noun · masculinefourth declension
cibātus
cibātus m (genitive cibātūs)
Classical[kɪˈbaː.tʊs]Ecclesiastical[t͡ʃiˈbaː.tus]
Meaning
- food
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | cibātus | cibātūs |
| genitive | cibātūs | cibātuum |
| dative | cibātuī | cibātibus |
| accusative | cibātum | cibātūs |
| ablative | cibātū | cibātibus |
| vocative | cibātus | cibātūs |
cĭbātus, ūs, m. id., concr.,
I. food, victuals, nutriment (except Pliny, only anteand post-class.), Plaut. Mil. 2, 2, 71; Varr. 1, 63, 2; 2, 4, 15; 2, 9, 8; 3, 8, 3; Lucr. 1, 1093; 6, 1126; Plin. 8, 10, 10, § 29; 8, 55, 81, § 217; 10, 61, 81, § 168; 10, 73, 93, § 199; Gell. 9, 4, 10; App. M. 1, p. 113; Sol. 25.
Origins
From cibō + -tus (forming action nouns).
Descendants
- Spanishcebada
- Portuguesecevada
- Catalancivada
- Galiciancebada