verbthird (-iō variant) conjugation, deponent
commorior
commorior (present infinitive commorī, perfect active commortuus sum)
Classical[kɔmˈmɔ.ri.ɔr]Ecclesiastical[komˈmɔː.ri.or]
Meaning
- deponentto die with another
Conjugation deponent
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | commorior | commoriēbar | commoriar | — | — | — |
| 2nd sg. | commoreris commorere | commoriēbāris commoriēbāre | commoriēris commoriēre | — | — | — |
| 3rd sg. | commoritur | commoriēbātur | commoriētur | — | — | — |
| 1st pl. | commorimur | commoriēbāmur | commoriēmur | — | — | — |
| 2nd pl. | commoriminī | commoriēbāminī | commoriēminī | — | — | — |
| 3rd pl. | commoriuntur | commoriēbantur | commorientur | — | — | — |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | commoriar | commorerer | — | — |
| 2nd sg. | commoriāris commoriāre | commorerēris commorerēre | — | — |
| 3rd sg. | commoriātur | commorerētur | — | — |
| 1st pl. | commoriāmur | commorerēmur | — | — |
| 2nd pl. | commoriāminī | commorerēminī | — | — |
| 3rd pl. | commoriantur | commorerentur | — | — |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | commorere | — |
| pres. 2nd pl. | commoriminī | — |
| fut. 2nd sg. | commoritor | — |
| fut. 3rd sg. | commoritor | — |
| fut. 3rd pl. | commoriuntor | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | commorī | — |
| perfect infinitive | commortuum esse | — |
| future infinitive | commoritūrum esse | — |
| present participle | commoriēns | — |
| perfect participle | commortuus commortua, commortuā, commortuae, commortuam, commortuārum, commortuās, commortue, commortuī, commortuīs, commortuō, commortuōrum, commortuōs | — |
| future participle | commoritūrus commoritūra, commoritūrā, commoritūrae, commoritūram, commoritūrārum, commoritūrās, commoritūre, commoritūrī, commoritūrīs, commoritūrō, commoritūrōrum, commoritūrōs, commoritūrum | commoriendus commoriundus, commorienda, commoriendā, commoriendae, commoriendam, commoriendārum, commoriendās, commoriende, commoriendīs, commoriendōrum, commoriendōs |
gerundcommoriendī, commoriendō, commoriendumsupinecommortuum, commortuū
com-mŏrĭor (conm-), mortuus, 3,
I. v. dep. n., to die with or at the same time with one (mostly post-Aug.; not in Cic.); constr. with cum, with the dat. or absol.
(a). With cum:
in acie cum Arunte commortuus est (Brutus), Liv. Epit. 2; Val. Max. 6, 8, 2.—(b). With dat.:
obviam ire et commori hostibus, Sall. H. 1, 89 Dietsch: hostibus suis morte suā, Flor. 1, 18, 17; so, tibi, Sen. Ep. 77, 13: simul tibi, Vulg. Marc. 14, 31.—(g). Absol., Plin. 8, 11, 11, § 32; 10, 21, 24, § 47; Vulg. Ecclus. 19, 10.—Hence, Commŏrĭentes, the title of a comedy of Piautus, now lost, composed in imitation of the Συναποθνήσκοντες of Diphilus, Ter. Ad. prol. 7, and Prisc. p. 725 P. (acc. to Att. ap. Gell. 3, 3, 9, not genuine).—
II. Trop.:
duo venena commoriuntur, i. e. their effects vanish together, Plin. 27, 2, 2, § 5.Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincommorior
Proto-Indo-European *mer- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *mr̥yétor Proto-Italic *moriōr Latin morior Latin commorior From con- + morior.