LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

commiseror

commiseror (present infinitive commiserārī, perfect active commiserātus sum)
Classical[kɔmˈmɪ.sɛ.rɔr]Ecclesiastical[komˈmiː.s̬e.ror]

Meaning

  1. deponentto commiserate, pity

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.commiserorcommiserābarcommiserābor———
2nd sg.commiserāris
commiserāre
commiserābāris
commiserābāre
commiserāberis
commiserābere
———
3rd sg.commiserāturcommiserābāturcommiserābitur———
1st pl.commiserāmurcommiserābāmurcommiserābimur———
2nd pl.commiserāminīcommiserābāminīcommiserābiminī———
3rd pl.commiseranturcommiserābanturcommiserābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.commiserercommiserārer——
2nd sg.commiserēris
commiserēre
commiserārēris
commiserārēre
——
3rd sg.commiserēturcommiserārētur——
1st pl.commiserēmurcommiserārēmur——
2nd pl.commiserēminīcommiserārēminī——
3rd pl.commiserenturcommiserārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.commiserāre—
pres. 2nd pl.commiserāminī—
fut. 2nd sg.commiserātor—
fut. 3rd sg.commiserātor—
fut. 3rd pl.commiserantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecommiserārī—
perfect infinitivecommiserātum esse—
future infinitivecommiserātūrum esse—
present participlecommiserāns—
perfect participlecommiserātus
commiserāta, commiserātā, commiserātae, commiserātam, commiserātārum, commiserātās, commiserāte, commiserātī, commiserātīs, commiserātō, commiserātōrum, commiserātōs
—
future participlecommiserātūrus
commiserātūra, commiserātūrā, commiserātūrae, commiserātūram, commiserātūrārum, commiserātūrās, commiserātūre, commiserātūrī, commiserātūrīs, commiserātūrō, commiserātūrōrum, commiserātūrōs, commiserātūrum
commiserandus
commiseranda, commiserandā, commiserandae, commiserandam, commiserandārum, commiserandās, commiserande, commiserandīs, commiserandōrum, commiserandōs
gerundcommiserandī, commiserandō, commiserandumsupinecommiserātum, commiserātū

com-mĭsĕror, ātus, 1,
I. v. a. dep., to commiserate, pity, to bewail (class. but rare); aliquem or aliquid: aliquem, Att. ap. Non. p. 445, 11: fortunam Graeciae, Nep. Ages. 5, 2: in commiserandā re, Auct. Her. 4. 55, 69: interitum fratris, Gell. 1, 5, 6.— *
B. Transf., of inan. objects: leo gemitus edens et murmura dolorem cruciatumque vulneris commiserantia, making it known by complaints, Gell. 5, 14, 19.—
II. In rhetoric, absol., of an orator, to excite compassion (cf. commiseratio): quid cum commiserari, conqueri coeperit, Cic. Div. in Caecil. 14, 46: cum commiserandum sit, * Quint. 11, 3, 58.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincommiseror

Latin miseror Latin commiseror From con- + miseror.

Descendants
  • Italiancommiserare
  • Spanishconmiserar
  • Englishcommiserate

Quick answers

What does commiseror mean in Latin?
commiseror, a verb, means “to commiserate, pity”.
What are the principal parts of commiseror?
commiseror, commiserārī, commiserātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce commiseror?
In classical Latin, [kɔmˈmɪ.sɛ.rɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [komˈmiː.s̬e.ror].
Where does commiseror come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin commiseror.