verbfirst conjugation
coagmentō
coagmentō (present infinitive coagmentāre, perfect active coagmentāvī, supine coagmentātum)
Classical[ko.aɡˈmɛn.toː]Ecclesiastical[ko.aɡˈmɛn.to]
Meaning
- transitiveto join or connect
- transitiveto fit or fasten together
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | coagmentō | coagmentābam | coagmentābō | coagmentāvī | coagmentāveram | coagmentāverō coagmentārō |
| 2nd sg. | coagmentās | coagmentābās | coagmentābis | coagmentāvistī coagmentāstī | coagmentāverās coagmentārās | coagmentāveris |
| 3rd sg. | coagmentat | coagmentābat | coagmentābit | coagmentāvit | coagmentāverat coagmentārat | coagmentāverit coagmentārit |
| 1st pl. | coagmentāmus | coagmentābāmus | coagmentābimus | coagmentāvimus | coagmentāverāmus | coagmentāverimus coagmentārimus |
| 2nd pl. | coagmentātis | coagmentābātis | coagmentābitis | coagmentāvistis coagmentāstis | coagmentāverātis coagmentārātis | coagmentāveritis coagmentāritis |
| 3rd pl. | coagmentant | coagmentābant | coagmentābunt | coagmentāvērunt coagmentāvēre, coagmentārunt | coagmentāverant coagmentārant | coagmentāverint coagmentārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | coagmentem | coagmentārem | coagmentāverim coagmentārim | coagmentāvissem coagmentāssem |
| 2nd sg. | coagmentēs | coagmentārēs | coagmentāverīs | coagmentāvissēs coagmentāssēs |
| 3rd sg. | coagmentet | coagmentāret | coagmentāverit coagmentārit | coagmentāvisset coagmentāsset |
| 1st pl. | coagmentēmus | coagmentārēmus | coagmentāverīmus coagmentārīmus | coagmentāvissēmus coagmentāssēmus |
| 2nd pl. | coagmentētis | coagmentārētis | coagmentāverītis coagmentārītis | coagmentāvissētis coagmentāssētis |
| 3rd pl. | coagmentent | coagmentārent | coagmentāverint coagmentārint | coagmentāvissent coagmentāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | coagmentor | coagmentābar | coagmentābor |
| 2nd sg. | coagmentāris coagmentāre | coagmentābāris coagmentābāre | coagmentāberis coagmentābere |
| 3rd sg. | coagmentātur | coagmentābātur | coagmentābitur |
| 1st pl. | coagmentāmur | coagmentābāmur | coagmentābimur |
| 2nd pl. | coagmentāminī | coagmentābāminī | coagmentābiminī |
| 3rd pl. | coagmentantur | coagmentābantur | coagmentābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | coagmenter | coagmentārer |
| 2nd sg. | coagmentēris coagmentēre | coagmentārēris coagmentārēre |
| 3rd sg. | coagmentētur | coagmentārētur |
| 1st pl. | coagmentēmur | coagmentārēmur |
| 2nd pl. | coagmentēminī | coagmentārēminī |
| 3rd pl. | coagmententur | coagmentārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | coagmentā | coagmentāre |
| pres. 2nd pl. | coagmentāte | coagmentāminī |
| fut. 2nd sg. | coagmentātō | coagmentātor |
| fut. 3rd sg. | coagmentātō | coagmentātor |
| fut. 2nd pl. | coagmentātōte | — |
| fut. 3rd pl. | coagmentantō | coagmentantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | coagmentāre | coagmentārī |
| perfect infinitive | coagmentāvisse coagmentāsse | coagmentātum esse |
| future infinitive | coagmentātūrum esse | coagmentātum īrī |
| present participle | coagmentāns | — |
| perfect participle | — | coagmentātus coagmentāta, coagmentātā, coagmentātae, coagmentātam, coagmentātārum, coagmentātās, coagmentātī, coagmentātōrum, coagmentātōs |
| future participle | coagmentātūrus coagmentātūra, coagmentātūrā, coagmentātūrae, coagmentātūram, coagmentātūrārum, coagmentātūrās, coagmentātūre, coagmentātūrī, coagmentātūrīs, coagmentātūrō, coagmentātūrōrum, coagmentātūrōs, coagmentātūrum | coagmentandus coagmentanda, coagmentandā, coagmentandae, coagmentandam, coagmentandārum, coagmentandās, coagmentande, coagmentandīs, coagmentandōrum, coagmentandōs |
gerundcoagmentandī, coagmentandō, coagmentandumsupinecoagmentātum, coagmentātū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- rem dissolutam conglutinare, coagmentare
- to reunite disconnected elements.
cŏagmento, āvi, ātum, 1, v. a. coagmentum, t. t.,
I. to join, stick, glue, cement, etc., together, to connect (in good prose; most freq. in Cic.).
I. Prop.:
opus ipsa suum eadem, quae coagmentavit, naturā dissolvit, Cic. Sen. 20, 72: nihil concretum, nihil copulatum, nihil coagmentatum, id. Tusc. 1, 29, 71; cf. id. Fin. 3, 22, 74: tubulum, Vitr. 8, 7: ancones, id. 8, 6: fissuram, Col. 4, 29, 8: allium nucleis, Plin. 19, 6, 34, § 111; Curt. 4, 7, 23.—II. Trop. (only in Cic. and Quint.; in the former rare and mostly with quasi or quodammodo); with quasi:
verba compone et quasi coagmenta, Cic. Brut. 17, 68; so id. Or. 23, 77.—With quodammodo, Cic. de Or. 3, 43, 171; cf. without the same, Quint. 8, 6, 63; 12, 10, 77: pacem, to make, conclude, Cic. Phil. 7, 8, 21.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
coāgmentō āvī, ātus, āre
coagmentum, to join, cement together, connect: trabes, Cs.: opus suum (natura).—Fig., to connect: verba: (verborum) concursus coagmentatus: pacem, to conclude.
Origins
From coagmentum + -ō, from cōgō (“to collect, assemble; compel, encourage”).
In English words that came into English from coagmentō
- coagmentcoagmentare