noun · masculinethird declension
circumscriptor
circumscriptor m (genitive circumscriptōris)
Classical[kɪr.kũːˈskrɪp.tɔr]Ecclesiastical[t͡ʃir.kumˈskrip.tor]
Meaning
- masculinedefrauder, deceiver, cheat
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | circumscriptor | circumscriptōrēs |
| genitive | circumscriptōris | circumscriptōrum |
| dative | circumscriptōrī | circumscriptōribus |
| accusative | circumscriptōrem | circumscriptōrēs |
| ablative | circumscriptōre | circumscriptōribus |
| vocative | circumscriptor | circumscriptōrēs |
circumscriptor, ōris, m. circumscribo. *
I. (Acc. to circumscribo, II. C.) A defrauder, deceiver, cheat, * Cic. Cat. 2, 4, 7; * Juv. 15, 136; Sen. Exc. Contr. 6, 3; Cod. Th. 10, 10, 27, § 4.—*
II. (Acc. to circumscribo, II. D.) He who makes void, annuls:
sententiae suae, Tert. adv. Marc. 1, 27.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
circumscrīptor ōris, m
circumscribo, a defrauder, deceiver, cheat, C.: ad iura vocare Circumscriptorem, Iu.
Origins
Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin circumscriptor From circumscribō + -tor.