LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, no supine stem

circumsistō

circumsistō (present infinitive circumsistere, perfect active circumstetī or circumstitī)
Classical[kɪr.kũːˈsɪs.toː]Ecclesiastical[t͡ʃir.kumˈsis.to]

Meaning

  1. to stand or gather around
  2. to surround or beset

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.circumsistōcircumsistēbamcircumsistamcircumstetī
circumstitī
circumsteteram
circumstiteram
circumsteterō
circumstiterō
2nd sg.circumsistiscircumsistēbāscircumsistēscircumstetistī
circumstitistī
circumsteterās
circumstiterās
circumsteteris
circumstiteris
3rd sg.circumsistitcircumsistēbatcircumsistetcircumstetit
circumstitit
circumsteterat
circumstiterat
circumsteterit
circumstiterit
1st pl.circumsistimuscircumsistēbāmuscircumsistēmuscircumstetimus
circumstitimus
circumsteterāmus
circumstiterāmus
circumsteterimus
circumstiterimus
2nd pl.circumsistitiscircumsistēbātiscircumsistētiscircumstetistis
circumstitistis
circumsteterātis
circumstiterātis
circumsteteritis
circumstiteritis
3rd pl.circumsistuntcircumsistēbantcircumsistentcircumstetērunt
circumstetēre, circumstitērunt, circumstitēre
circumsteterant
circumstiterant
circumsteterint
circumstiterint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.circumsistamcircumsisteremcircumsteterim
circumstiterim
circumstetissem
circumstitissem
2nd sg.circumsistāscircumsisterēscircumsteterīs
circumstiterīs
circumstetissēs
circumstitissēs
3rd sg.circumsistatcircumsisteretcircumsteterit
circumstiterit
circumstetisset
circumstitisset
1st pl.circumsistāmuscircumsisterēmuscircumsteterīmus
circumstiterīmus
circumstetissēmus
circumstitissēmus
2nd pl.circumsistātiscircumsisterētiscircumsteterītis
circumstiterītis
circumstetissētis
circumstitissētis
3rd pl.circumsistantcircumsisterentcircumsteterint
circumstiterint
circumstetissent
circumstitissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.circumsistorcircumsistēbarcircumsistar
2nd sg.circumsisteris
circumsistere
circumsistēbāris
circumsistēbāre
circumsistēris
circumsistēre
3rd sg.circumsistiturcircumsistēbāturcircumsistētur
1st pl.circumsistimurcircumsistēbāmurcircumsistēmur
2nd pl.circumsistiminīcircumsistēbāminīcircumsistēminī
3rd pl.circumsistunturcircumsistēbanturcircumsistentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.circumsistarcircumsisterer
2nd sg.circumsistāris
circumsistāre
circumsisterēris
circumsisterēre
3rd sg.circumsistāturcircumsisterētur
1st pl.circumsistāmurcircumsisterēmur
2nd pl.circumsistāminīcircumsisterēminī
3rd pl.circumsistanturcircumsisterentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.circumsistecircumsistere
pres. 2nd pl.circumsistitecircumsistiminī
fut. 2nd sg.circumsistitōcircumsistitor
fut. 3rd sg.circumsistitōcircumsistitor
fut. 2nd pl.circumsistitōte—
fut. 3rd pl.circumsistuntōcircumsistuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecircumsisterecircumsistī
perfect infinitivecircumstetisse
circumstitisse
—
present participlecircumsistēns—
future participle—circumsistendus
circumsistundus, circumsistenda, circumsistendā, circumsistendae, circumsistendam, circumsistendārum, circumsistendās, circumsistende, circumsistendīs, circumsistendōrum, circumsistendōs
gerundcircumsistendī, circumsistendō, circumsistendum

circum-sisto, stĕti (Caes. B. G. 3, 15 Oud.
I. N. cr.; 4, 37; Curt. 15, 9, 10; Verg. A. 2, 559; Tac. A. 15, 15; id. H. 4, 79; cf. circumsto; rarely circumstiti, Tac. H. 3, 31), 3, v. a., to place one's self or take one's stand around a person or thing, to surround, go or stand around (class.; most freq. in the histt.; in Cic. perh. only once).
(a). With acc.: quid me circumsistitis? Plaut. Men. 5, 7, 9; so * Cat. 42, 10; Caes. B. G. 5, 7 fin.; 7, 5; id. B. C. 1, 20; id. B. G. 4, 26 Oud. N. cr.; Liv. 1, 28, 7; 1, 51, 8; 2, 2, 8; Curt. 7, 5: ipsumque domumque, Verg. A. 8, 490 al.; so, naves, Caes. B. G. 3, 15: curiam, Liv. 2, 23, 11; Tac. A. 5, 4: lectum, id. ib. 14, 8: vias, id. ib. 15, 15: signa sua, id. H. 2, 41.—Pass.: ne ab omnibus civitatibus circumsisteretur (Caesar), Caes. B. G. 7, 43; App. Dogm. Plat. 2.—
(b). Absol.: circumsistamus, Plaut. As. 3, 3, 28: haec cum maxime loqueretur, sex lictores circumsistunt (sc. loquentem), Cic. Verr. 2, 5, 54, § 142: circumstiterant victores, Tac. H. 3, 31: circumsistentia tecta, Jul. Val. Rer. Gest. Alex. 3, 42; cf. also circumsto.

Origins

Ancient Greek κίρκος (kírkos)bor. Latin circus Latin circum Latin circum- Proto-Indo-European *steh₂- Proto-Indo-European *stísteh₂ti Proto-Italic *sistō Latin sistō Latin circumsistō From circum- + sistō.

Quick answers

What does circumsistō mean in Latin?
circumsistō, a verb, means “to stand or gather around; to surround or beset”.
What are the principal parts of circumsistō?
circumsistō, circumsistere, circumstetī (third conjugation, no supine stem).
How do you pronounce circumsistō?
In classical Latin, [kɪr.kũːˈsɪs.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [t͡ʃir.kumˈsis.to].