noun · masculinesecond declension
circinus
circinus m (genitive circinī)
Classical[ˈkɪr.kɪ.nʊs]Ecclesiastical[ˈt͡ʃir.t͡ʃi.nus]
Meaning
- masculineA pair of compasses; a tool for measuring distances or constructing a circle.
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | circinus | circinī |
| genitive | circinī | circinōrum |
| dative | circinō | circinīs |
| accusative | circinum | circinōs |
| ablative | circinō | circinīs |
| vocative | circine | circinī |
circĭnus, i,
I. m.. = κίρκινος, a pair of compasses' flumen Dubis. ut circino circumductum, paene totum oppidum cingit, Caes. B. G. 1, 38:
diducere, Vitr. 9, 7, 2: circino spatia dimetiri, id ib.; id. 10, 4, 1: ratio circini, Plin. 2, 15, 13, § 63.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
circinus ī, m
, κίρκινος, a pair of compasses: flumen Dubis, ut circino circumductum, Cs.
Origins
Proto-Indo-European *(s)ker-der. Ancient Greek κίρκος (kírkos)bor. Latin circus Proto-Indo-European *-nós Proto-Indo-European *-iHnos Proto-Italic *-īnos Latin -inus Latin circinus From circus + -inus.
Descendants
- EnglishCircinus
- Englishcircinal
- Frenchcerne
- Italiancercine
- Portuguesecérceo
- Romaniancearcăn
- Spanishcérceno
- Spanishcercén
- Spanishcerno
- Spanishcerna