noun · femininethird declension
collātrīx
collātrīx f (genitive collātrīcis)
Classical[kɔlˈlaː.triːks]Ecclesiastical[kolˈlaː.triks]
Meaning
- Late LatinA female donor
Quòd si verò Collator, vel Collatrix habites extra Ditiones Sac. Rom. Imperii, sed intra istud habeat quaedam Beneficia conferenda, saltem quatuor: tunc ipse, vel ipsa, putà Abbas, vel Abbatissa, videtur teneri ad recipiendas Primas Preces Imperatoris ratione dictorum Beneficiorum ...
1729, Anaklet Reiffenstuel, Ius Canonicum Universum: Clara Methodo Juxta Titulos Quinque, Vol. 3, page 218:Item volo & ordino quod dictae Vicariae collatio adme spectabit quamdiu vixero in humanis, post mortem mcam primo conferat Nicolaus de Leydis, filius fratris mei Henrici de Leyden, post obitumejus fie collatrix Aleydis de Leyden ...
1733, H. Van Heussen, Historia episcopatuum foederati Belgii, page 460:
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | collātrīx | collātrīcēs |
| genitive | collātrīcis | collātrīcum |
| dative | collātrīcī | collātrīcibus |
| accusative | collātrīcem | collātrīcēs |
| ablative | collātrīce | collātrīcibus |
| vocative | collātrīx | collātrīcēs |
Origins
From cōnferō, collātum (“to bring or collect together”, verb) + -trīx f (“-ess”, agentive suffix).