adjectivethird-declension two-termination adjective
cognōminis
cognōminis (neuter cognōmine)
Classical[kɔŋˈnoː.mɪ.nɪs]Ecclesiastical[koɲˈɲɔː.mi.nis]
Meaning
- two terminationbearing the same name
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | cognōminis | cognōminis | cognōmine |
| genitive | cognōminis | cognōminis | cognōminis |
| dative | cognōminī | cognōminī | cognōminī |
| accusative | cognōminem | cognōminem | cognōmine |
| ablative | cognōminī | cognōminī | cognōminī |
| vocative | cognōminis | cognōminis | cognōmine |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | cognōminēs | cognōminēs | cognōminia |
| genitive | cognōminium | cognōminium | cognōminium |
| dative | cognōminibus | cognōminibus | cognōminibus |
| accusative | cognōminīs cognōminēs | cognōminīs cognōminēs | cognōminia |
| ablative | cognōminibus | cognōminibus | cognōminibus |
| vocative | cognōminēs | cognōminēs | cognōminia |
cognōmĭnis, e (abl. cognomine,
I. v. the foll.; cf.: bimestris, coelestis al.), adj. cognomen, like - named, of the same name (mostly poet. or in post-Aug. prose); with gen., dat., or absol.:
duae germanae meretrices cognomines, Plaut. Bacch. 1, 1, 5: cognomine Insubribus pago Haeduorum, Liv. 5, 34, 9 Weissenb. ad loc.: flumen Absarrum cum castello cognomine, Plin. 6, 4, 4, § 12: mox Asiacae cognomines flumini, id. 4, 12, 26, § 82: eorum, id. 6, 2, 2, § 5; Suet. Vit. 2: gaudet cognomine terrā, Verg. A. 6, 383 Forbig. ad loc. (Rib. terrae); Suet. Fragm. ap. Serv. ad Verg. A. 6, 383: cognominem patriae suae Salamina constituit, Vell. 1, 1, 1: sibi, Suet. Oth. 1.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
(cōgnōminis e), only abl sing., cognomine, adj.
cognomen, like-named, of the same name: cognomine Insubribus pago, bearing the same name, L.: gaudet cognomine terrā, V.
Origins
From con- + nōmen (“name”) + -is.
In English words that came into English from cognōminis
- cognominalcognōminis