LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

comperiō

comperiō (present infinitive comperīre, perfect active comperī, supine compertum)
Classical[kɔmˈpɛ.ri.oː]Ecclesiastical[komˈpɛː.ri.o]

Meaning

  1. to learn, discover, ascertain or find out
  2. to verify
  3. to find guilty

Latīnē defined in Latin in our graded readers

certē cognōscō
comperiō -īre — in Epistulae, ch. 20

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.comperiōcomperiēbamcomperiamcomperīcompereramcompererō
2nd sg.comperīscomperiēbāscomperiēscomperistīcompererāscompereris
3rd sg.comperitcomperiēbatcomperietcomperitcompereratcompererit
1st pl.comperīmuscomperiēbāmuscomperiēmuscomperimuscompererāmuscompererimus
2nd pl.comperītiscomperiēbātiscomperiētiscomperistiscompererātiscompereritis
3rd pl.comperiuntcomperiēbantcomperientcomperērunt
comperēre
compererantcompererint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.comperiamcomperīremcompererimcomperissem
2nd sg.comperiāscomperīrēscompererīscomperissēs
3rd sg.comperiatcomperīretcompereritcomperisset
1st pl.comperiāmuscomperīrēmuscompererīmuscomperissēmus
2nd pl.comperiātiscomperīrētiscompererītiscomperissētis
3rd pl.comperiantcomperīrentcompererintcomperissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.comperiorcomperiēbarcomperiar
2nd sg.comperīris
comperīre
comperiēbāris
comperiēbāre
comperiēris
comperiēre
3rd sg.comperīturcomperiēbāturcomperiētur
1st pl.comperīmurcomperiēbāmurcomperiēmur
2nd pl.comperīminīcomperiēbāminīcomperiēminī
3rd pl.comperiunturcomperiēbanturcomperientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.comperiarcomperīrer
2nd sg.comperiāris
comperiāre
comperīrēris
comperīrēre
3rd sg.comperiāturcomperīrētur
1st pl.comperiāmurcomperīrēmur
2nd pl.comperiāminīcomperīrēminī
3rd pl.comperianturcomperīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.comperīcomperīre
pres. 2nd pl.comperītecomperīminī
fut. 2nd sg.comperītōcomperītor
fut. 3rd sg.comperītōcomperītor
fut. 2nd pl.comperītōte—
fut. 3rd pl.comperiuntōcomperiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecomperīrecomperīrī
perfect infinitivecomperissecompertum esse
future infinitivecompertūrum essecompertum īrī
present participlecomperiēns—
perfect participle—compertus
comperta, compertā, compertae, compertam, compertārum, compertās, comperte, compertī, compertīs, compertō, compertōrum, compertōs
future participlecompertūrus
compertūra, compertūrā, compertūrae, compertūram, compertūrārum, compertūrās, compertūre, compertūrī, compertūrīs, compertūrō, compertūrōrum, compertūrōs, compertūrum
comperiendus
comperiundus, comperienda, comperiendā, comperiendae, comperiendam, comperiendārum, comperiendās, comperiende, comperiendīs, comperiendōrum, comperiendōs
gerundcomperiendī, comperiendō, comperiendumsupinecompertum, compertū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

aliquid compertum habere
to know a thing for certain.

com-pĕrĭo, pĕri, pertum, 4, v. a. root par-, of paro, pario; cf. 2. comparo, and aperio, operio, etc.; by others separated from these words and referred to root per-, of πειράω, peritus, periculum; but cf. Corss. Ausspr. II. 410, lit.,
I. to disclose wholly, lay open (a fact), without the access. idea of communicating the thing disclosed (which aperio expresses; v. aperio); to obtain a knowledge of a thing, to find out with certainty, to have or gain certain information, to ascertain, learn, etc. (class. in prose and poetry): certo comperi, Ter. Eun. 5, 1, 9: cum indicia mortis se comperisse manifesto et manu tenere diceret, Cic. Brut. 80, 277: hoc, Nep. Eum. 8, 4: stellarum ortus, Cat. 66, 2: de amore hoc comperit, Ter. And. 1, 3, 6: nihil de hoc (Sullā) consul comperi, Cic. Sull. 31, 86; Sall. J. 68, 1: postquam de scelere filii comperit, Nep. Paus. 5, 3; Suet. Dom. 6 al.—With inf. and acc., Ter. And. 1, 1, 63: posteaquam comperit eum posse vivere, Cic. Rosc. Am. 12, 33: hanc gentem Clusium inde venisse comperio, Liv. 5, 35, 3; Quint. 1, 7, 24: diram qui contudit hydram, comperit invidiam supremo fine domari, * Hor. Ep. 2, 1, 12: ubi comperi ex eis qui, etc., Ter. Heaut. 1, 1, 69: aliquid ex multis, Cic. Clu. 68, 192: ex litteris, Nep. Paus. 4, 5: per exploratores, Caes. B. G. 4, 19; 6, 28; Nep. Alcib. 8, 6: certis auctoribus, Cic. Att. 14, 8, 1: nihil testibus, nihil tabulis, nihil aliquo gravi argumento, id. Clu. 45, 126; Caes. B. C. 2, 37: a quo ut rem gestam comperit, Nep. Dat. 3, 4: quae ex fratre compererat nuntiari regi jubet, Curt. 6, 7, 18: ut postea ex captivis comperit, Caes. B. G. 1, 22; Hirt. B. G. 8, 17; 8, 36.—Cicero, on account of the frequent repetition of the phrase omnia comperi, in the trial of Catiline, was often bantered by his contemporaries; hence: (Clodius) me tantum comperisse omnia criminabatur, Cic. Att. 1, 14, 5; cf. id. Fam. 5, 5, 2.—With depend. question: dolo an vere cunctatus, parum comperimus, Sall. J. 113, 1; 67, 3.—
(b). Esp. freq. in part. perf. pass.: Oppianici facinus manifesto compertum atque deprehensum, Cic. Clu. 14, 43: non ego haec incertis jacta rumoribus adfero ad vos, sed comperta et explorata, Liv. 42, 13, 1; cf. id. 29, 18, 7; 29, 21, 13: sintne haec investigata, comperta, patefacta per me, Quint. 9, 3, 49: pecuniam ex aerario scribae viatoresque aedilicii clam egessisse per indicem comperti, discovered, Liv. 30, 39, 7: compertus adulterare matronas, Suet. Aug. 67: uxorem in stupro generi compertam, detected, id. Tib. 35.—Also with the gen. of the crime: compertus stupri, Liv. 22, 57, 2; Just. 11, 11, 5: probri, Liv. 7, 4, 4: sacrilegii, id. 32, 1, 8: flagitii, Tac. A. 1, 3; 4, 11: de his haud facile compertum narraverim, give certain information, Sall. J. 17, 2: qui ex fratre comperta ipsi nuntiasset, Curt. 6, 8, 11: haec ex vate comperta nuntiabat, id. 7, 7, 22.— In abl. absol.: comperto lege Gabiniā Bithyniam et Pontum consuli datam, Sall. H. Fragm. ap. Prisc. p. 1130 P.; so Liv. 31, 39, 4 and 7; 33, 5, 4; Tac. A. 1, 66; 4, 36; 11, 13 fin.; 14, 57.—So, also, compertum habeo and compertum mihi est, I know full well: quod de his duobus habuerint compertum, Cic. Clu. 45, 127; so Sall. C. 2, 2; 22 fin.: pro comperto polliceri, as certain, Suet. Ner. 31.—Hence, compertē, adv., on good authority; only Gell. 1, 22, 9; and in comp., id. 1, 11, 12.

Origins

From con- + pariō, from Proto-Indo-European *perh₃- (“to produce, beget”).

Quick answers

What does comperiō mean in Latin?
comperiō, a verb, means “to learn, discover, ascertain or find out; to verify; to find guilty”.
What are the principal parts of comperiō?
comperiō, comperīre, comperī, compertum (fourth conjugation).
How do you pronounce comperiō?
In classical Latin, [kɔmˈpɛ.ri.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [komˈpɛː.ri.o].