LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

coartō

coartō (present infinitive coartāre, perfect active coartāvī, supine coartātum)
Classical[koˈar.toː]Ecclesiastical[koˈar.to]

Meaning

  1. to press together, compress, contract, confine
  2. figurativelyto abridge, shorten (of time)
  3. figurativelyto abridge, compress (of discourse)
  4. figurativelyto compel, constrain

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.coartōcoartābamcoartābōcoartāvīcoartāveramcoartāverō
coartārō
2nd sg.coartāscoartābāscoartābiscoartāvistī
coartāstī
coartāverās
coartārās
coartāveris
3rd sg.coartatcoartābatcoartābitcoartāvitcoartāverat
coartārat
coartāverit
coartārit
1st pl.coartāmuscoartābāmuscoartābimuscoartāvimuscoartāverāmuscoartāverimus
coartārimus
2nd pl.coartātiscoartābātiscoartābitiscoartāvistis
coartāstis
coartāverātis
coartārātis
coartāveritis
coartāritis
3rd pl.coartantcoartābantcoartābuntcoartāvērunt
coartāvēre, coartārunt
coartāverant
coartārant
coartāverint
coartārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.coartemcoartāremcoartāverim
coartārim
coartāvissem
coartāssem
2nd sg.coartēscoartārēscoartāverīscoartāvissēs
coartāssēs
3rd sg.coartetcoartāretcoartāverit
coartārit
coartāvisset
coartāsset
1st pl.coartēmuscoartārēmuscoartāverīmus
coartārīmus
coartāvissēmus
coartāssēmus
2nd pl.coartētiscoartārētiscoartāverītis
coartārītis
coartāvissētis
coartāssētis
3rd pl.coartentcoartārentcoartāverint
coartārint
coartāvissent
coartāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.coartorcoartābarcoartābor
2nd sg.coartāris
coartāre
coartābāris
coartābāre
coartāberis
coartābere
3rd sg.coartāturcoartābāturcoartābitur
1st pl.coartāmurcoartābāmurcoartābimur
2nd pl.coartāminīcoartābāminīcoartābiminī
3rd pl.coartanturcoartābanturcoartābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.coartercoartārer
2nd sg.coartēris
coartēre
coartārēris
coartārēre
3rd sg.coartēturcoartārētur
1st pl.coartēmurcoartārēmur
2nd pl.coartēminīcoartārēminī
3rd pl.coartenturcoartārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.coartācoartāre
pres. 2nd pl.coartātecoartāminī
fut. 2nd sg.coartātōcoartātor
fut. 3rd sg.coartātōcoartātor
fut. 2nd pl.coartātōte—
fut. 3rd pl.coartantōcoartantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecoartārecoartārī
perfect infinitivecoartāvisse
coartāsse
coartātum esse
future infinitivecoartātūrum essecoartātum īrī
present participlecoartāns—
perfect participle—coartātus
future participlecoartātūrus
coartātūra, coartātūrā, coartātūrae, coartātūram, coartātūrārum, coartātūrās, coartātūre, coartātūrī, coartātūrīs, coartātūrō, coartātūrōrum, coartātūrōs, coartātūrum
coartandus
coartanda, coartandā, coartandae, coartandam, coartandārum, coartandās, coartande, coartandīs, coartandōrum, coartandōs
gerundcoartandī, coartandō, coartandumsupinecoartātum, coartātū

cŏ-arto (cŏarcto), āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to press together, compress, contract, confine (opp. laxo, dilato, etc.; class.).
I. Prop.: faenum in struem, Col. 2, 19, 2; 8, 7, 2: alveum Tiberis (opp. laxo), Suet. Aug. 30: angustae fauces coartant iter, Liv. 28, 5, 8; so id. 33, 6, 7: viam, Dig. 43, 8, 2: forum, Tac. Or. 39; Front. Aquaed. 35: os et fauces sudario, to strangle one's self, Val. Max. 9, 12, 7 al.: Gnaeus in oppidis coartatus, Cic. Att. 7, 10 med.: in terra, Vulg. Exod. 14, 3.—
II. Trop.
A. Of time, to abridge, shorten: tempus sponsas habendi, Suet. Aug. 34 fin.: consulatus aliorum, Tac. H. 2, 71: nox coartat iter, Ov. F. 5, 546: tempus potestatis censoriae, Val. Max. 4, 1, 3.—
B. Of discourse, to abridge, compress: ut Crassus haec quae coartavit et peranguste refersit in oratione suā, dilatet nobis atque explicet, Cic. de Or. 1, 35, 163; cf.: plura in unum librum, Plin. Ep. 1, 20, 8.—
C. ( = cogo.) To compel, constrain: aliquem ad solutionem debiti, Cod. Th. 2, 29, 2; Dig. 18, 1, 57; cf.: coarctor e duobus, pressed, urged, Vulg. Phil. 1, 23.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincoartō

Latin artus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin artō Latin coartō From con- (“being or bringing together, co-”) + artō (“to draw or press close together”).

Descendants
  • Catalancoartar
  • Italiancoartare
  • Portuguesecoartar
  • Spanishcoartar
  • Galiciancoartar

In English words that came into English from coartō

  • coarctationcoarctātiō
  • coarctatecoarctātus

Quick answers

What does coartō mean in Latin?
coartō, a verb, means “to press together, compress, contract, confine; to abridge, shorten (of time); to abridge, compress (of discourse)”.
What are the principal parts of coartō?
coartō, coartāre, coartāvī, coartātum (first conjugation).
How do you pronounce coartō?
In classical Latin, [koˈar.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [koˈar.to].
Where does coartō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin coartō.