noun · femininethird declension
circumdatiō
circumdatiō f (genitive circumdatiōnis)
Classical[kɪr.kʊnˈdaː.ti.oː]Ecclesiastical[t͡ʃir.kumˈdat.t͡si.o]
Meaning
- surrounding; putting or placing around
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | circumdatiō circundatiō | circumdatiōnēs circundatiōnēs |
| genitive | circumdatiōnis circundatiōnis | circumdatiōnum circundatiōnum |
| dative | circumdatiōnī circundatiōnī | circumdatiōnibus circundatiōnibus |
| accusative | circumdatiōnem circundatiōnem | circumdatiōnēs circundatiōnēs |
| ablative | circumdatiōne circundatiōne | circumdatiōnibus circundatiōnibus |
| vocative | circumdatiō circundatiō | circumdatiōnēs circundatiōnēs |
circumdătĭo, ōnis, f. circumdo,
I. the putting around:
auri, Vulg. 1 Pet. 3, 3.Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin circumdatiō From circumdō (“to surround”) + -tiō (“-ation”).