determinerthird-declension one-termination determiner (non-i-stem) or third-declension two-termination determiner, plural only
complūrēs1
complūrēs (neuter complūra or complūria, adverb complūriēns or complūriēs)
Classical[kɔmˈpɫuː.reːs]Ecclesiastical[komˈpluː.res]
Meaning
- determinerone terminationpluralplural onlytwo terminationseveral; very many
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | complūrēs complūsculī | complūrēs complūsculae | complūra complūria, complūscula |
| genitive | complūsculōrum | complūsculārum | complūsculōrum |
| accusative | complūrīs complūrēs, complūsculōs | complūrīs complūrēs, complūsculās | complūra complūria, complūscula |
| vocative | complūrēs complūsculī | complūrēs complūsculae | complūra complūria, complūscula |
com-plūres (conp-), a, and (mostly ante-class.) ia;
I. gen. ium (cf. Gell. 5, 21, 6; Charis. pp. 56 and 100 P.; Ter. Phorm. 4, 3, 6 Don.), adj., more than one, not a few, several, very many; as adj. or subst., wholly without comp. force (freq. and class.).
I. Adj.
(a). Nom.:
complures consules, Cic. Fam. 10, 6, 3: Volcani, id. N. D. 3, 22, 55; Nep. Epam. 4 fin. al.: mulieres complures, Ter. Ad. 2, 2, 22: fana compluria, Cato ap. Don. l. l.: nova, Ter. Phorm. l. l.: genera, Cic. Fragm. ap. Don. l. l.: scyphorum paria complura, Cic. Verr. 2, 2, 19, § 47; so, genera ambiguorum, id. de Or. 2, 26, 111 (al. plura): loca, Liv. 40, 45, 3: sacella publica, id. 40, 51, 8.—(b). Gen.:
vita excellentium virorum complurium, Nep. Epam. 4 fin.—(g). Dat.:
ut compluribus tonsoribus operam daret, Suet. Aug. 79.—(d). Acc.:
servos complures, Ter. Heaut. 1, 1, 13; so, menses, id. Phorm. 3, 2, 35: dies, id. Hec. 1, 2, 110; Cic. Fam. 2, 8, 2: alios, * Hor. S. 1, 10, 87.—(ε) Abl.: ratibus compluribus factis, Caes. B. G. 1, 8 Oud. N. cr.; 8, 14 ib. et saep.— (ζ) Sup.: buceta complurima, Gell. 11, 1, 1 Hertz.—II. As subst.
(a). complūres, ĭum, m. and f., several, many persons, etc.:
Graecis institutionibus eruditi, Cic. N. D. 1, 4, 8; Nep. Timol. 5, 2: (ea) compluribus narravit, Sall. C. 23, 4: mandata ad complures dare, Suet. Tib. 12: complures hostium, Hirt. B. G. 8, 48.—(b). complūra, ium, n., many things: complura ne posui quidem, Caecil. ap. Cic. Fam. 6, 7, 3:
ejusdem generis complura, Caes. B. C. 2, 12 fin.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
com-plūrēs (conp-) a or ia; gen. ium, adj.,
more than one, not a few, several, a number, many: scriptores ante nos, N.: mulieres, T.: boni, S.: scyphorum paria: loca, L.: Complurīs alios praetereo, H.: ratibus compluribus factis, Cs.—Esp., as subst, several, many (persons or things). Graecis institutionibus eruditi: complures faciunt impetum: (ea) compluribus narravit, S.: eiusdem generis complura, Cs.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincomplūrēs
Proto-Indo-European *pleh₁- Proto-Indo-European *-yōs Proto-Indo-European *pléh₁yōs Proto-Italic *plēōs Old Latin plousder. Latin plūrēs Latin complūrēs From con- + plūrēs.