LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

complicō

complicō (present infinitive complicāre, perfect active complicāvī, supine complicātum)
Classical[ˈkɔm.plɪ.koː]Ecclesiastical[ˈkɔm.pli.ko]

Meaning

  1. to fold or roll up or together
  2. to complicate

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.complicōcomplicābamcomplicābōcomplicāvīcomplicāveramcomplicāverō
complicārō
2nd sg.complicāscomplicābāscomplicābiscomplicāvistī
complicāstī
complicāverās
complicārās
complicāveris
3rd sg.complicatcomplicābatcomplicābitcomplicāvitcomplicāverat
complicārat
complicāverit
complicārit
1st pl.complicāmuscomplicābāmuscomplicābimuscomplicāvimuscomplicāverāmuscomplicāverimus
complicārimus
2nd pl.complicātiscomplicābātiscomplicābitiscomplicāvistis
complicāstis
complicāverātis
complicārātis
complicāveritis
complicāritis
3rd pl.complicantcomplicābantcomplicābuntcomplicāvērunt
complicāvēre, complicārunt
complicāverant
complicārant
complicāverint
complicārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.complicemcomplicāremcomplicāverim
complicārim
complicāvissem
complicāssem
2nd sg.complicēscomplicārēscomplicāverīscomplicāvissēs
complicāssēs
3rd sg.complicetcomplicāretcomplicāverit
complicārit
complicāvisset
complicāsset
1st pl.complicēmuscomplicārēmuscomplicāverīmus
complicārīmus
complicāvissēmus
complicāssēmus
2nd pl.complicētiscomplicārētiscomplicāverītis
complicārītis
complicāvissētis
complicāssētis
3rd pl.complicentcomplicārentcomplicāverint
complicārint
complicāvissent
complicāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.complicorcomplicābarcomplicābor
2nd sg.complicāris
complicāre
complicābāris
complicābāre
complicāberis
complicābere
3rd sg.complicāturcomplicābāturcomplicābitur
1st pl.complicāmurcomplicābāmurcomplicābimur
2nd pl.complicāminīcomplicābāminīcomplicābiminī
3rd pl.complicanturcomplicābanturcomplicābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.complicercomplicārer
2nd sg.complicēris
complicēre
complicārēris
complicārēre
3rd sg.complicēturcomplicārētur
1st pl.complicēmurcomplicārēmur
2nd pl.complicēminīcomplicārēminī
3rd pl.complicenturcomplicārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.complicācomplicāre
pres. 2nd pl.complicātecomplicāminī
fut. 2nd sg.complicātōcomplicātor
fut. 3rd sg.complicātōcomplicātor
fut. 2nd pl.complicātōte—
fut. 3rd pl.complicantōcomplicantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecomplicārecomplicārī
perfect infinitivecomplicāvisse
complicāsse
complicātum esse
future infinitivecomplicātūrum essecomplicātum īrī
present participlecomplicāns—
perfect participle—complicātus
complicāta, complicātā, complicātae, complicātam, complicātārum, complicātās, complicātī, complicātōrum, complicātōs
future participlecomplicātūrus
complicātūra, complicātūrā, complicātūrae, complicātūram, complicātūrārum, complicātūrās, complicātūre, complicātūrī, complicātūrīs, complicātūrō, complicātūrōrum, complicātūrōs, complicātūrum
complicandus
complicanda, complicandā, complicandae, complicandam, complicandārum, complicandās, complicande, complicandīs, complicandōrum, complicandōs
gerundcomplicandī, complicandō, complicandumsupinecomplicātum, complicātū

com-plĭco (conp-), āvi, ātum (postAug. ui, ĭtum; cf.: applico, explico, etc.), 1, v. a.,
I. to fold together, to fold up (rare but class.).
I. Prop.: rudentem, Plaut. Rud. 4, 3, 1: armamenta, id. Merc. 1, 2, 83: epistulam, Cic. Q. Fr. 3, 1, 5, § 17; id. Att. 12, 1, 2: Diogenes se complicuit in dolio, Sen. Ep. 90, 11: pedibus complicitis, App. M. 9, p. 236; cf.: complicitus in genua, id. ib. 1, p. 111, 3. —*
II. Trop.: si quis voluerit animi sui complicatam notionem evolvere (the figure borrowed from the folding together of books, letters, etc.), Cic. Off. 3, 19, 76.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincomplicō

Proto-Indo-European *pel- Proto-Indo-European *pleḱ-der. Latin plicō Latin complicō From con- (“with, together”) + plicō (“fold or lay together”).

Elsewhere
  • Italiancompiegare
  • Catalancomplicar
  • Englishcomplicate
  • Frenchcompliquer
  • Italiancomplicare
  • Portuguesecomplicar
  • Romaniancomplica
  • Spanishcomplicar
  • Siciliancunchicari
  • Idokomplikarfrom Esperanto kompliki
Old Galician-Portuguese
  • Portugueseconchegar
  • Portugueseaconchegar
  • Galicianaconchegar

Quick answers

What does complicō mean in Latin?
complicō, a verb, means “to fold or roll up or together; to complicate”.
What are the principal parts of complicō?
complicō, complicāre, complicāvī, complicātum (first conjugation).
How do you pronounce complicō?
In classical Latin, [ˈkɔm.plɪ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈkɔm.pli.ko].
Where does complicō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin complicō.