LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, deponent

circumloquor

circumloquor (present infinitive circumloquī, perfect active circumlocūtus sum)
Classical[kɪrˈkʊm.ɫɔ.kʷɔr]Ecclesiastical[t͡ʃirˈkum.lo.kʷor]

Meaning

  1. deponentto make use of circumlocution or periphrasis, circumlocute

Conjugation conjugation 3 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.circumloquorcircumloquēbarcircumloquar———
2nd sg.circumloqueris
circumloquere
circumloquēbāris
circumloquēbāre
circumloquēris
circumloquēre
———
3rd sg.circumloquiturcircumloquēbāturcircumloquētur———
1st pl.circumloquimurcircumloquēbāmurcircumloquēmur———
2nd pl.circumloquiminīcircumloquēbāminīcircumloquēminī———
3rd pl.circumloquunturcircumloquēbanturcircumloquentur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.circumloquarcircumloquerer——
2nd sg.circumloquāris
circumloquāre
circumloquerēris
circumloquerēre
——
3rd sg.circumloquāturcircumloquerētur——
1st pl.circumloquāmurcircumloquerēmur——
2nd pl.circumloquāminīcircumloquerēminī——
3rd pl.circumloquanturcircumloquerentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.circumloquere—
pres. 2nd pl.circumloquiminī—
fut. 2nd sg.circumloquitor—
fut. 3rd sg.circumloquitor—
fut. 3rd pl.circumloquuntor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecircumloquī—
perfect infinitivecircumlocūtum esse—
future infinitivecircumlocūtūrum esse—
present participlecircumloquēns—
perfect participlecircumlocūtus
circumlocūta, circumlocūtā, circumlocūtae, circumlocūtam, circumlocūtārum, circumlocūtās, circumlocūte, circumlocūtī, circumlocūtīs, circumlocūtō, circumlocūtōrum, circumlocūtōs
—
future participlecircumlocūtūrus
circumlocūtūra, circumlocūtūrā, circumlocūtūrae, circumlocūtūram, circumlocūtūrārum, circumlocūtūrās, circumlocūtūre, circumlocūtūrī, circumlocūtūrīs, circumlocūtūrō, circumlocūtūrōrum, circumlocūtūrōs, circumlocūtūrum
circumloquendus
circumloquenda, circumloquendā, circumloquendae, circumloquendam, circumloquendārum, circumloquendās, circumloquende, circumloquendīs, circumloquendōrum, circumloquendōs
gerundcircumloquendī, circumloquendō, circumloquendumsupinecircumlocūtum, circumlocūtū

circum-lŏquor, lŏcūtus, lŏqui, v. n.,
I. to make use of circumlocution or periphrasis (post-class.), Aus. Ep. 6, 7, and 146, 15.

Origins

Proto-Indo-European *(s)ker-der. Ancient Greek κίρκος (kírkos)bor. Latin circus Latin circum Latin circum- Proto-Indo-European *telkʷ- Proto-Indo-European *tlokʷetorder. Proto-Italic *tlokʷōr Latin loquor Latin circumloquor From circum- (“around, about”) + loquor (“to say, speak”).

In English words that came into English from circumloquor

  • circumlocutioncircumlocūtiō
  • circumlocutorycircumlocūtiō

Quick answers

What does circumloquor mean in Latin?
circumloquor, a verb, means “to make use of circumlocution or periphrasis, circumlocute”.
What are the principal parts of circumloquor?
circumloquor, circumloquī, circumlocūtus sum (third conjugation, deponent).
How do you pronounce circumloquor?
In classical Latin, [kɪrˈkʊm.ɫɔ.kʷɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [t͡ʃirˈkum.lo.kʷor].