verbfirst conjugation
clāmitō
clāmitō (present infinitive clāmitāre, perfect active clāmitāvī, supine clāmitātum)
Classical[ˈkɫaː.mɪ.toː]Ecclesiastical[ˈklaː.mi.to]
Meaning
- to yell, cry aloud, bawl, vociferate
- to clamour
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | clāmitō | clāmitābam | clāmitābō | clāmitāvī | clāmitāveram | clāmitāverō clāmitārō |
| 2nd sg. | clāmitās | clāmitābās | clāmitābis | clāmitāvistī clāmitāstī | clāmitāverās clāmitārās | clāmitāveris |
| 3rd sg. | clāmitat | clāmitābat | clāmitābit | clāmitāvit | clāmitāverat clāmitārat | clāmitāverit clāmitārit |
| 1st pl. | clāmitāmus | clāmitābāmus | clāmitābimus | clāmitāvimus | clāmitāverāmus | clāmitāverimus clāmitārimus |
| 2nd pl. | clāmitātis | clāmitābātis | clāmitābitis | clāmitāvistis clāmitāstis | clāmitāverātis clāmitārātis | clāmitāveritis clāmitāritis |
| 3rd pl. | clāmitant | clāmitābant | clāmitābunt | clāmitāvērunt clāmitāvēre, clāmitārunt | clāmitāverant clāmitārant | clāmitāverint clāmitārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | clāmitem | clāmitārem | clāmitāverim clāmitārim | clāmitāvissem clāmitāssem |
| 2nd sg. | clāmitēs | clāmitārēs | clāmitāverīs | clāmitāvissēs clāmitāssēs |
| 3rd sg. | clāmitet | clāmitāret | clāmitāverit clāmitārit | clāmitāvisset clāmitāsset |
| 1st pl. | clāmitēmus | clāmitārēmus | clāmitāverīmus clāmitārīmus | clāmitāvissēmus clāmitāssēmus |
| 2nd pl. | clāmitētis | clāmitārētis | clāmitāverītis clāmitārītis | clāmitāvissētis clāmitāssētis |
| 3rd pl. | clāmitent | clāmitārent | clāmitāverint clāmitārint | clāmitāvissent clāmitāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | clāmitor | clāmitābar | clāmitābor |
| 2nd sg. | clāmitāris clāmitāre | clāmitābāris clāmitābāre | clāmitāberis clāmitābere |
| 3rd sg. | clāmitātur | clāmitābātur | clāmitābitur |
| 1st pl. | clāmitāmur | clāmitābāmur | clāmitābimur |
| 2nd pl. | clāmitāminī | clāmitābāminī | clāmitābiminī |
| 3rd pl. | clāmitantur | clāmitābantur | clāmitābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | clāmiter | clāmitārer |
| 2nd sg. | clāmitēris clāmitēre | clāmitārēris clāmitārēre |
| 3rd sg. | clāmitētur | clāmitārētur |
| 1st pl. | clāmitēmur | clāmitārēmur |
| 2nd pl. | clāmitēminī | clāmitārēminī |
| 3rd pl. | clāmitentur | clāmitārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | clāmitā | clāmitāre |
| pres. 2nd pl. | clāmitāte | clāmitāminī |
| fut. 2nd sg. | clāmitātō | clāmitātor |
| fut. 3rd sg. | clāmitātō | clāmitātor |
| fut. 2nd pl. | clāmitātōte | — |
| fut. 3rd pl. | clāmitantō | clāmitantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | clāmitāre | clāmitārī |
| perfect infinitive | clāmitāvisse clāmitāsse | clāmitātum esse |
| future infinitive | clāmitātūrum esse | clāmitātum īrī |
| present participle | clāmitāns clāmitante, clāmitantem, clāmitantēs, clāmitantī, clāmitantia, clāmitantibus, clāmitantis, clāmitantīs, clāmitantium | — |
| perfect participle | — | clāmitātus clāmitāta, clāmitātā, clāmitātae, clāmitātam, clāmitātārum, clāmitātās, clāmitātī, clāmitātōrum, clāmitātōs |
| future participle | clāmitātūrus clāmitātūra, clāmitātūrā, clāmitātūrae, clāmitātūram, clāmitātūrārum, clāmitātūrās, clāmitātūre, clāmitātūrī, clāmitātūrīs, clāmitātūrō, clāmitātūrōrum, clāmitātūrōs, clāmitātūrum | clāmitandus clāmitanda, clāmitandā, clāmitandae, clāmitandam, clāmitandārum, clāmitandās, clāmitande, clāmitandīs, clāmitandōrum, clāmitandōs |
gerundclāmitandī, clāmitandō, clāmitandumsupineclāmitātum, clāmitātū
clāmĭto, āvi, ātum (
I. part. pres. nom. plur. clamitantis, Varr. ap. Non. p. 356), 1, v. freq. n. and a. [clamo], to cry out violently or aloud, to bawl out, vociferate (class., esp. freq. since the Aug. per.; in Cic. only twice; not in Quint.; usu. of human beings).
I. Neutr. (rare):
ut illi clamitant, Cic. Caecin. 3, 9; of a bird: ipsum (passerem) accipiter ... vano clamitantem interficit, Phaedr. 1, 9, 7.—II. Act.
A. With the words or thoughts uttered as object.
1. With direct citation:
Chremes clamitans: Indignum facinus, Ter. And. 1, 1, 117: atque clamitas, Laterensis: quo usque ista dicis? Cic. Planc. 31, 75: quidam caricas vendens Cauneas clamitabat, id. Div. 2, 40, 84: Volero, clamitans provoco, Liv. 2, 55, 7: ad arma, et: pro vestram fidem, cives, clamitans, id. 9, 24, 9; 27, 48, 12; Suet. Aug. 40; Tac. A. 1, 18.—2. With acc. and inf.:
clamitabat falsa esse illa, quae, etc., Cic. Tusc. 2, 25, 60: saepe clamitans, liberum se... esse, Caes. B. G. 5, 7; Cael. ap. Cic. Fam. 8, 12, 2: clamitare coepit... ad Philotam decurrisse, Curt. 6, 7, 27; 9, 8, 7; 10, 7, 10: clamitans non corporis esse sed loci morbum, Sen. Ep. 104, 1; Suet. Calig. 58; Tac. A. 12, 7; 12, 35; id. H. 2, 29; cf. id. ib. 3, 10.—Pass. impers.: multisque sciscitantibus cuinam eam ferrent... Thalassio ferri clamitatum, Liv. 1, 9, 12.— 3. With subj.:
Messalina clamitabat... audiret Octaviae matrem, Tac. A. 11, 34: Mnester clamitans aspiceret verberum notas, id. ib. 11, 36; 16, 10.—4. With acc.:
quid clamitas? Ter. And. 4, 4, 28: haec Volscio clamitante, Liv. 3, 13, 3: quorum clamitant nomina, Plin. Ep. 9, 6, 2: saeva et detestanda alicui, to imprecate, Tac. A. 3, 23.—5. With ut or ne:
Acerronia... dum se Agrippinam esse utque subveniretur matri principis clamitat, conficitur, Tac. A. 14, 5; cf.: neve consulatus sui collegam dederet liberto... clamitabat, id. ib. 16, 10.—B. With personal obj.:
clamitant me ut revortar, call on me, Plaut. Ps. 5, 1, 30 Lorenz (Fleck. inclamitant): clamitent Ne sycophantam, call, Ter. And. 4, 5, 20: clamitans eum modo consulem modo dictatorem, Ascon. p. 34, 13 Bait.: plausores, Augustianos militesque se triumphi ejus clamitantes, Suet. Ner. 25. —C. Trop., of things, to proclaim, reveal, betray:
nonne ipsum caput et supercilia illa penitus abrasa olere malitiam et clamitare calliditatem videntur? Cic. Rosc. Am. 7, 20.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
clāmitō āvī, ātus, āre, freq.
clamo, to cry aloud, bawl, vociferate: (passer) vano clamitans, Ph.: quid clamitas? T.: haec, L.: Me sycophantam, call, T.: clamitans, ‘Indignum facinus,’ T.: clamitas: ‘quo usque ista dicis?’: ‘ad arma,’ clamitans, L.: falsa esse illa: liberum se ... esse, Cs.: clamitabat audiret matrem, Ta.—Pass impers.: ‘Thalassio ferri’ clamitatum, L.—Fig., to proclaim, reveal, betray: supercilia clamitare calliditatem videntur.
Origins
Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin -itō Latin clāmitō From clāmō + -itō.