noun · femininethird declension
competītiō
competītiō f (genitive competītiōnis)
Classical[kɔm.pɛˈtiː.ti.oː]Ecclesiastical[kom.peˈtit.t͡si.o]
Meaning
- rivalry
- competition
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | competītiō | competītiōnēs |
| genitive | competītiōnis | competītiōnum |
| dative | competītiōnī | competītiōnibus |
| accusative | competītiōnem | competītiōnēs |
| ablative | competītiōne | competītiōnibus |
| vocative | competītiō | competītiōnēs |
compĕtītĭo, ōnis, f. id. (late Lat.).
I. An agreement, Sid. Ep. 2, 9.—
II. A judicial demand, Cod. Th. 2, 23, 1.—
III. Rivalry, Ambros. de Elia, 21, 79.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincompetītiō
Proto-Indo-European *peth₂- Proto-Indo-European *péth₂eti Latin petō Latin competō Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin competītiō From competō + -tiō.
Descendants
- Catalancompetició
- Englishcompetition
- Frenchcompétition
- Italiancompetizione
- Occitancompeticion
- Portuguesecompetição
- Romaniancompetiție
- Spanishcompetición