verbthird conjugation, no supine stem
circumsistō
circumsistō (present infinitive circumsistere, perfect active circumstetī or circumstitī)
Classical[kɪr.kũːˈsɪs.toː]Ecclesiastical[t͡ʃir.kumˈsis.to]
Meaning
- to stand or gather around
- to surround or beset
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Conjugation conjugation 3 no-supine
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | circumsistō | circumsistēbam | circumsistam | circumstetī circumstitī | circumsteteram circumstiteram | circumsteterō circumstiterō |
| 2nd sg. | circumsistis | circumsistēbās | circumsistēs | circumstetistī circumstitistī | circumsteterās circumstiterās | circumsteteris circumstiteris |
| 3rd sg. | circumsistit | circumsistēbat | circumsistet | circumstetit circumstitit | circumsteterat circumstiterat | circumsteterit circumstiterit |
| 1st pl. | circumsistimus | circumsistēbāmus | circumsistēmus | circumstetimus circumstitimus | circumsteterāmus circumstiterāmus | circumsteterimus circumstiterimus |
| 2nd pl. | circumsistitis | circumsistēbātis | circumsistētis | circumstetistis circumstitistis | circumsteterātis circumstiterātis | circumsteteritis circumstiteritis |
| 3rd pl. | circumsistunt | circumsistēbant | circumsistent | circumstetērunt circumstetēre, circumstitērunt, circumstitēre | circumsteterant circumstiterant | circumsteterint circumstiterint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | circumsistam | circumsisterem | circumsteterim circumstiterim | circumstetissem circumstitissem |
| 2nd sg. | circumsistās | circumsisterēs | circumsteterīs circumstiterīs | circumstetissēs circumstitissēs |
| 3rd sg. | circumsistat | circumsisteret | circumsteterit circumstiterit | circumstetisset circumstitisset |
| 1st pl. | circumsistāmus | circumsisterēmus | circumsteterīmus circumstiterīmus | circumstetissēmus circumstitissēmus |
| 2nd pl. | circumsistātis | circumsisterētis | circumsteterītis circumstiterītis | circumstetissētis circumstitissētis |
| 3rd pl. | circumsistant | circumsisterent | circumsteterint circumstiterint | circumstetissent circumstitissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | circumsistor | circumsistēbar | circumsistar |
| 2nd sg. | circumsisteris circumsistere | circumsistēbāris circumsistēbāre | circumsistēris circumsistēre |
| 3rd sg. | circumsistitur | circumsistēbātur | circumsistētur |
| 1st pl. | circumsistimur | circumsistēbāmur | circumsistēmur |
| 2nd pl. | circumsistiminī | circumsistēbāminī | circumsistēminī |
| 3rd pl. | circumsistuntur | circumsistēbantur | circumsistentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | circumsistar | circumsisterer |
| 2nd sg. | circumsistāris circumsistāre | circumsisterēris circumsisterēre |
| 3rd sg. | circumsistātur | circumsisterētur |
| 1st pl. | circumsistāmur | circumsisterēmur |
| 2nd pl. | circumsistāminī | circumsisterēminī |
| 3rd pl. | circumsistantur | circumsisterentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | circumsiste | circumsistere |
| pres. 2nd pl. | circumsistite | circumsistiminī |
| fut. 2nd sg. | circumsistitō | circumsistitor |
| fut. 3rd sg. | circumsistitō | circumsistitor |
| fut. 2nd pl. | circumsistitōte | — |
| fut. 3rd pl. | circumsistuntō | circumsistuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | circumsistere | circumsistī |
| perfect infinitive | circumstetisse circumstitisse | — |
| present participle | circumsistēns | — |
| future participle | — | circumsistendus circumsistundus, circumsistenda, circumsistendā, circumsistendae, circumsistendam, circumsistendārum, circumsistendās, circumsistende, circumsistendīs, circumsistendōrum, circumsistendōs |
gerundcircumsistendī, circumsistendō, circumsistendum
circum-sisto, stĕti (Caes. B. G. 3, 15 Oud.
I. N. cr.; 4, 37; Curt. 15, 9, 10; Verg. A. 2, 559; Tac. A. 15, 15; id. H. 4, 79; cf. circumsto;
rarely circumstiti, Tac. H. 3, 31), 3, v. a., to place one's self or take one's stand around a person or thing, to surround, go or stand around (class.; most freq. in the histt.; in Cic. perh. only once). (a). With acc.:
quid me circumsistitis? Plaut. Men. 5, 7, 9; so * Cat. 42, 10; Caes. B. G. 5, 7 fin.; 7, 5; id. B. C. 1, 20; id. B. G. 4, 26 Oud. N. cr.; Liv. 1, 28, 7; 1, 51, 8; 2, 2, 8; Curt. 7, 5: ipsumque domumque, Verg. A. 8, 490 al.; so, naves, Caes. B. G. 3, 15: curiam, Liv. 2, 23, 11; Tac. A. 5, 4: lectum, id. ib. 14, 8: vias, id. ib. 15, 15: signa sua, id. H. 2, 41.—Pass.: ne ab omnibus civitatibus circumsisteretur (Caesar), Caes. B. G. 7, 43; App. Dogm. Plat. 2.—(b). Absol.:
circumsistamus, Plaut. As. 3, 3, 28: haec cum maxime loqueretur, sex lictores circumsistunt (sc. loquentem), Cic. Verr. 2, 5, 54, § 142: circumstiterant victores, Tac. H. 3, 31: circumsistentia tecta, Jul. Val. Rer. Gest. Alex. 3, 42; cf. also circumsto.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
circum-sistō stetī or stitī, —, ere
(in perf. like circumsto), to take one's stand around, surround, stand around: hominem, Cs.: cum singulas binae naves circumsteterant, Cs.: curiam, L.: sex lictores circumsistunt: circumstiterunt viatores, Ta.
Origins
Ancient Greek κίρκος (kírkos)bor. Latin circus Latin circum Latin circum- Proto-Indo-European *steh₂- Proto-Indo-European *stísteh₂ti Proto-Italic *sistō Latin sistō Latin circumsistō From circum- + sistō.