noun · femininethird declension
coagmentātiō
coagmentātiō f (genitive coagmentātiōnis)
Classical[ko.aɡ.mɛnˈtaː.ti.oː]Ecclesiastical[ko.aɡ.menˈtat.t͡si.o]
Meaning
- combination, connection, union
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | coagmentātiō | coagmentātiōnēs |
| genitive | coagmentātiōnis | coagmentātiōnum |
| dative | coagmentātiōnī | coagmentātiōnibus |
| accusative | coagmentātiōnem | coagmentātiōnēs |
| ablative | coagmentātiōne | coagmentātiōnibus |
| vocative | coagmentātiō | coagmentātiōnēs |
cŏagmentātĭo, ōnis, f. coagmento,
I. a joining or connecting together; a connection, combination, union (several times in Cic.;
elsewh. rare): corporis, Cic. Univ. 5 fin.: non dissolubilis, id. N. D. 1, 8, 20: naturae, id. ib. 2, 46, 119.—Plur., Vitr. 2, 9, 11; Plin. 36, 22, 51, § 172.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
coāgmentātiō ōnis, f
coagmento, a joining, connection, union: corporis: non dissolubilis.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin coagmentātiō From coagmentō (“to join, connect”) + -tiō.