LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

commendō

commendō (present infinitive commendāre, perfect active commendāvī, supine commendātum)
Classical[kɔmˈmɛn.doː]Ecclesiastical[komˈmɛn.do]

Meaning

  1. to commend, entrust to, commit
    “ipse mihi Māvors ‘commendō moenia’ dīxit ‘haec tibi. tū pollēns urbe nepōtis eris.’” “Mars himself said to me, ‘I entrust these walls to you. You will be mighty in the city of your grandson.’” (The poetic voice is that of Juno (mythology); “Mavors” is an ancient form of the name of Juno’s son, Mars (mythology); Juno’s grandson is Romulus.)8 CE, Ovidius, Fasti 6.53–54
  2. to recommend

Latīnē defined in Latin in our graded readers

rem cāram crēdō servandam
commendō -āre — in Aeneis, ch. 6

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.commendōcommendābamcommendābōcommendāvīcommendāveramcommendāverō
commendārō
2nd sg.commendāscommendābāscommendābiscommendāvistī
commendāstī
commendāverās
commendārās
commendāveris
3rd sg.commendatcommendābatcommendābitcommendāvitcommendāverat
commendārat
commendāverit
commendārit
1st pl.commendāmuscommendābāmuscommendābimuscommendāvimuscommendāverāmuscommendāverimus
commendārimus
2nd pl.commendātiscommendābātiscommendābitiscommendāvistis
commendāstis
commendāverātis
commendārātis
commendāveritis
commendāritis
3rd pl.commendantcommendābantcommendābuntcommendāvērunt
commendāvēre, commendārunt
commendāverant
commendārant
commendāverint
commendārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.commendemcommendāremcommendāverim
commendārim
commendāvissem
commendāssem
2nd sg.commendēscommendārēscommendāverīscommendāvissēs
commendāssēs
3rd sg.commendetcommendāretcommendāverit
commendārit
commendāvisset
commendāsset
1st pl.commendēmuscommendārēmuscommendāverīmus
commendārīmus
commendāvissēmus
commendāssēmus
2nd pl.commendētiscommendārētiscommendāverītis
commendārītis
commendāvissētis
commendāssētis
3rd pl.commendentcommendārentcommendāverint
commendārint
commendāvissent
commendāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.commendorcommendābarcommendābor
2nd sg.commendāris
commendāre
commendābāris
commendābāre
commendāberis
commendābere
3rd sg.commendāturcommendābāturcommendābitur
1st pl.commendāmurcommendābāmurcommendābimur
2nd pl.commendāminīcommendābāminīcommendābiminī
3rd pl.commendanturcommendābanturcommendābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.commendercommendārer
2nd sg.commendēris
commendēre
commendārēris
commendārēre
3rd sg.commendēturcommendārētur
1st pl.commendēmurcommendārēmur
2nd pl.commendēminīcommendārēminī
3rd pl.commendenturcommendārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.commendācommendāre
pres. 2nd pl.commendātecommendāminī
fut. 2nd sg.commendātōcommendātor
fut. 3rd sg.commendātōcommendātor
fut. 2nd pl.commendātōte—
fut. 3rd pl.commendantōcommendantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecommendārecommendārī
perfect infinitivecommendāvisse
commendāsse
commendātum esse
future infinitivecommendātūrum essecommendātum īrī
present participlecommendāns—
perfect participle—commendātus
commendāta, commendātā, commendātae, commendātam, commendātārum, commendātās, commendātī, commendātōrum, commendātōs
future participlecommendātūrus
commendātūra, commendātūrā, commendātūrae, commendātūram, commendātūrārum, commendātūrās, commendātūre, commendātūrī, commendātūrīs, commendātūrō, commendātūrōrum, commendātūrōs, commendātūrum
commendandus
commendanda, commendandā, commendandae, commendandam, commendandārum, commendandās, commendande, commendandīs, commendandōrum, commendandōs
gerundcommendandī, commendandō, commendandumsupinecommendātum, commendātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

aliquem sempiternae gloriae commendare
to confer undying fame on, immortalise some one.
nomen suum posteritati aliqua re commendare, propagare, prodere
to win renown amongst posterity by some act.
memoriam nominis sui immortalitati tradere, mandare, commendare
to immortalise one's name.

com-mendo (conm-), āvi, ātum, 1, v. a. 1. mando,
I. to commit to one for preservation, protection, etc., to intrust to one's charge, commit to one's care, commend to.
I. Prop.
A. Lit., implying a physical delivery, to deposit with, intrust to; constr. aliquem or aliquid alicui, or absol.: commendare nihil aliud est quam deponere, Dig. 50, 16, 186: Oratorem meum—sic enim inscripsi— Sabino tuo commendavi, Cic. Fam. 15, 20, 1: sacrum sacrove commendatum qui clepsit rapsitve parricida esto, id. Leg. 2, 9, 22; 2, 16, 40: nummos alicui, Dig. 16, 3, 24: corpus alicui loco, Paul. Sent. 1, 21, 4: CORPORA SARCOPHAGO, Inscr. Orell. 4370.—Poet.: semina sulcis, Sil. 15, 541.—With apud or ad and acc. (rare and post-class.): Demetrius duos filios apud Gnidium hospitem suum cum magno auri pondere commendaverat, Just. 35, 2, 1: cujus beneficio ad sororem Medeam est commendatus, Hyg. Fab. 3.—
B. Trop.: ego me tuae commendo et committo fidei, Ter. Eun. 5, 2, 47 (cf.: bona nostra haec tibi permitto et tuae mando fide, id. And. 1, 5, 61); so, commendare se patri in clientelam et fidem, id. Eun. 5, 8, 9; 3, 5, 29: tibi ejus omnia negotia, libertos, procuratores, familiam, Cic. Fam. 1, 3, 2: vos sum testatus, vobis me ac meos commendavi, id. Dom. 57, 145: totum me tuo amori fideique, id. Att. 3, 20, 2: tibi suos testamento liberos, id. Fin. 3, 2, 9: simul atque natum sit animal, ipsum sibi conciliari et commendari ad se conservandum, id. ib. 3, 5, 16; * Cat. 15, 1; Ov. M. 6, 495: aliquem diis, Tac. A. 4, 17; cf. id. ib. 15, 23: rempublicam patribus, id. H. 1, 90; Suet. Aug. 56.—Trop.: aliquid litteris, to commit to writing, Brut. ap. Cic. Fam. 11, 10, 2: historiam immortalitati, Cic. de Or. 2, 9, 36: nomen tuum immortalitati, id. Fam. 10, 12, 5; cf.: nomen suum posteritati, Curt. 9, 3, 5: eum sempiternae gloriae, Cic. Fam. 5, 12, 6: se fugae, Auct. B. Afr. 34.—
2. Esp., of the dying, to commend children, parents, etc., to the care of others: is, qui morti addictus esset, paucos sibi dies commendandorum suorum causā postulavisset, Cic. Off. 3, 10, 46: hi de suā salute desperantes ... parentes suos commendabant, si quos ex eo periculo fortuna servare potuisset, Caes. B. C. 2, 41: ille tibi moriens nos commendavit senex, Ter. Ad. 3, 4, 11; Prop. 4 (5), 11, 73. tibi suos testamento liberos, Cic. Fin. 3, 2, 9.—
II. In gen., to commend or recommend, i. e. to procure favor for, to make agreeable, to set off with advantage, to grace (class.): principes undique convenire et se civitatesque suas Caesari commendare coeperunt, Caes. B. G. 3, 27 fin.; Auct. B. G. 8, 50: P. Rutilii adulescentiam ad opinionem et conscientiae et juris scientiae P. Mucii commendavit domus, Cic. Off. 2, 13, 47: (vox) quae una maxime eloquentiam vel commendat vel sustinet, id. de Or. 1, 59, 252; cf.: nullā re unā magis oratorem commendari quam verborum splendore et copiā, id. Brut. 59, 216; id. Att. 13, 19, 2; Quint. 6, 1, 21: adfectus nemo historicorum commendavit magis, id. 10, 1, 101: quod me Lucanae commendet amicae, Hor. Ep. 1, 15, 21: marmora commendantur maculis aut coloribus, Plin. 36, 6, 8, § 49: compluresque tribuni militum ad Caesarem veniunt seque ei commendant, Caes. B. C. 1, 74: hoc idcirco commemoratum a te puto, uti te infimo ordini commendares, Cic. Phil. 2, 2, 3: se civibus impiis, id. ib. 5, 1, 3: cum se numeris commendat et arte, Hor. Ep. 2, 1, 261: se tonsā cute, id. ib. 1, 18, 7: his factis abunde se posteritati commendasset, Val. Max. 5, 1, ext. 2.—Hence, commendātus, a, um, P. a.
A. Commended, recommended to: quae res gloriosior? quae commendatior erit memoriae hominum sempiternae? Cic. Phil. 2, 13, 32; id. Balb. 18, 43: ceteris rebus habeas eos a me commendatissimos, id. Fam. 12, 26, 2; 2, 8, 3; 13, 10, 2; 13, 64, 1.—
B. Agreeable, approved, distinguished, valued: vultus commendatior, Petr. 110, 5: calami, Plin. 16, 36, 65, § 161: fama commendatior, id. 25, 10, 81, § 130.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincommendō

Proto-Indo-European *(s)meh₂-der. Proto-Italic *manus Proto-Indo-European *dʰeh₁- Proto-Indo-European *dʰéh₁tder. Proto-Italic *-ðō Proto-Italic *manuðō Latin mandō Latin commendō From con- + mandō (“commit, intrust, enjoin”).

Elsewhere
  • Catalancomandar
  • Frenchcommander
  • Englishcommandfrom French commander
  • Englishcommendfrom French commander
  • Italiancomandare
  • Italiancommendare
  • Occitancomandar
  • Portuguesecomandar
  • Portuguesecomendar
  • Portugueseencomendar
Proto-Brythonic
  • Bretonkemennfrom Middle Breton quemenn
  • Cornishkemynna
  • Welshcymynnu
  • Welshcymyn

Quick answers

What does commendō mean in Latin?
commendō, a verb, means “to commend, entrust to, commit; to recommend”.
What are the principal parts of commendō?
commendō, commendāre, commendāvī, commendātum (first conjugation).
How do you pronounce commendō?
In classical Latin, [kɔmˈmɛn.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [komˈmɛn.do].
Where does commendō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin commendō.