LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

collocūtiō

collocūtiō f (genitive collocūtiōnis)
Classical[kɔl.lɔˈkuː.ti.oː]Ecclesiastical[kol.loˈkut.t͡si.o]

Meaning

  1. conversation, discussion, debate
  2. conference, parley
  3. talking together

Declension

declension
formsingularplural
nominativecollocūtiōcollocūtiōnēs
genitivecollocūtiōniscollocūtiōnum
dativecollocūtiōnīcollocūtiōnibus
accusativecollocūtiōnemcollocūtiōnēs
ablativecollocūtiōnecollocūtiōnibus
vocativecollocūtiōcollocūtiōnēs

collŏcūtĭo (conl-), ōnis, f. colloquor,
I. a (familiar or private) conversation, conference (very rare): hominum, Cic. Tusc. 1, 13, 30; id. Att. 12, 1, 2: venire cum aliquo in collocutionem, Auct. Her. 1, 15, 25.—In plur.: familiarissimae cum aliquo, Cic. Phil. 11, 2, 5: in sermonibus collocutionibusque aliquid videre, id. Fam. 1, 9, 4.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincollocūtiō

Latin loquor Latin colloquor Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin collocūtiō From colloquor + -tiō.

Quick answers

What does collocūtiō mean in Latin?
collocūtiō, a noun, means “conversation, discussion, debate; conference, parley; talking together”.
What is the genitive of collocūtiō?
The genitive singular is collocūtiōnis. collocūtiō is feminine, third declension.
How do you pronounce collocūtiō?
In classical Latin, [kɔl.lɔˈkuː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [kol.loˈkut.t͡si.o].
Where does collocūtiō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin collocūtiō.