verbthird conjugation, no perfect or supine stems
circumvertō
circumvertō (present infinitive circumvertere)
Classical[kɪr.kʊmˈwɛr.toː]Ecclesiastical[t͡ʃir.kumˈvɛr.to]
Meaning
- transitiveto turn around, revolve on
Conjugation conjugation 3 perfect
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | circumvertō | circumvertēbam | circumvertam | — | — | — |
| 2nd sg. | circumvertis | circumvertēbās | circumvertēs | — | — | — |
| 3rd sg. | circumvertit | circumvertēbat | circumvertet | — | — | — |
| 1st pl. | circumvertimus | circumvertēbāmus | circumvertēmus | — | — | — |
| 2nd pl. | circumvertitis | circumvertēbātis | circumvertētis | — | — | — |
| 3rd pl. | circumvertunt | circumvertēbant | circumvertent | — | — | — |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | circumvertam | circumverterem | — | — |
| 2nd sg. | circumvertās | circumverterēs | — | — |
| 3rd sg. | circumvertat | circumverteret | — | — |
| 1st pl. | circumvertāmus | circumverterēmus | — | — |
| 2nd pl. | circumvertātis | circumverterētis | — | — |
| 3rd pl. | circumvertant | circumverterent | — | — |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | circumvertor | circumvertēbar | circumvertar |
| 2nd sg. | circumverteris circumvertere | circumvertēbāris circumvertēbāre | circumvertēris circumvertēre |
| 3rd sg. | circumvertitur | circumvertēbātur | circumvertētur |
| 1st pl. | circumvertimur | circumvertēbāmur | circumvertēmur |
| 2nd pl. | circumvertiminī | circumvertēbāminī | circumvertēminī |
| 3rd pl. | circumvertuntur | circumvertēbantur | circumvertentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | circumvertar | circumverterer |
| 2nd sg. | circumvertāris circumvertāre | circumverterēris circumverterēre |
| 3rd sg. | circumvertātur | circumverterētur |
| 1st pl. | circumvertāmur | circumverterēmur |
| 2nd pl. | circumvertāminī | circumverterēminī |
| 3rd pl. | circumvertantur | circumverterentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | circumverte | circumvertere |
| pres. 2nd pl. | circumvertite | circumvertiminī |
| fut. 2nd sg. | circumvertitō | circumvertitor |
| fut. 3rd sg. | circumvertitō | circumvertitor |
| fut. 2nd pl. | circumvertitōte | — |
| fut. 3rd pl. | circumvertuntō | circumvertuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | circumvertere | circumvertī |
| present participle | circumvertēns | — |
| future participle | — | circumvertendus circumvertundus |
gerundcircumvertendī, circumvertendō, circumvertendum
circum-verto or circum verto (-vorto), ĕre, v. a.,
I. to turn around (rare;
not in Cic.): citius quam rotula circumvortitur, Plaut. Pers. 3, 3, 39; cf.: rota circumvertitur axem, turns or is turned around on its axis, Ov. M. 15, 522 (Merkel, circumvolvitur): ubi circumvortor, cado, turn myself around, Plaut. Ps. 5, 1, 32; cf.: circumvertens se, turning one's self to the right side, * Suet. Vit. 2; v. the commentt. in h. l.: mancipium, to declare free, Quint. Decl. 342; v. circumago, I. B. (in Plaut. Ps. 1, 5, 127, perh. a false reading for intervortant, which Fleck. adopts; cf. Lorenz ad loc.).Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
circum-vertō —, —, ere,
to turn around, revolve on: rota circumvertitur axem, O.
Origins
Ancient Greek κίρκος (kírkos)bor. Latin circus Latin circum Latin circum- Proto-Indo-European *wert- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *-etor Proto-Indo-European *wértetor Proto-Italic *wertō Latin vertō Latin circumvertō From circum- + vertō (“to turn”).
In English words that came into English from circumvertō
- circumvertcircumvertō