LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
determinerthird-declension one-termination determiner (non-i-stem) or third-declension two-termination determiner, plural only

complūrēs1

complūrēs (neuter complūra or complūria, adverb complūriēns or complūriēs)
Classical[kɔmˈpɫuː.reːs]Ecclesiastical[komˈpluː.res]

Meaning

  1. determinerone terminationpluralplural onlytwo terminationseveral; very many

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

plural
formmasculinefeminineneuter
nominativecomplūrēs
complūsculī
complūrēs
complūsculae
complūra
complūria, complūscula
genitivecomplūsculōrumcomplūsculārumcomplūsculōrum
accusativecomplūrīs
complūrēs, complūsculōs
complūrīs
complūrēs, complūsculās
complūra
complūria, complūscula
vocativecomplūrēs
complūsculī
complūrēs
complūsculae
complūra
complūria, complūscula

com-plūres (conp-), a, and (mostly ante-class.) ia;
I. gen. ium (cf. Gell. 5, 21, 6; Charis. pp. 56 and 100 P.; Ter. Phorm. 4, 3, 6 Don.), adj., more than one, not a few, several, very many; as adj. or subst., wholly without comp. force (freq. and class.).
I. Adj.
(a). Nom.: complures consules, Cic. Fam. 10, 6, 3: Volcani, id. N. D. 3, 22, 55; Nep. Epam. 4 fin. al.: mulieres complures, Ter. Ad. 2, 2, 22: fana compluria, Cato ap. Don. l. l.: nova, Ter. Phorm. l. l.: genera, Cic. Fragm. ap. Don. l. l.: scyphorum paria complura, Cic. Verr. 2, 2, 19, § 47; so, genera ambiguorum, id. de Or. 2, 26, 111 (al. plura): loca, Liv. 40, 45, 3: sacella publica, id. 40, 51, 8.—
(b). Gen.: vita excellentium virorum complurium, Nep. Epam. 4 fin.—
(g). Dat.: ut compluribus tonsoribus operam daret, Suet. Aug. 79.—
(d). Acc.: servos complures, Ter. Heaut. 1, 1, 13; so, menses, id. Phorm. 3, 2, 35: dies, id. Hec. 1, 2, 110; Cic. Fam. 2, 8, 2: alios, * Hor. S. 1, 10, 87.—(ε) Abl.: ratibus compluribus factis, Caes. B. G. 1, 8 Oud. N. cr.; 8, 14 ib. et saep.— (ζ) Sup.: buceta complurima, Gell. 11, 1, 1 Hertz.—
II. As subst.
(a). complūres, ĭum, m. and f., several, many persons, etc.: Graecis institutionibus eruditi, Cic. N. D. 1, 4, 8; Nep. Timol. 5, 2: (ea) compluribus narravit, Sall. C. 23, 4: mandata ad complures dare, Suet. Tib. 12: complures hostium, Hirt. B. G. 8, 48.—
(b). complūra, ium, n., many things: complura ne posui quidem, Caecil. ap. Cic. Fam. 6, 7, 3: ejusdem generis complura, Caes. B. C. 2, 12 fin.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincomplūrēs

Proto-Indo-European *pleh₁- Proto-Indo-European *-yōs Proto-Indo-European *pléh₁yōs Proto-Italic *plēōs Old Latin plousder. Latin plūrēs Latin complūrēs From con- + plūrēs.

pronounthird-declension masculine/feminine pronoun
complūrēs2
complūrēs (genitive complūrium or complūrum)
Classical[kɔmˈpɫuː.reːs]Ecclesiastical[komˈpluː.res]

Meaning

  1. femininemasculinepronounmany or several persons

Declension

declension
formsingularplural
nominative—complūrēs
genitive—complūrium
complūrum
dative—complūribus
accusative—complūrēs
complūrīs
ablative—complūribus
vocative—complūrēs

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincomplūrēs

Proto-Indo-European *pleh₁- Proto-Indo-European *-yōs Proto-Indo-European *pléh₁yōs Proto-Italic *plēōs Old Latin plousder. Latin plūrēs Latin complūrēs From con- + plūrēs.

Quick answers

What does complūrēs mean in Latin?
complūrēs, a determiner, means “several; very many”.
How do you pronounce complūrēs?
In classical Latin, [kɔmˈpɫuː.reːs]; in ecclesiastical (church) Latin, [komˈpluː.res].
Where does complūrēs come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin complūrēs.