LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, no supine stem

circumstō

circumstō (present infinitive circumstāre, perfect active circumstetī)
Classical[kɪrˈkũː.stoː]Ecclesiastical[t͡ʃirˈkum.sto]

Meaning

  1. to stand around, to surround or encircle, to occupy, to take possession of
  2. figurativelyto encompass, to beset, to occupy, to take, to take possession of, to overcome
    At mē tum prīmum saevus circumstetit horror / Obstipuī….“But then, [for] the first [time], savage horror overcame me: I was astounded….” (Aeneas is literally surrounded by death and destruction and figuratively begins to feel overwhelmed by concerns for the fate of his own family.)29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 2.559–560

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.circumstōcircumstābamcircumstābōcircumstetīcircumsteteramcircumsteterō
2nd sg.circumstāscircumstābāscircumstābiscircumstetistīcircumsteterāscircumsteteris
3rd sg.circumstatcircumstābatcircumstābitcircumstetitcircumsteteratcircumsteterit
1st pl.circumstāmuscircumstābāmuscircumstābimuscircumstetimuscircumsteterāmuscircumsteterimus
2nd pl.circumstātiscircumstābātiscircumstābitiscircumstetistiscircumsteterātiscircumsteteritis
3rd pl.circumstantcircumstābantcircumstābuntcircumstetērunt
circumstetēre
circumsteterantcircumsteterint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.circumstemcircumstāremcircumsteterimcircumstetissem
2nd sg.circumstēscircumstārēscircumsteterīscircumstetissēs
3rd sg.circumstetcircumstāretcircumsteteritcircumstetisset
1st pl.circumstēmuscircumstārēmuscircumsteterīmuscircumstetissēmus
2nd pl.circumstētiscircumstārētiscircumsteterītiscircumstetissētis
3rd pl.circumstentcircumstārentcircumsteterintcircumstetissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.circumstorcircumstābarcircumstābor
2nd sg.circumstāris
circumstāre
circumstābāris
circumstābāre
circumstāberis
circumstābere
3rd sg.circumstāturcircumstābāturcircumstābitur
1st pl.circumstāmurcircumstābāmurcircumstābimur
2nd pl.circumstāminīcircumstābāminīcircumstābiminī
3rd pl.circumstanturcircumstābanturcircumstābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.circumstercircumstārer
2nd sg.circumstēris
circumstēre
circumstārēris
circumstārēre
3rd sg.circumstēturcircumstārētur
1st pl.circumstēmurcircumstārēmur
2nd pl.circumstēminīcircumstārēminī
3rd pl.circumstenturcircumstārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.circumstācircumstāre
pres. 2nd pl.circumstātecircumstāminī
fut. 2nd sg.circumstātōcircumstātor
fut. 3rd sg.circumstātōcircumstātor
fut. 2nd pl.circumstātōte—
fut. 3rd pl.circumstantōcircumstantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecircumstārecircumstārī
perfect infinitivecircumstetisse—
present participlecircumstāns—
future participle—circumstandus
circumstanda, circumstandā, circumstandae, circumstandam, circumstandārum, circumstandās, circumstande, circumstandīs, circumstandōrum, circumstandōs
gerundcircumstandī, circumstandō, circumstandum

circum-sto, stĕti, 1, v. n. and a.
I. (the perf. and pluperf. having the same form with those of circumsisto, and a similar meaning, it is sometimes doubtful to which verb a form belongs), to stand around in a circle, to take a station round; and, with the acc., to stand around a person or thing, to surround, encircle, encompass.
I. Prop. (very freq. and class.).
(a). Absol.: circumstant cum ardentibus taedis, Enn ap. Cic. Ac. 2, 28, 89 (Trag. v. 51 Vahl.): circumstant lacrimis rorantes ora genasque, Lucr. 3, 469: Morini spe praedae adducti circumsteterunt, Caes. B. G. 4, 37: circumstant properi aurigae, Verg. A. 12, 85: ad circumstantes tendens sua bracchia silvas, Ov M. 3, 441: circumstantis exercitūs gratia, Curt. 9, 3, 15: amici, id. 3, 5, 9.—
(b). With acc.: aliquem, Verg. G. 4, 216; Ov. M. 11, 505; Curt. 5, 12, 9: equites Romani qui circumstant senatum, Cic. Cat. 1, 8, 21: sellam, Liv. 8, 32, 14; Suet. Aug. 35: solem, Ov. M. 2, 394: sacra, id. ib. 2, 717: lectum, Curt. 10, 5, 2.—
2. Hence, circumstantes, ĭum, m. subst., the by-standers, Quint. 4, 2, 22; 4, 2, 127; Tac. A. 1, 21; 1, 22; Suet. Caes. 84; id. Aug. 93; Curt. 6, 10, 36.—
B. In partic., to surround in a hostile manner, to beset, besiege: circumstare tribunal praetoris urbani, obsidere cum gladiis curiam, etc., Cic. Cat. 1, 13, 32: quem tres Curiatii circumsteterant, Liv. 1, 25, 6: si ambo consules infesti circumstarent tribunum, id. 3, 9, 6: urbem Romanam, id. 27, 40, 6: regis tecta, Verg. A. 7, 585; cf. the foll.—
II. Trop., to surround, encompass, occupy, take possession of (freq. in post-Aug prose); absol. or with acc.: cum dies et noctes omnia nos undique fata circumstent, Cic. Phil. 10, 10, 20: circumstant te summae auctoritates, Cic. Verr. 1, 17, 52: cum tanti undique terrores circumstarent, Liv. 6, 2, 4; cf. id. 30, 3, 3: anceps proelium Romanos circumsteterat, incertos in quem hostem eruptionem facerent, id. 25, 34, 10: ancepsque terror circumstabat, id. 21, 28, 3; 34, 27, 1; Quint. 10, 3, 30: haec me cura, haec difficultas sola circumstat, Plin. Pan. 3, 4: at me tum primum saevus circumstetit horror, Verg. A. 2, 559: scio acerba meorum Circumstare odia ( = meos, qui me oderunt), id. ib. 10, 905: circumsteterat Civilem et alius metus, Tac. H. 4, 79: circumsteterat palatium publica exspectatio, id. ib. 1, 17: paupertas et angustiae rerum nascentes eos circumsteterunt, id. Or. 8.—Subst.: circumstantĭa, ium, n., details, circumstances, in an argument: illa (argumenta) per se fortia non oportet circumstantibus obscurare, Quint. 5, 12, 4.

Origins

Ancient Greek κίρκος (kírkos)bor. Latin circus Latin circum Latin circum- Latin stō Latin circumstō From circum- + stō.

In English words that came into English from circumstō

  • circumstantcircumstāns

Quick answers

What does circumstō mean in Latin?
circumstō, a verb, means “to stand around, to surround or encircle, to occupy, to take possession of; to encompass, to beset, to occupy, to take, to take possession of, to overcome”.
What are the principal parts of circumstō?
circumstō, circumstāre, circumstetī (first conjugation, no supine stem).
How do you pronounce circumstō?
In classical Latin, [kɪrˈkũː.stoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [t͡ʃirˈkum.sto].