LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

complōrō

complōrō (present infinitive complōrāre, perfect active complōrāvī, supine complōrātum)
Classical[kɔmˈpɫoː.roː]Ecclesiastical[komˈplɔː.ro]

Meaning

  1. to bewail, lament together loudly or violently

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.complōrōcomplōrābamcomplōrābōcomplōrāvīcomplōrāveramcomplōrāverō
complōrārō
2nd sg.complōrāscomplōrābāscomplōrābiscomplōrāvistī
complōrāstī
complōrāverās
complōrārās
complōrāveris
3rd sg.complōratcomplōrābatcomplōrābitcomplōrāvitcomplōrāverat
complōrārat
complōrāverit
complōrārit
1st pl.complōrāmuscomplōrābāmuscomplōrābimuscomplōrāvimuscomplōrāverāmuscomplōrāverimus
complōrārimus
2nd pl.complōrātiscomplōrābātiscomplōrābitiscomplōrāvistis
complōrāstis
complōrāverātis
complōrārātis
complōrāveritis
complōrāritis
3rd pl.complōrantcomplōrābantcomplōrābuntcomplōrāvērunt
complōrāvēre, complōrārunt
complōrāverant
complōrārant
complōrāverint
complōrārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.complōremcomplōrāremcomplōrāverim
complōrārim
complōrāvissem
complōrāssem
2nd sg.complōrēscomplōrārēscomplōrāverīscomplōrāvissēs
complōrāssēs
3rd sg.complōretcomplōrāretcomplōrāverit
complōrārit
complōrāvisset
complōrāsset
1st pl.complōrēmuscomplōrārēmuscomplōrāverīmus
complōrārīmus
complōrāvissēmus
complōrāssēmus
2nd pl.complōrētiscomplōrārētiscomplōrāverītis
complōrārītis
complōrāvissētis
complōrāssētis
3rd pl.complōrentcomplōrārentcomplōrāverint
complōrārint
complōrāvissent
complōrāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.complōrorcomplōrābarcomplōrābor
2nd sg.complōrāris
complōrāre
complōrābāris
complōrābāre
complōrāberis
complōrābere
3rd sg.complōrāturcomplōrābāturcomplōrābitur
1st pl.complōrāmurcomplōrābāmurcomplōrābimur
2nd pl.complōrāminīcomplōrābāminīcomplōrābiminī
3rd pl.complōranturcomplōrābanturcomplōrābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.complōrercomplōrārer
2nd sg.complōrēris
complōrēre
complōrārēris
complōrārēre
3rd sg.complōrēturcomplōrārētur
1st pl.complōrēmurcomplōrārēmur
2nd pl.complōrēminīcomplōrārēminī
3rd pl.complōrenturcomplōrārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.complōrācomplōrāre
pres. 2nd pl.complōrātecomplōrāminī
fut. 2nd sg.complōrātōcomplōrātor
fut. 3rd sg.complōrātōcomplōrātor
fut. 2nd pl.complōrātōte—
fut. 3rd pl.complōrantōcomplōrantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecomplōrārecomplōrārī
perfect infinitivecomplōrāvisse
complōrāsse
complōrātum esse
future infinitivecomplōrātūrum essecomplōrātum īrī
present participlecomplōrāns—
perfect participle—complōrātus
complōrāta, complōrātā, complōrātae, complōrātam, complōrātārum, complōrātās, complōrātī, complōrātōrum, complōrātōs
future participlecomplōrātūrus
complōrātūra, complōrātūrā, complōrātūrae, complōrātūram, complōrātūrārum, complōrātūrās, complōrātūre, complōrātūrī, complōrātūrīs, complōrātūrō, complōrātūrōrum, complōrātūrōs, complōrātūrum
complōrandus
complōranda, complōrandā, complōrandae, complōrandam, complōrandārum, complōrandās, complōrande, complōrandīs, complōrandōrum, complōrandōs
gerundcomplōrandī, complōrandō, complōrandumsupinecomplōrātum, complōrātū

com-plōro (conp-), āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to bewail, lament together loudly or violently (rare, and not ante-Aug.): penates, Ov. Tr. 1, 3, 95: cum vivi mortuique promiscue complorarentur, Liv. 22, 55, 3; cf. id. 5, 39, 4: desperata et complorata respublica, id. 22, 53, 4; 37, 7, 4; Gell. 7, 5, 6: nondum morte comploratā, Cic. Dom. 37, 98.—Impers.: comploratum publice est, Flor. 2, 15, 8.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincomplōrō

Latin plōrō Latin complōrō From con- + plōrō.

Quick answers

What does complōrō mean in Latin?
complōrō, a verb, means “to bewail, lament together loudly or violently”.
What are the principal parts of complōrō?
complōrō, complōrāre, complōrāvī, complōrātum (first conjugation).
How do you pronounce complōrō?
In classical Latin, [kɔmˈpɫoː.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [komˈplɔː.ro].
Where does complōrō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin complōrō.