LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

cīnctus

cīnctus m (genitive cīnctūs)
Classical[ˈkiːŋk.tʊs]Ecclesiastical[ˈt͡ʃiŋk.tus]

Meaning

  1. girdle, belt, cinch

Declension

declension
formsingularplural
nominativecīnctuscīnctūs
cīncta
genitivecīnctūs
cīnctī
cīnctuum
cīnctōrum
dativecīnctuī
cīnctō
cīnctibus
cīnctīs
accusativecīnctumcīnctūs
cīncta
ablativecīnctū
cīnctō
cīnctibus
cīnctīs
vocativecīnctuscīnctūs
cīncta

cinctus, a, um, Part., from cingo.
cinctus, ūs, m. (post-class. access. form cinctum, i, n., Scrib. Comp. 163, Isid. Orig. 19, 33, Pophyr. ad Hor. A. P. 50) [cingo].
I. Abstr., a girding (rare): cottidiani cinctus, Plin. 28, 6, 17, § 64; cinctus Gabinus, a manner of girding, in which the toga was tucked up, its corner being thrown over the left shoulder, was brought under the right arm round to the breast (this manner was customarily employed in religious festivals), Liv 5, 46, 2; incinctus cinctu Gabino, id. 8, 9, 9 (for which, id. 10, 7, 3: incinctus Gabino cultu); Quirinalt trabeā cinctuque Gabino Insignis, Verg. A. 7, 612 Serv; Inscr Orell. 642; Isid. Orig. 19, 24, 7; Dict. of Antiq.—
II. Concr., a girdle, belt: cinctus et cingulum a cingendo, alterum viris, alterum mulieribus attributum, Varr. L. L. 5, § 114 Müll., cf. Isid. Orig 19, 33, 1 (in good prose, although not in Cic.); Plin. 23, 6, 59, § 110; 28, 4, 9, § 42; Suet. Ner. 51, Stat. Th. 6, 77; App. Flor 1, 9, p. 346.

Origins

Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin cīnctus From cingō + -tus.

Ibero-Romance
  • Portuguesecinto
  • Portuguesecinta
  • Spanishcinto
  • Spanishcinta
  • Galiciancinto
  • Galiciancinta
Italo-Romance
  • Italiancinto
  • Sardiniancintufrom Italian cinto
  • Sardinianchintzufrom Italian cinto
  • Italiancinta
Gallo-Romance
  • Catalancinta
  • Occitancinta
  • Occitancencha
North Italian
  • Friuliancente
  • Lombardcinta
  • Romanshtschinta
  • Venetansento
  • Venetansenta

Quick answers

What does cīnctus mean in Latin?
cīnctus, a noun, means “girdle, belt, cinch”.
What is the genitive of cīnctus?
The genitive singular is cīnctūs. cīnctus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce cīnctus?
In classical Latin, [ˈkiːŋk.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈt͡ʃiŋk.tus].