verbfirst conjugation, deponent
commiseror
commiseror (present infinitive commiserārī, perfect active commiserātus sum)
Classical[kɔmˈmɪ.sɛ.rɔr]Ecclesiastical[komˈmiː.s̬e.ror]
Meaning
- deponentto commiserate, pity
Conjugation conjugation 1 deponent
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | commiseror | commiserābar | commiserābor | — | — | — |
| 2nd sg. | commiserāris commiserāre | commiserābāris commiserābāre | commiserāberis commiserābere | — | — | — |
| 3rd sg. | commiserātur | commiserābātur | commiserābitur | — | — | — |
| 1st pl. | commiserāmur | commiserābāmur | commiserābimur | — | — | — |
| 2nd pl. | commiserāminī | commiserābāminī | commiserābiminī | — | — | — |
| 3rd pl. | commiserantur | commiserābantur | commiserābuntur | — | — | — |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | commiserer | commiserārer | — | — |
| 2nd sg. | commiserēris commiserēre | commiserārēris commiserārēre | — | — |
| 3rd sg. | commiserētur | commiserārētur | — | — |
| 1st pl. | commiserēmur | commiserārēmur | — | — |
| 2nd pl. | commiserēminī | commiserārēminī | — | — |
| 3rd pl. | commiserentur | commiserārentur | — | — |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | commiserāre | — |
| pres. 2nd pl. | commiserāminī | — |
| fut. 2nd sg. | commiserātor | — |
| fut. 3rd sg. | commiserātor | — |
| fut. 3rd pl. | commiserantor | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | commiserārī | — |
| perfect infinitive | commiserātum esse | — |
| future infinitive | commiserātūrum esse | — |
| present participle | commiserāns | — |
| perfect participle | commiserātus commiserāta, commiserātā, commiserātae, commiserātam, commiserātārum, commiserātās, commiserāte, commiserātī, commiserātīs, commiserātō, commiserātōrum, commiserātōs | — |
| future participle | commiserātūrus commiserātūra, commiserātūrā, commiserātūrae, commiserātūram, commiserātūrārum, commiserātūrās, commiserātūre, commiserātūrī, commiserātūrīs, commiserātūrō, commiserātūrōrum, commiserātūrōs, commiserātūrum | commiserandus commiseranda, commiserandā, commiserandae, commiserandam, commiserandārum, commiserandās, commiserande, commiserandīs, commiserandōrum, commiserandōs |
gerundcommiserandī, commiserandō, commiserandumsupinecommiserātum, commiserātū
com-mĭsĕror, ātus, 1,
I. v. a. dep., to commiserate, pity, to bewail (class. but rare); aliquem or aliquid: aliquem, Att. ap. Non. p. 445, 11:
fortunam Graeciae, Nep. Ages. 5, 2: in commiserandā re, Auct. Her. 4. 55, 69: interitum fratris, Gell. 1, 5, 6.— * B. Transf., of inan. objects:
leo gemitus edens et murmura dolorem cruciatumque vulneris commiserantia, making it known by complaints, Gell. 5, 14, 19.—II. In rhetoric, absol., of an orator, to excite compassion (cf. commiseratio): quid cum commiserari, conqueri coeperit, Cic. Div. in Caecil. 14, 46: cum commiserandum sit, * Quint. 11, 3, 58.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
com-miseror (conm-) ātus, ārī, dep.,
to commiserate, pity, bewail: fortunam Graeciae, N.: cum commiserari coeperit, to appeal for pity.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincommiseror
Latin miseror Latin commiseror From con- + miseror.
Descendants
- Italiancommiserare
- Spanishconmiserar
- Englishcommiserate