noun · masculinefourth declension
coāctus1
coāctus m (genitive coāctūs)
Classical[koˈaːk.tʊs]Ecclesiastical[koˈak.tus]
Meaning
- compulsion
- coercion
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | coāctus | coāctūs |
| genitive | coāctūs | coāctuum |
| dative | coāctuī | coāctibus |
| accusative | coāctum | coāctūs |
| ablative | coāctū | coāctibus |
| vocative | coāctus | coāctūs |
cŏactus, ūs, m. cogo,
I. a forcing, constraint, compulsion (rare and only in abl. sing.): alterius magno coactu, * Lucr. 2, 273:
coactu atque efflagitatu meo, Cic. Verr. 2, 5, 29, § 75; 2, 2, 13, § 34: civitatis, Caes. B. G. 5, 27.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
coāctus
P. of cogo.
(coāctus ūs), m
cogo, compulsion, constraint (only abl sing.): coactu istius, under compulsion from him: civitatis, Cs.: meo.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincoāctus
Proto-Indo-European *h₂eǵ- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *h₂éǵeti Proto-Italic *agō Latin agō Latin cōgō Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin coāctus From cōgō + -tus (forming action nouns).