LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

comparātiō1

comparātiō f (genitive comparātiōnis)
Classical[kɔm.paˈraː.ti.oː]Ecclesiastical[kom.paˈrat.t͡si.o]

Meaning

  1. comparison
    comparātiō crīminisa defensive comparison of a crime with a good deed, on account of which the crime was committed
  2. comparative
  3. relationship, relation between two or more things, arrangement

Declension

declension
formsingularplural
nominativecomparātiōcomparātiōnēs
conparātiōnēs
genitivecomparātiōnis
conparātiōnis
comparātiōnum
conparātiōnum
dativecomparātiōnī
conparātiōnī
comparātiōnibus
conparātiōnibus
accusativecomparātiōnem
conparātiōnem
comparātiōnēs
conparātiōnēs
ablativecomparātiōne
conparātiōne
comparātiōnibus
conparātiōnibus
vocativecomparātiōcomparātiōnēs
conparātiōnēs

compărātĭo (conp-), ōnis, f. 1. comparo,
I. a comparing, comparison (in good prose).
I. In gen.: comparationis duo sunt modi; unus cum idemne sit an aliquid intersit quaeritur: alter, cum quid praestet aliud alii quaeritur, Cic. de Or. 3, 29, 117; cf. id. ib. § 116: potest incidere saepe contentio et comparatio, de duobus honestis utrum honestius, id. Off. 1, 43, 152: majorum, minorum, parium, id. Top. 18, 71: orationis suae cum scriptis alienis, id. de Or. 1, 60, 257: rerum, Quint. 2, 4, 24: argumentorum, id. 5, 13, 57: in comparatione alicujus (post-Aug.): strata erant itinera vilioribus sarcinis, quas in conparatione meliorum avaritia contempserat, Curt. 3, 11, 20 Vogel ad loc.; so, ex conparatione regis novi, desiderium excitabatur amissi, id. 10, 8, 9; cf. Lact. 7, 15, 7.—
II. Esp.
A. A trial of skill, contention: in comparationem se demittere, Suet. Rhet. 6.—
B. A relation, comparison: cum solis et lunae et quinque errantium ad eandem inter se comparationem est facta conversio, Cic. N. D. 2, 20, 51.—
C. Translation of the Gr. ἀναλογία, Cic. Univ. 4 fin.; 5; 7.—*
D. An agreement, contract (v. 1. comparo, II. B.): provincia sine sorte, sine comparatione, extra ordinem data, Liv. 6, 30, 3.—
E. Of animals, a coupling, pairing: boum, Col. 6, 2, 13.—
F. In rhet.: criminis, a defensive comparison of a crime with a good deed, on account of which the crime was committed, Cic. Inv. 1, 11, 15; 2, 24, 72; Auct. Her. 1, 14, 24; 1, 15, 25.—
G. In gram.
1. A climax, Don. p. 1745 P.—
2. The comparative degree, Quint. 1, 5, 45.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincomparātiō

Latin pār Latin compār Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin comparō Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin comparātiō From comparō (“to compare”) + -tiō.

Descendants
  • Catalancomparació
  • Englishcomparison
  • Englishcomparation
  • Frenchcomparaison
  • Italiancomparazione
  • Portuguesecomparação
  • Romaniancomparație
  • Spanishcomparación
  • Galiciancomparación
  • Irishcomparáid
noun · femininethird declension
comparātiō2
comparātiō f (genitive comparātiōnis)
Classical[kɔm.paˈraː.ti.oː]Ecclesiastical[kom.paˈrat.t͡si.o]

Meaning

  1. preparation
  2. Late Latinacquisition, purchase

Declension

declension
formsingularplural
nominativecomparātiōcomparātiōnēs
conparātiōnēs
genitivecomparātiōnis
conparātiōnis
comparātiōnum
conparātiōnum
dativecomparātiōnī
conparātiōnī
comparātiōnibus
conparātiōnibus
accusativecomparātiōnem
conparātiōnem
comparātiōnēs
conparātiōnēs
ablativecomparātiōne
conparātiōne
comparātiōnibus
conparātiōnibus
vocativecomparātiōcomparātiōnēs
conparātiōnēs

compărātĭo, ōnis, f. 2. comparo.
I. A preparing, providing for, preparation, etc. (rare, but in good prose): novi belli, Cic. Imp. Pomp. 4, 9; cf. pugnae, Auct. B. Afr. 35: veneni, Liv. 42, 17, 6: comparatio disciplinaque dicendi, Cic. Brut. 76, 263: novae amicitiae, Sen. Ep. 9, 6.—
II. A procuring, gaining, acquiring: testium, Cic. Mur. 21, 44: voluptatis, id. Fin. 2, 28, 92: criminis, i. e. of all the materials for an accusation, id. Clu. 67, 191: quibus ego ita credo, ut nihil de meā comparatione deminuam, id. Q. Fr. 1, 2, 5, § 16.—Hence,
B. In late Lat., a purchasing, purchase, Dig. 5, 1, 52; 41, 3, 41.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincomparātiō

Proto-Indo-European *perh₃- Proto-Indo-European *pr̥h₃o- Latin *paro- Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin parō Latin comparō Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin comparātiō From comparō (“to prepare, arrange, procure”) + -tiō.

Quick answers

What does comparātiō mean in Latin?
comparātiō, a noun, means “comparison; comparative; relationship, relation between two or more things, arrangement”.
What is the genitive of comparātiō?
The genitive singular is comparātiōnis. comparātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce comparātiō?
In classical Latin, [kɔm.paˈraː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [kom.paˈrat.t͡si.o].
Where does comparātiō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin comparātiō.