verbfirst conjugation
coartō
coartō (present infinitive coartāre, perfect active coartāvī, supine coartātum)
Classical[koˈar.toː]Ecclesiastical[koˈar.to]
Meaning
- to press together, compress, contract, confine
- figurativelyto abridge, shorten (of time)
- figurativelyto abridge, compress (of discourse)
- figurativelyto compel, constrain
Latīnē defined in Latin in our graded readers
in angustum premōcoartō -āre — in IVLIANVS II: Imperium, ch. 6
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | coartō | coartābam | coartābō | coartāvī | coartāveram | coartāverō coartārō |
| 2nd sg. | coartās | coartābās | coartābis | coartāvistī coartāstī | coartāverās coartārās | coartāveris |
| 3rd sg. | coartat | coartābat | coartābit | coartāvit | coartāverat coartārat | coartāverit coartārit |
| 1st pl. | coartāmus | coartābāmus | coartābimus | coartāvimus | coartāverāmus | coartāverimus coartārimus |
| 2nd pl. | coartātis | coartābātis | coartābitis | coartāvistis coartāstis | coartāverātis coartārātis | coartāveritis coartāritis |
| 3rd pl. | coartant | coartābant | coartābunt | coartāvērunt coartāvēre, coartārunt | coartāverant coartārant | coartāverint coartārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | coartem | coartārem | coartāverim coartārim | coartāvissem coartāssem |
| 2nd sg. | coartēs | coartārēs | coartāverīs | coartāvissēs coartāssēs |
| 3rd sg. | coartet | coartāret | coartāverit coartārit | coartāvisset coartāsset |
| 1st pl. | coartēmus | coartārēmus | coartāverīmus coartārīmus | coartāvissēmus coartāssēmus |
| 2nd pl. | coartētis | coartārētis | coartāverītis coartārītis | coartāvissētis coartāssētis |
| 3rd pl. | coartent | coartārent | coartāverint coartārint | coartāvissent coartāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | coartor | coartābar | coartābor |
| 2nd sg. | coartāris coartāre | coartābāris coartābāre | coartāberis coartābere |
| 3rd sg. | coartātur | coartābātur | coartābitur |
| 1st pl. | coartāmur | coartābāmur | coartābimur |
| 2nd pl. | coartāminī | coartābāminī | coartābiminī |
| 3rd pl. | coartantur | coartābantur | coartābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | coarter | coartārer |
| 2nd sg. | coartēris coartēre | coartārēris coartārēre |
| 3rd sg. | coartētur | coartārētur |
| 1st pl. | coartēmur | coartārēmur |
| 2nd pl. | coartēminī | coartārēminī |
| 3rd pl. | coartentur | coartārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | coartā | coartāre |
| pres. 2nd pl. | coartāte | coartāminī |
| fut. 2nd sg. | coartātō | coartātor |
| fut. 3rd sg. | coartātō | coartātor |
| fut. 2nd pl. | coartātōte | — |
| fut. 3rd pl. | coartantō | coartantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | coartāre | coartārī |
| perfect infinitive | coartāvisse coartāsse | coartātum esse |
| future infinitive | coartātūrum esse | coartātum īrī |
| present participle | coartāns | — |
| perfect participle | — | coartātus |
| future participle | coartātūrus coartātūra, coartātūrā, coartātūrae, coartātūram, coartātūrārum, coartātūrās, coartātūre, coartātūrī, coartātūrīs, coartātūrō, coartātūrōrum, coartātūrōs, coartātūrum | coartandus coartanda, coartandā, coartandae, coartandam, coartandārum, coartandās, coartande, coartandīs, coartandōrum, coartandōs |
gerundcoartandī, coartandō, coartandumsupinecoartātum, coartātū
cŏ-arto (cŏarcto), āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to press together, compress, contract, confine (opp. laxo, dilato, etc.; class.).
I. Prop.:
faenum in struem, Col. 2, 19, 2; 8, 7, 2: alveum Tiberis (opp. laxo), Suet. Aug. 30: angustae fauces coartant iter, Liv. 28, 5, 8; so id. 33, 6, 7: viam, Dig. 43, 8, 2: forum, Tac. Or. 39; Front. Aquaed. 35: os et fauces sudario, to strangle one's self, Val. Max. 9, 12, 7 al.: Gnaeus in oppidis coartatus, Cic. Att. 7, 10 med.: in terra, Vulg. Exod. 14, 3.—II. Trop.
A. Of time, to abridge, shorten:
tempus sponsas habendi, Suet. Aug. 34 fin.: consulatus aliorum, Tac. H. 2, 71: nox coartat iter, Ov. F. 5, 546: tempus potestatis censoriae, Val. Max. 4, 1, 3.—B. Of discourse, to abridge, compress:
ut Crassus haec quae coartavit et peranguste refersit in oratione suā, dilatet nobis atque explicet, Cic. de Or. 1, 35, 163; cf.: plura in unum librum, Plin. Ep. 1, 20, 8.—C. ( = cogo.) To compel, constrain: aliquem ad solutionem debiti, Cod. Th. 2, 29, 2; Dig. 18, 1, 57; cf.:
coarctor e duobus, pressed, urged, Vulg. Phil. 1, 23.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
coartō (-arctō) āvī, ātus, āre
com- + arto, to press together, compress, contract, confine: angustae fauces coartant iter, L.: in oppidis coartatus. —Fig., to abridge, shorten: consulatum, Ta.: iter, O.—Of discourse, to abridge, compress: haec.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincoartō
Latin artus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin artō Latin coartō From con- (“being or bringing together, co-”) + artō (“to draw or press close together”).
Descendants
- Catalancoartar
- Italiancoartare
- Portuguesecoartar
- Spanishcoartar
- Galiciancoartar
In English words that came into English from coartō
- coarctationcoarctātiō
- coarctatecoarctātus