LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

commoror

commoror (present infinitive commorārī, perfect active commorātus sum)
Classical[ˈkɔm.mɔ.rɔr]Ecclesiastical[ˈkɔm.mo.ror]

Meaning

  1. deponentto stop, stay or remain
  2. deponentto linger or delay
  3. deponentto detain or be detained

In the readers how our graded readers gloss it

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.commororcommorābarcommorābor———
2nd sg.commorāris
commorāre
commorābāris
commorābāre
commorāberis
commorābere
———
3rd sg.commorāturcommorābāturcommorābitur———
1st pl.commorāmurcommorābāmurcommorābimur———
2nd pl.commorāminīcommorābāminīcommorābiminī———
3rd pl.commoranturcommorābanturcommorābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.commorercommorārer——
2nd sg.commorēris
commorēre
commorārēris
commorārēre
——
3rd sg.commorēturcommorārētur——
1st pl.commorēmurcommorārēmur——
2nd pl.commorēminīcommorārēminī——
3rd pl.commorenturcommorārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.commorāre—
pres. 2nd pl.commorāminī—
fut. 2nd sg.commorātor—
fut. 3rd sg.commorātor—
fut. 3rd pl.commorantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecommorārī—
perfect infinitivecommorātum esse—
future infinitivecommorātūrum esse—
present participlecommorāns—
perfect participlecommorātus
commorāta, commorātā, commorātae, commorātam, commorātārum, commorātās, commorāte, commorātī, commorātīs, commorātō, commorātōrum, commorātōs
—
future participlecommorātūrus
commorātūra, commorātūrā, commorātūrae, commorātūram, commorātūrārum, commorātūrās, commorātūre, commorātūrī, commorātūrīs, commorātūrō, commorātūrōrum, commorātūrōs, commorātūrum
commorandus
commoranda, commorandā, commorandae, commorandam, commorandārum, commorandās, commorande, commorandīs, commorandōrum, commorandōs
gerundcommorandī, commorandō, commorandumsupinecommorātum, commorātū

com-mŏror (conm-), ātus, 1,
I. v. dep. n. and a. (act. access. form † commŏro, āre, acc. to Prisc. p. 797 P.).
I. Neutr.
A. Prop., to stop somewhere, to tarry, linger, abide, sojourn, remain, stay (class.; most freq. in Cic. (about thirty times) and in Quint.): Romae, Cic. Quint. 6, 23; id. Att. 5, 12, 3: Ephesi, id. Fam. 3, 5, 5: Asturae, id. ib. 6, 19, 2: Brundisii, Suet. Aug. 17: ibidem, Cic. Clu. 13, 37: hic, Quint. 4, 2, 22: ad Helorum, Cic. Verr. 2, 5, 36, § 95 (ad Cybistra, id. Fam. 15, 4, 6; B. and K. moratus): circum istaec loca, Pompon. ap. Cic. Att. 8, 12, C, 1: apud aliquem, Cic. Imp. Pomp. 5, 13: apud Alyziam, id. Fam. 16, 3, 1: in tam miserā vitā, id. Q. Fr. 1, 3, 6.—Absol.: Milo paulisper, dum se uxor comparat, commoratus est, Cic. Mil. 10, 28: commorandi natura devorsorium nobis, non habitandi locum dedit, id. Sen. 23, 84: quaesivit... an tardare ac commorari te melius esset, id. ad Brut. 1, 18, 1: paulisper consistere et commorari, id. Rosc. Com. 16, 48; Suet. Tib. 11.—Of things: commorantes menses trahere, bring in, Plin. 22, 25, 71, § 147.—
B. Trop. (mostly with in or absol.; only once with cum): consilium diutius in armis civilibus commorandi, Cic. Fam. 6, 10, 1; Quint. 8, 3, 46: cum singulis paene syllabis, id. 8, prooem. § 31: in componendā togā, id. 11, 3, 156.—Of discourse: ut haereat in eādem commoreturque sententiā, to dwell upon, Cic. Or. 40, 137 (quoted by Quint. 9, 1, 41); cf. id. de Or. 2, 72, 292: fortasse supervacaneum fuerit hic commorari, Quint. 4, 2, 22. —Absol.: ipsa mihi veritas manum injecit et paulisper consistere et commorari cogit, Cic. Rosc. Com. 16, 48.—
II. Act., to stop, detain, retard one (ante- and post-class.).— Prop.: an te auspicium conmoratum est? Plaut. Am. 2, 2, 58: me nunc conmoror, has foris quom non ferio, id. Ps. 4, 7, 35: cantharum, id. Men. 1, 2, 64; Sen. Contr. 2, 14, 10; Isid. Orig. 11, 3, 31.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincommoror

Latin moror Latin commoror From con- + moror.

Quick answers

What does commoror mean in Latin?
commoror, a verb, means “to stop, stay or remain; to linger or delay; to detain or be detained”.
What are the principal parts of commoror?
commoror, commorārī, commorātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce commoror?
In classical Latin, [ˈkɔm.mɔ.rɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈkɔm.mo.ror].
Where does commoror come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin commoror.