verbthird conjugation
comprōmittō
comprōmittō (present infinitive comprōmittere, perfect active comprōmīsī, supine comprōmissum)
Classical[kɔm.proːˈmɪt.toː]Ecclesiastical[kom.proˈmit.to]
Meaning
- transitiveto compromise
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | comprōmittō | comprōmittēbam | comprōmittam | comprōmīsī | comprōmīseram | comprōmīserō |
| 2nd sg. | comprōmittis | comprōmittēbās | comprōmittēs | comprōmīsistī | comprōmīserās | comprōmīseris |
| 3rd sg. | comprōmittit | comprōmittēbat | comprōmittet | comprōmīsit | comprōmīserat | comprōmīserit |
| 1st pl. | comprōmittimus | comprōmittēbāmus | comprōmittēmus | comprōmīsimus | comprōmīserāmus | comprōmīserimus |
| 2nd pl. | comprōmittitis | comprōmittēbātis | comprōmittētis | comprōmīsistis | comprōmīserātis | comprōmīseritis |
| 3rd pl. | comprōmittunt | comprōmittēbant | comprōmittent | comprōmīsērunt comprōmīsēre | comprōmīserant | comprōmīserint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | comprōmittam | comprōmitterem | comprōmīserim | comprōmīsissem |
| 2nd sg. | comprōmittās | comprōmitterēs | comprōmīserīs | comprōmīsissēs |
| 3rd sg. | comprōmittat | comprōmitteret | comprōmīserit | comprōmīsisset |
| 1st pl. | comprōmittāmus | comprōmitterēmus | comprōmīserīmus | comprōmīsissēmus |
| 2nd pl. | comprōmittātis | comprōmitterētis | comprōmīserītis | comprōmīsissētis |
| 3rd pl. | comprōmittant | comprōmitterent | comprōmīserint | comprōmīsissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | comprōmittor | comprōmittēbar | comprōmittar |
| 2nd sg. | comprōmitteris comprōmittere | comprōmittēbāris comprōmittēbāre | comprōmittēris comprōmittēre |
| 3rd sg. | comprōmittitur | comprōmittēbātur | comprōmittētur |
| 1st pl. | comprōmittimur | comprōmittēbāmur | comprōmittēmur |
| 2nd pl. | comprōmittiminī | comprōmittēbāminī | comprōmittēminī |
| 3rd pl. | comprōmittuntur | comprōmittēbantur | comprōmittentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | comprōmittar | comprōmitterer |
| 2nd sg. | comprōmittāris comprōmittāre | comprōmitterēris comprōmitterēre |
| 3rd sg. | comprōmittātur | comprōmitterētur |
| 1st pl. | comprōmittāmur | comprōmitterēmur |
| 2nd pl. | comprōmittāminī | comprōmitterēminī |
| 3rd pl. | comprōmittantur | comprōmitterentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | comprōmitte | comprōmittere |
| pres. 2nd pl. | comprōmittite | comprōmittiminī |
| fut. 2nd sg. | comprōmittitō | comprōmittitor |
| fut. 3rd sg. | comprōmittitō | comprōmittitor |
| fut. 2nd pl. | comprōmittitōte | — |
| fut. 3rd pl. | comprōmittuntō | comprōmittuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | comprōmittere | comprōmittī |
| perfect infinitive | comprōmīsisse | comprōmissum esse |
| future infinitive | comprōmissūrum esse | comprōmissum īrī |
| present participle | comprōmittēns | — |
| perfect participle | — | comprōmissus comprōmissa, comprōmissā, comprōmissae, comprōmissam, comprōmissārum, comprōmissās, comprōmisse, comprōmissī, comprōmissīs, comprōmissō, comprōmissōrum, comprōmissōs |
| future participle | comprōmissūrus comprōmissūra, comprōmissūrā, comprōmissūrae, comprōmissūram, comprōmissūrārum, comprōmissūrās, comprōmissūre, comprōmissūrī, comprōmissūrīs, comprōmissūrō, comprōmissūrōrum, comprōmissūrōs, comprōmissūrum | comprōmittendus comprōmittundus, comprōmittenda, comprōmittendā, comprōmittendae, comprōmittendam, comprōmittendārum, comprōmittendās, comprōmittende, comprōmittendīs, comprōmittendōrum, comprōmittendōs |
gerundcomprōmittendī, comprōmittendō, comprōmittendumsupinecomprōmissum, comprōmissū
com-prōmitto (conp-), mīsi, missum, 3 (contr. form conpromesise = conpromisisse, S. C. Bacch. v. 14), v. a., jurid. t. t. in lawsuits,
I. to promise mutually to abide by the decision of an arbiter:
tribunicii candidati conpromiserunt, Cic. Q. Fr. 2, 14 (15, 6): de aliquā re, Dig. 4, 8, 13: in arbitrum, ib. 44, 4, 4; 4, 8, 21 al.—II. To promise at the same time (very rare):
eisque spolia peremptorum hostium compromittens, Cassiod. Hist. Eccl. 6, 1.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
com-prōmittō (conp-) mīsī, missus, ere,
to agree to abide by the award of an arbiter.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincomprōmittō
Latin prōmittō Latin comprōmittō From con- (“with”) + prōmittō (“send forth, promise”).
Descendants
- Catalancomprometre
- Englishcompromit
- Englishcompromise
- Frenchcompromettre
- Italiancompromettere
- Romaniancompromite
- Spanishcomprometer
- Portuguesecomprometer
- Galiciancomprometer
- Siciliancumprumèttiri