno, āre, v. n.
I. To fight or contend together (post-class.), Gell. 12, 5, 3; 14, 5, 4; 14, 5 fin.; Sulp. Sev. de Vita S. Mart. 14.—
II. To combat together: amaritudinem, Veg. Art. Vet. 1, 13, 6.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincompugnō

Latin pugnō Latin compugnō From con- (“with, together”) + pugnō (“fight, combat, contend”).

Quick answers

What does compugnō mean in Latin?
compugnō, a verb, means “to fight or contend with or alongside another or others; to fight or combat with (someone or something)”.
What are the principal parts of compugnō?
compugnō, compugnāre, compugnāvī, compugnātum (first conjugation).
How do you pronounce compugnō?
In classical Latin, [kɔmˈpʊŋ.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [komˈpuɲ.ɲo].
Where does compugnō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin compugnō.