noun · neutersecond declension
cīnctōrium
cīnctōrium n (genitive cīnctōriī or cīnctōrī)
Classical[kiːŋkˈtoː.ri.ũː]Ecclesiastical[t͡ʃiŋkˈtɔː.ri.um]
Meaning
- swordbelt
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | cīnctōrium | cīnctōria |
| genitive | cīnctōriī cīnctōrī | cīnctōriōrum |
| dative | cīnctōriō | cīnctōriīs |
| accusative | cīnctōrium | cīnctōria |
| ablative | cīnctōriō | cīnctōriīs |
| vocative | cīnctōrium | cīnctōria |
cinctōrĭum, ii, n. 2. cinctus,
I. a swordbelt, = balteus, Mel. 2, 1, 13.—
II. In gen., a girdle (late Lat.);
trop.: et erit... fides cinctorium renum ejus, Vulg. Isa. 11, 5.Origins
From cingō (“to gird”) + -tōrium (noun-forming suffix, used to form the names of some instruments or tools).; compare also cīnctus (“girdle, belt”), cīnctūra (“girdle, belt”).