verbfirst conjugation
commendō
commendō (present infinitive commendāre, perfect active commendāvī, supine commendātum)
Classical[kɔmˈmɛn.doː]Ecclesiastical[komˈmɛn.do]
Meaning
- to commend, entrust to, commit
“ipse mihi Māvors ‘commendō moenia’ dīxit ‘haec tibi. tū pollēns urbe nepōtis eris.’” “Mars himself said to me, ‘I entrust these walls to you. You will be mighty in the city of your grandson.’” (The poetic voice is that of Juno (mythology); “Mavors” is an ancient form of the name of Juno’s son, Mars (mythology); Juno’s grandson is Romulus.)
8 CE, Ovidius, Fasti 6.53–54 - to recommend
Latīnē defined in Latin in our graded readers
fideī alterīus trādōcommendō -āre — in IVLIANVS II: Imperium, ch. 2
rem cāram crēdō servandamcommendō -āre — in Aeneis, ch. 6
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | commendō | commendābam | commendābō | commendāvī | commendāveram | commendāverō commendārō |
| 2nd sg. | commendās | commendābās | commendābis | commendāvistī commendāstī | commendāverās commendārās | commendāveris |
| 3rd sg. | commendat | commendābat | commendābit | commendāvit | commendāverat commendārat | commendāverit commendārit |
| 1st pl. | commendāmus | commendābāmus | commendābimus | commendāvimus | commendāverāmus | commendāverimus commendārimus |
| 2nd pl. | commendātis | commendābātis | commendābitis | commendāvistis commendāstis | commendāverātis commendārātis | commendāveritis commendāritis |
| 3rd pl. | commendant | commendābant | commendābunt | commendāvērunt commendāvēre, commendārunt | commendāverant commendārant | commendāverint commendārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | commendem | commendārem | commendāverim commendārim | commendāvissem commendāssem |
| 2nd sg. | commendēs | commendārēs | commendāverīs | commendāvissēs commendāssēs |
| 3rd sg. | commendet | commendāret | commendāverit commendārit | commendāvisset commendāsset |
| 1st pl. | commendēmus | commendārēmus | commendāverīmus commendārīmus | commendāvissēmus commendāssēmus |
| 2nd pl. | commendētis | commendārētis | commendāverītis commendārītis | commendāvissētis commendāssētis |
| 3rd pl. | commendent | commendārent | commendāverint commendārint | commendāvissent commendāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | commendor | commendābar | commendābor |
| 2nd sg. | commendāris commendāre | commendābāris commendābāre | commendāberis commendābere |
| 3rd sg. | commendātur | commendābātur | commendābitur |
| 1st pl. | commendāmur | commendābāmur | commendābimur |
| 2nd pl. | commendāminī | commendābāminī | commendābiminī |
| 3rd pl. | commendantur | commendābantur | commendābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | commender | commendārer |
| 2nd sg. | commendēris commendēre | commendārēris commendārēre |
| 3rd sg. | commendētur | commendārētur |
| 1st pl. | commendēmur | commendārēmur |
| 2nd pl. | commendēminī | commendārēminī |
| 3rd pl. | commendentur | commendārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | commendā | commendāre |
| pres. 2nd pl. | commendāte | commendāminī |
| fut. 2nd sg. | commendātō | commendātor |
| fut. 3rd sg. | commendātō | commendātor |
| fut. 2nd pl. | commendātōte | — |
| fut. 3rd pl. | commendantō | commendantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | commendāre | commendārī |
| perfect infinitive | commendāvisse commendāsse | commendātum esse |
| future infinitive | commendātūrum esse | commendātum īrī |
| present participle | commendāns | — |
| perfect participle | — | commendātus commendāta, commendātā, commendātae, commendātam, commendātārum, commendātās, commendātī, commendātōrum, commendātōs |
| future participle | commendātūrus commendātūra, commendātūrā, commendātūrae, commendātūram, commendātūrārum, commendātūrās, commendātūre, commendātūrī, commendātūrīs, commendātūrō, commendātūrōrum, commendātūrōs, commendātūrum | commendandus commendanda, commendandā, commendandae, commendandam, commendandārum, commendandās, commendande, commendandīs, commendandōrum, commendandōs |
gerundcommendandī, commendandō, commendandumsupinecommendātum, commendātū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- aliquem sempiternae gloriae commendare
- to confer undying fame on, immortalise some one.
- nomen suum posteritati aliqua re commendare, propagare, prodere
- to win renown amongst posterity by some act.
- memoriam nominis sui immortalitati tradere, mandare, commendare
- to immortalise one's name.
com-mendo (conm-), āvi, ātum, 1, v. a. 1. mando,
I. to commit to one for preservation, protection, etc., to intrust to one's charge, commit to one's care, commend to.
I. Prop.
A. Lit., implying a physical delivery, to deposit with, intrust to; constr. aliquem or aliquid alicui, or absol.:
commendare nihil aliud est quam deponere, Dig. 50, 16, 186: Oratorem meum—sic enim inscripsi— Sabino tuo commendavi, Cic. Fam. 15, 20, 1: sacrum sacrove commendatum qui clepsit rapsitve parricida esto, id. Leg. 2, 9, 22; 2, 16, 40: nummos alicui, Dig. 16, 3, 24: corpus alicui loco, Paul. Sent. 1, 21, 4: CORPORA SARCOPHAGO, Inscr. Orell. 4370.—Poet.: semina sulcis, Sil. 15, 541.—With apud or ad and acc. (rare and post-class.): Demetrius duos filios apud Gnidium hospitem suum cum magno auri pondere commendaverat, Just. 35, 2, 1: cujus beneficio ad sororem Medeam est commendatus, Hyg. Fab. 3.— B. Trop.:
ego me tuae commendo et committo fidei, Ter. Eun. 5, 2, 47 (cf.: bona nostra haec tibi permitto et tuae mando fide, id. And. 1, 5, 61); so, commendare se patri in clientelam et fidem, id. Eun. 5, 8, 9; 3, 5, 29: tibi ejus omnia negotia, libertos, procuratores, familiam, Cic. Fam. 1, 3, 2: vos sum testatus, vobis me ac meos commendavi, id. Dom. 57, 145: totum me tuo amori fideique, id. Att. 3, 20, 2: tibi suos testamento liberos, id. Fin. 3, 2, 9: simul atque natum sit animal, ipsum sibi conciliari et commendari ad se conservandum, id. ib. 3, 5, 16; * Cat. 15, 1; Ov. M. 6, 495: aliquem diis, Tac. A. 4, 17; cf. id. ib. 15, 23: rempublicam patribus, id. H. 1, 90; Suet. Aug. 56.—Trop.: aliquid litteris, to commit to writing, Brut. ap. Cic. Fam. 11, 10, 2: historiam immortalitati, Cic. de Or. 2, 9, 36: nomen tuum immortalitati, id. Fam. 10, 12, 5; cf.: nomen suum posteritati, Curt. 9, 3, 5: eum sempiternae gloriae, Cic. Fam. 5, 12, 6: se fugae, Auct. B. Afr. 34.—2. Esp., of the dying, to commend children, parents, etc., to the care of others:
is, qui morti addictus esset, paucos sibi dies commendandorum suorum causā postulavisset, Cic. Off. 3, 10, 46: hi de suā salute desperantes ... parentes suos commendabant, si quos ex eo periculo fortuna servare potuisset, Caes. B. C. 2, 41: ille tibi moriens nos commendavit senex, Ter. Ad. 3, 4, 11; Prop. 4 (5), 11, 73. tibi suos testamento liberos, Cic. Fin. 3, 2, 9.—II. In gen., to commend or recommend, i. e. to procure favor for, to make agreeable, to set off with advantage, to grace (class.):
principes undique convenire et se civitatesque suas Caesari commendare coeperunt, Caes. B. G. 3, 27 fin.; Auct. B. G. 8, 50: P. Rutilii adulescentiam ad opinionem et conscientiae et juris scientiae P. Mucii commendavit domus, Cic. Off. 2, 13, 47: (vox) quae una maxime eloquentiam vel commendat vel sustinet, id. de Or. 1, 59, 252; cf.: nullā re unā magis oratorem commendari quam verborum splendore et copiā, id. Brut. 59, 216; id. Att. 13, 19, 2; Quint. 6, 1, 21: adfectus nemo historicorum commendavit magis, id. 10, 1, 101: quod me Lucanae commendet amicae, Hor. Ep. 1, 15, 21: marmora commendantur maculis aut coloribus, Plin. 36, 6, 8, § 49: compluresque tribuni militum ad Caesarem veniunt seque ei commendant, Caes. B. C. 1, 74: hoc idcirco commemoratum a te puto, uti te infimo ordini commendares, Cic. Phil. 2, 2, 3: se civibus impiis, id. ib. 5, 1, 3: cum se numeris commendat et arte, Hor. Ep. 2, 1, 261: se tonsā cute, id. ib. 1, 18, 7: his factis abunde se posteritati commendasset, Val. Max. 5, 1, ext. 2.—Hence, commendātus, a, um, P. a. A. Commended, recommended to:
quae res gloriosior? quae commendatior erit memoriae hominum sempiternae? Cic. Phil. 2, 13, 32; id. Balb. 18, 43: ceteris rebus habeas eos a me commendatissimos, id. Fam. 12, 26, 2; 2, 8, 3; 13, 10, 2; 13, 64, 1.—B. Agreeable, approved, distinguished, valued:
vultus commendatior, Petr. 110, 5: calami, Plin. 16, 36, 65, § 161: fama commendatior, id. 25, 10, 81, § 130.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
commendō (conm-) āvī, ātus, āre
com- + 1 mando, to commit for protection, intrust, confide, deposit with: Oratorem meum Sabino. — Fig., to intrust, commit, confide: me tuae fidei, T.: historiam immortalitati: vita monimentis ad memoriam commendata. — Esp., of the dying, to commend (survivors to others): parentes suos, Cs.: tibi moriens nos commendavit senex, T.: tibi suos testamento liberos.—To commend, recommend, ask favor for, make agreeable, render acceptable, grace: se Caesari, Cs.: Orestillam, S.: civem nationibus: adseculae istius a meretriculā commendati: (vinum) quod me commendet amicae, H.: te infimo ordini: se tonsā cute, H.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincommendō
Proto-Indo-European *(s)meh₂-der. Proto-Italic *manus Proto-Indo-European *dʰeh₁- Proto-Indo-European *dʰéh₁tder. Proto-Italic *-ðō Proto-Italic *manuðō Latin mandō Latin commendō From con- + mandō (“commit, intrust, enjoin”).
Elsewhere
- Catalancomandar
- Frenchcommander
- Englishcommandfrom French commander
- Englishcommendfrom French commander
- Italiancomandare
- Italiancommendare
- Occitancomandar
- Portuguesecomandar
- Portuguesecomendar
- Portugueseencomendar
Proto-Brythonic
- Bretonkemennfrom Middle Breton quemenn
- Cornishkemynna
- Welshcymynnu
- Welshcymyn