noun · femininethird declension
collocūtiō
collocūtiō f (genitive collocūtiōnis)
Classical[kɔl.lɔˈkuː.ti.oː]Ecclesiastical[kol.loˈkut.t͡si.o]
Meaning
- conversation, discussion, debate
- conference, parley
- talking together
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | collocūtiō | collocūtiōnēs |
| genitive | collocūtiōnis | collocūtiōnum |
| dative | collocūtiōnī | collocūtiōnibus |
| accusative | collocūtiōnem | collocūtiōnēs |
| ablative | collocūtiōne | collocūtiōnibus |
| vocative | collocūtiō | collocūtiōnēs |
collŏcūtĭo (conl-), ōnis, f. colloquor,
I. a (familiar or private) conversation, conference (very rare):
hominum, Cic. Tusc. 1, 13, 30; id. Att. 12, 1, 2: venire cum aliquo in collocutionem, Auct. Her. 1, 15, 25.—In plur.: familiarissimae cum aliquo, Cic. Phil. 11, 2, 5: in sermonibus collocutionibusque aliquid videre, id. Fam. 1, 9, 4.Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincollocūtiō
Latin loquor Latin colloquor Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin collocūtiō From colloquor + -tiō.